بیوگرافی
ژولیت گریکو (۷ فوریه ۱۹۲۷ – ۲۳ سپتامبر ۲۰۲۰) خواننده و بازیگر فرانسوی بود. شناختهشدهترین آهنگهای او «Paris Canaille» (۱۹۶۲، در اصل توسط لئو فرِه اجرا شده)، «La Javanaise» (۱۹۶۳، نوشتهٔ سرژ گنسبور برای گریکو) و «Déshabillez-moi» (۱۹۶۷) هستند. او اغلب قطعاتی را میخواند که اشعارشان را شاعرانی فرانسوی مانند...
ژولیت گریکو (۷ فوریه ۱۹۲۷ – ۲۳ سپتامبر ۲۰۲۰) خواننده و بازیگر فرانسوی بود. شناختهشدهترین آهنگهای او «Paris Canaille» (۱۹۶۲، در اصل توسط لئو فرِه اجرا شده)، «La Javanaise» (۱۹۶۳، نوشتهٔ سرژ گنسبور برای گریکو) و «Déshabillez-moi» (۱۹۶۷) هستند. او اغلب قطعاتی را میخواند که اشعارشان را شاعرانی فرانسوی مانند ژاک پرِوِر و بوریس ویان نوشته بودند، و همچنین ترانهسراهایی مثل ژاک برل و شارل آزناوور. دوران شصتسالهٔ حرفهای او با آخرین تور جهانیاش به نام «Merci» که در سال ۲۰۱۵ آغاز شد، به پایان رسید.
بهعنوان بازیگر، گریکو نقشهایی در فیلمهایی از کارگردانان فرانسوی مانند ژان کوکتو و ژان-پیر ملویل بازی کرد.
ژولیت گریکو در مونپلیه، فرانسه به دنیا آمد؛ پدرش ژرار گریکو، که یک کورسیکایی بود، غایب بود؛ مادرش ژولیت لافیشین (۱۸۹۹–۱۹۷۸) اهل بوردو بود. نسب خانوادگی او تا حدی از یونان است. او در کودکی محبت مادرش را دریافت نکرد و از اظهارنظرهای خشن مادرش رنج برد، از جمله این جمله: «تو دختر من نیستی. تو حاصل تجاوز هستی.» او همراه با خواهر بزرگترش شارلوت توسط پدربزرگ و مادربزرگ مادریاش در بوردو بزرگ شد. پس از مرگ پدربزرگ و مادربزرگ، مادرشان آنان را به پاریس برد. در سال ۱۹۳۸ او بالرین اپرای گارنیه شد.
وقتی جنگ جهانی دوم آغاز شد، خانواده به جنوبغربی فرانسه بازگشتند. گریکو دانشآموز مؤسسه سلطنتی آموزش سنت ژان دارک در مونتوبان بود. خانوادهٔ گریکو در مقاومت فعالیت کردند و مادرش در سال ۱۹۴۳ دستگیر شد. دو خواهر تصمیم گرفتند به پاریس بازگردند اما توسط گشتاپو دستگیر و شکنجه شدند و سپس در سپتامبر ۱۹۴۳ در زندان فرن زندانی شدند. مادر و خواهر او به راونسبروک تبعید شدند، در حالی که ژولیت که تنها ۱۶ سال داشت چند ماه در زندان ماند تا اینکه آزاد شد. پس از آزادی، او پیاده هشت مایل به پاریس بازگشت تا وسایل خود را از مقر گشتاپو بردارد. معلم سابق فرانسهاش و دوست مادرش، هلن دوک، تصمیم گرفتند از او مراقبت کنند.
در سال ۱۹۴۵، مادر و خواهر گریکو پس از آزادی راونسبروک توسط ارتش سرخ از تبعید بازگشتند. گریکو در سال ۱۹۴۵ پس از آنکه مادرش به هندوچین رفت و او و خواهرش را پشت سر گذاشت، به منطقه سن-ژرمن-د-پرِه نقل مکان کرد.
گریکو دلباختهٔ مد بوهمی برخی از روشنفکران فرانسه پس از جنگ شد. دوک او را نزد سولانژ سیکارد فرستاد تا در کلاسهای بازیگری شرکت کند. او در نوامبر ۱۹۴۶ در نمایش Victor ou les Enfants au pouvoir debut کرد و آغاز به اجرای برنامهٔ رادیوییای اختصاصی شعر کرد.
دوست او ژان-پل سارتر او را در هتل لا لوئیزیان جا داد و گفته بود که در صدای گریکو «میلیونها شعر» وجود دارد. او برای بسیاری از نویسندگان و هنرمندان فعال در سن-ژرمن-د-پرِه شناخته شده بود، مانند آلبر کامو، ژاک پرِوِر و بوریس ویان، و بنابراین لقب «موزهٔ اگزیستانسیالیسم» را بهدست آورد.
گریکو سالهای پس از آزادسازی را با frequentise (پیوسته رفتوآمد) به کافههای سن-ژرمن-د-پرِه گذراند و خود را در فرهنگ بوهمی سیاسی و فلسفی غرق کرد. بهعنوان حضوری ثابت در مکانهای موسیقی و شعر مانند لو تابو در خیابان دوفین، با ژان کوکتو آشنا شد و نقشی در فیلم کوکتو، Orphée (۱۹۵۰)، به او داده شد. ...
نمایش بیشتر
