بیوگرافی
لورنس اولیویه، بارون اولیویه، عضو نشان شایستگی (OM) (22 مه 1907 – 11 ژوئیه 1989) بازیگر و کارگردان انگلیسی بود که همراه با معاصرانش رالف ریچاردسون، پگی آشکرفت و جان گیلگود، صحنه تئاتر بریتانیا در اواسط قرن بیستم را تحت تأثیر قرار داد. او در طول دوران حرفهای خود در...
لورنس اولیویه، بارون اولیویه، عضو نشان شایستگی (OM) (22 مه 1907 – 11 ژوئیه 1989) بازیگر و کارگردان انگلیسی بود که همراه با معاصرانش رالف ریچاردسون، پگی آشکرفت و جان گیلگود، صحنه تئاتر بریتانیا در اواسط قرن بیستم را تحت تأثیر قرار داد. او در طول دوران حرفهای خود در فیلمها نیز فعالیت داشت و بیش از پنجاه نقش سینمایی ایفا کرد. در اواخر دوران کاریاش در نقشهای تلویزیونی نیز موفقیت قابلتوجهی به دست آورد.
خانوادهٔ او ارتباطی با تئاتر نداشتند، اما پدر اولیویه که کشیش بود تصمیم گرفت پسرش بازیگر شود. پس از حضور در مدرسهٔ نمایش در لندن، اولیویه حرفهٔ خود را در مجموعهای از مشاغل بازیگری در اواخر دههٔ 1920 آموخت. در 1930 او نخستین موفقیت مهم خود در وستاند را در نمایش «زندگی خصوصی» اثر نوئل کاوارد بهدست آورد و در نخستین فیلم خود بازی کرد. در 1935 در یک اجرای مشهور از «رومئو و ژولیت» در کنار گیلگود و آشکرفت بازی کرد و تا پایان آن دهه ستارهای تثبیتشده شده بود. در دههٔ 1940، همراه با ریچاردسون و جان بارل، اولیویه همکار کارگردان اولد ویک بود و آن را به شرکتی بسیار مورد احترام تبدیل کرد. در آنجا نقشهای مشهور او شامل «ریچارد سوم» شکسپیر و «ادیپ» سوفوکل بود.
در دههٔ 1950 اولیویه بهعنوان بازیگر-مدیر مستقل فعالیت میکرد، اما حرفهٔ صحنهایاش در رکود بود تا اینکه در 1957 به شرکت نمایش انگلیسی پیشرو پیوست تا نقش عنوانی در «سرگرمکننده» را بازی کند، نقشی که بعداً در فیلم نیز آن را اجرا کرد. از 1963 تا 1973 او مدیر مؤسس تئاتر ملی بریتانیا بود و شرکتی مقیم را اداره میکرد که بسیاری از ستارگان آینده را پرورش داد. نقشهای او در آنجا شامل نقش عنوانی «اتلو» (1965) و «شیلاک» در «تاجر ونیزی» (1970) بود.
از فیلمهای اولیویه میتوان به «بلندیهای بادگیر» (1939)، «ربکا» (1940)، و یک سهگانهٔ شکسپیری که او بهعنوان بازیگر-کارگردان ساخت: «هنری پنجم» (1944)، «هملت» (1948) و «ریچارد سوم» (1955) اشاره کرد. فیلمهای بعدی او شامل «کفشهای ماهیگیر» (1968)، «اسلوث» (1972)، «ماراتن من» (1976) و «پسران برزیل» (1978) بودند. ظهورهای تلویزیونی او شامل اقتباسی از «ماه و شش پنس» (1960)، «سفر طولانی روز به درون شب» (1973)، «عشق در میان ویرانهها» (1975)، «گربهای روی شیروانی داغ» (1976)، «بازدید دوبارهٔ بردزهد» (1981) و «شاه لیر» (1983) بود.
افتخارات اولیویه شامل دریافت نشان شوالیه (1947)، اعطای لقب اشرافی مادامالعمر (1970) و نشان شایستگی (1981) بود. برای کارهای سینماییاش او چهار جایزهٔ آکادمی، دو جایزهٔ بفتا، پنج جایزهٔ امی و سه جایزهٔ گلدن گلوب دریافت کرد. بزرگترین تالار تئاتر ملی به افتخار او نامگذاری شده و او در جوایز لَنس اولیویه که هر سال توسط انجمن تئاتر لندن اهدا میشوند نیز گرامی داشته شدهاست. او سه بار ازدواج کرد: با بازیگر جیل اسموند از 1930 تا 1940، ویویان لی از 1940 تا 1960، و جوآن پلانرایت از 1961 تا زمان مرگش.
نمایش بیشتر
