بیوگرافی
لارنس تریمبل، متولد ۱۹۳۸، بازیگری همهفنحریف با حضوری پرقدرت، نویسندهای بااستعداد، قصهگو، شوخطبع، متفکر بدیع، دوستدار موسیقی، کاوشگر و شهروندی مستقل از ایالت اورگن بود که حسّیهای اروپایی داشت و حرفهٔ بازیگریاش عمدتاً در بریتانیا و اروپا استوار بود و همچنین در آمریکا نیز کار کرد. او در Central School...
لارنس تریمبل، متولد ۱۹۳۸، بازیگری همهفنحریف با حضوری پرقدرت، نویسندهای بااستعداد، قصهگو، شوخطبع، متفکر بدیع، دوستدار موسیقی، کاوشگر و شهروندی مستقل از ایالت اورگن بود که حسّیهای اروپایی داشت و حرفهٔ بازیگریاش عمدتاً در بریتانیا و اروپا استوار بود و همچنین در آمریکا نیز کار کرد. او در Central School of Speech and Drama آموزش دید و به National Theatre پیوست، جایی که اولین آمریکایی بود که به عنوان عضو دائم دعوت شد، هرچند پس از چند سال تصمیم گرفت ادامه ندهد. علاوه بر چند تولید در National Theatre، با Liverpool Playhouse همکاری کرد و در آنجا در نمایشهایی مانند "The Glass Menagerie" و "Barefoot in the Park" نقشهای برجستهای داشت؛ در برخی مجموعههای تلویزیونی اپیزودیک نیز بازی کرد و اغلب نقش شخصیتهای مرموز را ایفا میکرد. خودآموخته و بهخاطر سالهایی که در فرانسه گذرانده بود به زبان فرانسه مسلط بود؛ همچنین در دو فیلم فرانسوی نقش مکمل داشت که مشهورترین آنها "Blanche" به کارگردانی Walerian Borowzcyck است که در آن نقش نیکلاس، پسر بارون (با بازی میشل سیمون) را بازی کرد؛ نیکلاسی زیبا، پاکدل و عاشقزده. سکانسهای او با بازیگر نقش اصلی Ligia Branice از احساسیترین لحظات این فیلم خارقالعادهاند که تماشاگر را در جو و اتمسفر و جهانبینی قرون وسطی در فرانسه غرق میکند و بهعنوان شاهکار Borowzcyck تلقی میشود. "Blanche" بیشتر موفقیتی در سینمای هنری بود تا یک پدیدهٔ تجاری؛ مورد تحسین منتقدان و از نظر هنری محترم شناخته شد. "Blanche" در بریتانیا و سراسر اروپا به نمایش درآمد و در لندن یک سال اجرای متوالی در تئاتر Pullman داشت. پس از "Blanche" لارنس با Alain Fleischer در "Les Rendevous au foret" همکاری کرد و در کنار Catherine Jourdan، Renée Gardès و Heinz Bennent بازی نمود. او میتوانست به کار در تولیدات فرانسوی ادامه دهد اما تصمیم گرفت در بریتانیا بماند، جایی که علاوه بر بازیگری روی صحنه و در تلویزیون (The Saint و Father Brown)، گاهبهگاه خبرنگاری غیررسمی میکرد (Harpers & Queen)، یادداشت آلبوم برای صفحههای جاز مینوشت و بهخاطر صدای بم و غنیاش گاهی کار دوبله انجام میداد. لارنس فردی فرهنگی و سرکش بود و هم بخشی از و هم عنصر جداییناپذیر بسیاری از صحنهها، هم از نظر اجتماعی و هم فلسفی، بهشمار میرفت. لارنس در دهههای ۶۰ و ۷۰ در لندن کار میکرد و سپس برای چند سال در اوایل دههٔ ۸۰ نیز. در همین دوره، با این احساس که کیفیت کار کمتر جذاب و الهامبخش از آن چیزی است که در اروپا موجود بود، او بیشتر در نویسندگی، بهویژه نوشتن فیلمنامه، غرق شد. او علاقهمند جدی تاریخ و نقاد اجتماعی-سیاسی بود، با ایدهآلهای لیبرتارین و در عین حال طبیعتی روحانی و رمانتیک داشت. لارنس چندین فیلمنامه نوشت و در دو فیلمنامه همکاری کرد که متأسفانه برای آنها اعتباری به او داده نشد و آن آثار بهشدت موفق شدند؛ هرچند ایدهها و نوشتههای او بخش جداییناپذیری از آن فیلم(ها) و موفقیتشان بود، او کاملاً نادیده گرفته شد. به دلایل قانونی امکان گفتن بیشتر از این نیست، اما حقیقت روزی آشکار خواهد شد.
لارنس بخشی از مستندی دربارهٔ Chet Baker بود که توسط Bruce Weber کارگردانی شد. تیم تولید او را جستوجو و پیدا کرد و سهم او در فیلم قابلتوجه است. او مصاحبه شده و بینشهای کلیدی ارائه میدهد و صدای او و ایدههایش بخشهایی از تصاویر را روایت میکنند که بهخاطر موضوعاتی که او مطرح کرد در فیلم گنجانده شدهاند. این زندگینامه کاری در دست تهیه است که توسط نویسنده، یکی از دو دختر لارنس، ویرایش و تکمیل خواهد شد. عکسها نیز در زمان مقتضی ارائه خواهند شد.
نمایش بیشتر
