بیوگرافی
جوزف لئو مانکیویچ (/ˈmæŋkəwɪts/ MANG-kə-wits; ۱۱ فوریه ۱۹۰۹ – ۵ فوریه ۱۹۹۳) فیلمساز آمریکایی بود. برنده چهار جایزه اسکار، او بیشتر به خاطر دیالوگهای بذلهگو و ادبیاش و ترجیحش برای روایت با صدای روی تصویر و بازگشتهای روایی شناخته میشود. مانکیویچ که بهعنوان کارگردانی مورد اعتماد بازیگران شناخته میشد، چندین...
جوزف لئو مانکیویچ (/ˈmæŋkəwɪts/ MANG-kə-wits; ۱۱ فوریه ۱۹۰۹ – ۵ فوریه ۱۹۹۳) فیلمساز آمریکایی بود. برنده چهار جایزه اسکار، او بیشتر به خاطر دیالوگهای بذلهگو و ادبیاش و ترجیحش برای روایت با صدای روی تصویر و بازگشتهای روایی شناخته میشود. مانکیویچ که بهعنوان کارگردانی مورد اعتماد بازیگران شناخته میشد، چندین بازیگر برجسته از جمله بت دیویس، هامفری بوگارت و الیزابت تیلور را در چندین اجرای ماندگار روی پرده هدایت کرد.
مانکیویچ در ویلکس-بر، پنسیلوانیا به دنیا آمد، در دانشگاه کلمبیا تحصیل کرد و در سال ۱۹۲۸ فارغالتحصیل شد. او به اروپا رفت، جایی که بهعنوان خبرنگار خارجی برای شیکاگو تریبون کار کرد و زیرنویسهای آلمانی را برای UFA به انگلیسی ترجمه میکرد. با توصیه برادر فیلمنامهنویسش، هرمان، مانکیویچ به ایالات متحده بازگشت و توسط پارامونت پیکچرز بهعنوان نویسنده دیالوگ استخدام شد. او سپس فیلمنامهنویس شد و برای فیلمهای متعددی که جک اوکی در آنها نقش داشت نوشت. بعداً به مترو-گلدن-مایر (MGM) پیوست، جایی که بهعنوان تهیهکننده در چند فیلم از جمله داستان فیلادلفیا (۱۹۴۰) و زن سال (۱۹۴۲) خدمت کرد. مانکیویچ پس از اختلاف با لوئیس بی. مایر MGM را ترک کرد.
در ۱۹۴۴، مانکیویچ شروع به کار در توئنتیث سنچری-فاکس کرد و تهیهکنندگی کلیدهای ملکوت (۱۹۴۴) را بر عهده داشت. او پس از آنکه ارنست لوبیچ بهخاطر بیماری کنار کشید، با دراگونویک (۱۹۴۶) کارگردانی را آغاز کرد. مانکیویچ در فاکس ماند و فیلمهایی در ژانرهای گوناگون کارگردانی کرد. بهطور پیدرپی در ۱۹۵۰ و ۱۹۵۱ او برای نوشتن و کارگردانی نامهای برای سه همسر (۱۹۴۹) و همهچیز درباره ایو (۱۹۵۰) هر بار دو جایزه اسکار دریافت کرد. در ۱۹۵۳ مانکیویچ شرکت تولیدی خود به نام فیگارو را تأسیس کرد، جایی که مستقل فیلمهایی مانند کنتس پابرهنه (۱۹۵۴) و آمریکایی خاموش (۱۹۵۸) را تهیه، نوشت و کارگردانی کرد.
در ۱۹۶۱ مانکیویچ کارگردانی فیلم کلئوپاترا (۱۹۶۳) را از روبن مامولیان تحویل گرفت. تولید این فیلم با مشکلات فراوانی مواجه شد، از جمله روابط خارج از زناشویی بسیار جنجالی بین ستارگان تیلور و ریچارد برتون. نسبتاً دیر در جریان تولید، دارل اف. زانوک کنترل فاکس را بهعنوان رئیس استودیو دوباره بهدست گرفت و بهطور موقت مانکیویچ را بهخاطر هزینههای بیشازحد اخراج کرد. پس از اکران در ۱۹۶۳، کلئوپاترا پرفروشترین فیلم آن سال شد و نقدهای متفاوتی از سوی منتقدان دریافت کرد. اعتبار مانکیویچ لطمه دید و او تا سال ۱۹۶۷ و فیلم هانی پات به کارگردانی فیلم دیگری بازنگشت.
سپس مانکیویچ فیلم There Was a Crooked Man... (۱۹۷۰) و مستند King: A Filmed Record... Montgomery to Memphis (۱۹۷۲) را کارگردانی کرد و در فیلم دوم اعتبار کارگردانی را با سیدنی لومِت شریک شد. آخرین فیلم او Sleuth (۱۹۷۲)، با بازی مایکل کِین و لورنس اولیویه، برای مانکیویچ چهارمین و آخرین نامزدی اسکار در بخش بهترین کارگردان را به ارمغان آورد. در ۱۹۹۳ مانکیویچ در بدفورد، نیویورک در سن ۸۳ سالگی درگذشت.
نمایش بیشتر
