بیوگرافی
ساموئل کلاوسمن لارنس پارکس در اولِیت، کانزاس، در ۱۳ دسامبر ۱۹۱۴ به دنیا آمد و از تبار آلمانی و ایرلندی بود. او که در کودکی در ژولیت، ایلینوی بزرگ شد، از بیماریهای متعددی از جمله تب روماتیسمی رنج میبرد، اما با تمرینات بدنی و ارادهای قوی تاب آورد. او در...
ساموئل کلاوسمن لارنس پارکس در اولِیت، کانزاس، در ۱۳ دسامبر ۱۹۱۴ به دنیا آمد و از تبار آلمانی و ایرلندی بود. او که در کودکی در ژولیت، ایلینوی بزرگ شد، از بیماریهای متعددی از جمله تب روماتیسمی رنج میبرد، اما با تمرینات بدنی و ارادهای قوی تاب آورد. او در دانشگاه ایلینوی در رشته علوم تحصیل کرد؛ برنامههایش برای پزشک شدن وقتی کنار رفت که، به ناخشنودی والدینش، در درامهای کالج به علاقهای شدید دست یافت. او شروع به بازی در نمایشهای سیّار کرد و سپس به نیویورک رفت و در ابتدا بهعنوان راهنما در کارنگی هال و راهنمای تور در رِیدیو سیتی کار یافت. پس از چند نمایش تابستانی، او در سال ۱۹۳۷ با یک نقش جزئی در اجرای "گلدن بوی" از گروپ تئاتر، نخستین حضور نهچندان درخشان خود در برادوی را تجربه کرد. او که رابطه نزدیکی با گروپ تئاتر برقرار کرده بود، تازه در حال ساختن رزومه در اجراهای برادوی چون "آل دِ لیوینگ"، "مای هارتس این دِ هایلندز" و "پیور این هارت" بود که پس از مرگ پدرش مجبور شد به خانهاش در ایلینوی بازگردد.
او مدتی در شیکاگو بهعنوان بازرس پولمن در راهآهن نیویورک سنترال کار کرد تا اینکه احتمال گرفتن نقش سینمایی او را دوباره به سمت لسآنجلس سوق داد. اگرچه قرارداد فیلم منتفی شد، لری در لسآنجلس ماند و به نحوی با کار در ساختمانسازی گذران زندگی کرد. کلمبیا به این بازیگر نوپا علاقه نشان داد و پس از یک تست بازیگری موفق در ۱۹۴۱ او را جذب کرد. او به مدت نه سال در آنجا ماند. پیشرفت او کند بود و اولین گام کوچک خود را با یک نقش جزئی در Mystery Ship (۱۹۴۱) برداشت. با اینحال زمان نه شتاب و نه کیفیت فیلمهای او را افزایش داد. یا او بهطرز عجیبی در نقشهایی نامتناسب انداخته میشد، مانند نقش یک سرخپوست در مقابل ایوون دِ کارلو در The Deerslayer (۱۹۴۳)، یا کاملاً نادیده گرفته میشد، مانند همبازی در آثاری نامعلوم چون The Black Parachute (۱۹۴۴)، Sergeant Mike (۱۹۴۴) یا She's a Sweetheart (۱۹۴۴). ارتباطش با گروپ تئاتر در نیویورک به معرفی او به بازیگر موزیکال بتی گرت انجامید و این زوج در ۱۹۴۴ ازدواج کردند. لری تا آن زمان در هالیوود ساکن شده بود اما بتی ستاره برادوی بود. امجیام نهایتاً به او قراردادی پیشنهاد کرد و او به لسآنجلس منتقل شد تا به همسرش بپیوندد. این زوج در نهایت دو فرزند داشتند که یکی از آنها، اندرو پارکس، خود بازیگر قابلی شد. پسر دیگرشان، گرت پارکس، بهعنوان آهنگساز فیلم Diamond Men (۲۰۰۰) فعالیت کرد. لری با بازی در نقش جولسون نامزد اسکار شد (نقشای که در اصل به هر دو جیمز کگنی و دنی توماس پیشنهاد شده بود)، و به دنبال نقشهایی به همان اندازه چالشبرانگیز بود. امیدهایش نقش بر آب شد چون استودیو بهجای آن بهصورت سلیقهای او را در کمدیهای آرام و ماجراجوییهای شمشیرکشی بازی میداد. جز دنباله پرفروش Jolson Sings Again (۱۹۴۹)، بیشتر فیلمهای لری هرگز شایسته استعداد واضح او نبودند. برای جبران تا حدی، او موفق شد در نمایشهای تابستانی خلاقیت خود را بهکار گیرد، و هم او و هم بتی اجرایی موفق در وودویل تنظیم کردند، بهطوری که یکی از تورهاشان در سالن پالادیوم لندن اجرا شد.
پس از اتمام Love Is Better Than Ever (۱۹۵۲) با الیزابت تیلور، یک رسوایی سیاسی رخ داد که تمامی شانسهای او برای بازی در فیلم را از بین برد. او یکی از قربانیان بسیاری از "فهرست سیاه" هالیوود بود و مجبور شد همکاریاش با کلمبیا را پایان دهد، و او و بتی که کارش نیز صدمه دیده بود، برای یافتن کار به اروپا سفر کردند.
نمایش بیشتر
