بیوگرافی
ولز کار خود را در کابارههای آکسفورد آغاز کرد و حرفهٔ تلویزیونیاش را بهعنوان نویسنده در برنامهٔ هفتگی طنز دههٔ ۱۹۶۰ «That Was The Week That Was» شروع کرد، برنامهای که از جمله باعث رونق حرفهٔ دیوید فراست و میلیسنت مارتین شد؛ او همچنین در برنامهٔ تلویزیونی «Not So Much...
ولز کار خود را در کابارههای آکسفورد آغاز کرد و حرفهٔ تلویزیونیاش را بهعنوان نویسنده در برنامهٔ هفتگی طنز دههٔ ۱۹۶۰ «That Was The Week That Was» شروع کرد، برنامهای که از جمله باعث رونق حرفهٔ دیوید فراست و میلیسنت مارتین شد؛ او همچنین در برنامهٔ تلویزیونی «Not So Much a Programme, More a Way of Life» و در «The Secret Policeman's Other Ball» حضور داشت. علاوه بر بازیهای کوتاه در فیلمهایی مانند «Casino Royale» (۱۹۶۷) و «Rentadick» (۱۹۷۲)، در درامهای تلویزیونی مانند «Casanova» (۱۹۸۷)، در یک قسمت از «Lovejoy» (۱۹۹۱) و در برنامههای کمدی مانند «Yes Minister» نیز ظاهر شد، و همچنین فیلمنامهها و متنهای تلویزیونی نوشت، از جمله «Princess Caraboo» (۱۹۹۴).
در سال ۱۹۷۱، همراه با جان فورتین، کمدی کلاسیک «A Melon for Ecstasy» را منتشر کرد، دربارهٔ مردی که عشقش به یک درخت را به سرانجام میرساند. ولز نقش مدیر مدرسهٔ آمادهسازی ثرزگود را در «Tinker, Tailor, Soldier, Spy» (۱۹۷۹) بازی کرد.
ولز یکی از همکاران اولیهٔ مجلهٔ طنزآمیز «Private Eye» بود و در «Mrs Wilson's Diary»، مجلهٔ درازمدت تقلیدی دربارهٔ همسر نخستوزیر هارولد ویلسون، مشارکت داشت.
از سال ۱۹۷۹ موفقیتش را با «Dear Bill» که مجموعهای از نامهها بود (بهصورت مشترک با ریچارد اینگرامز نوشته شده) تکرار کرد؛ نامههایی که گویا توسط دنیس تاچر، همسر نخستوزیر مارگارت تاچر، به بیل دییدز فرستاده شدهاند. ولز این ویژگی را به یک فَرْسِ (فارسی: کمدی صحنهای) صحنهای به نام «Anyone for Denis?» توسعه داد که برای نخستین بار در ۱۹۸۱ اجرا شد و در آن ولز نقش دنیس تاچر را بازی کرد. این نمایش با همبازی شدن آنجلا ثورن در نقش خانم تاچر، موفقیتی بزرگ در وست اند بود، در سراسر بریتانیا تور شد و برای تلویزیون نیز اقتباس شد. او همچنین با کارل دیویس، «Alice in Wonderland» را، اقتباسی موزیکال از رمان لوئیس کارول، همنوشت که در تئاتر لیرک در وست اند لندن به روی صحنه رفت.
ولز نقش دنیس تاچر را در فیلم جیمز باند «For Your Eyes Only» (۱۹۸۱) نیز بازی کرد. در ۱۹۹۱، او و ثورن بار دیگر نقش زوج تاچر را در «Dunrulin»، یک تکقسمتی تلویزیونی شبیه سیتکام که نگاهی طنزآمیز به زندگی بازنشستگی این زوج داشت، بازی کردند. او همچنین صداپیشگی آرنولد فیل، ادوارد میمون و برت را در مجموعهٔ تلویزیونی کودکان «Charlie Chalk» بر عهده داشت.
در ۱۹۸۸، لئونارد برنستین کار بر روی نسخهٔ جدیدی از اپرِتأٔٔٔٔٔٔٔٔٔٔٔٔٔٔٔٔٔٔٔٔٔٔٔٔٔٔٔٔٔٔٔٔٔٔٔٔٔٔٔٔٔٔٔٔٔٔٔٔٔٔٔٔٔٔٔٔٔٔٔٔٔٔٔٔٔٔٔٔٔٔٔٔٔٔٔٔٔٔٔٔCandide را که بسیار بازنگری شده بود آغاز کرد. نویسندهٔ متن اصلی، هیوی ویلر، درگذشته بود و از جان ولز خواسته شد تا در بازنگری متن کمک کند. اولین تولید این «نسخهٔ نهایی»، توسط اپرای اسکاتلند، دنبال شد و سپس در ۱۹۸۹ «نسخهٔ نهایی بازنگریشده» اجرا شد که اجراهای آن بر روی سیدی و دیویدی منتشر شده است. یادداشتی در دیویدی («Bernstein and Voltaire») که توسط ولز نوشته شده بود، توضیح داد که برنستین در این نسخهٔ نهایی چه چیزهایی را مدنظر داشته است.
ولز در ۱۹۹۱ کتاب «Rude Words» را نوشت، تاریخچهای از کتابخانهٔ لندن، به مناسبت صدمین و پنجاهمین سالگرد این مؤسسه.
در ۱۹۹۷، ولز در سیتکام بیبیسی «Chalk» در نقش مدیر ناکارآمد مدرسه، ریچارد نیکسون، ظاهر شد. همبازیانش به یاد نمیآورند که او در صحنه بیمار بوده باشد، اما او برای شرکت در سری دوم خیلی بیمار بود.
آخرین کتاب ولز، «House of Lords»، پرفروش شد و یک سال پیش از مرگش در ۱۹۹۸ منتشر شد. این کتاب مطالعهای تاریخی و طنزآمیز دربارهٔ نظام اشراف بریتانیا است.
نمایش بیشتر
