بیوگرافی
ماریا کارتا (۲۴ ژوئن ۱۹۳۴ – ۲۲ سپتامبر ۱۹۹۴) خواننده-ترانهسرای موسیقی فولکلوریک ساردینیایی بود. او همچنین در فیلم و تئاتر اجرا میکرد. در سال ۱۹۷۵ کتابی از شعر با عنوان Canto rituale (سرود آیینی) نوشت.
در طول ۲۵ سال فعالیت حرفهایاش، او ژانرهای بسیار متنوع موسیقی سنتی زادگاهش ساردینیا را پوشش...
ماریا کارتا (۲۴ ژوئن ۱۹۳۴ – ۲۲ سپتامبر ۱۹۹۴) خواننده-ترانهسرای موسیقی فولکلوریک ساردینیایی بود. او همچنین در فیلم و تئاتر اجرا میکرد. در سال ۱۹۷۵ کتابی از شعر با عنوان Canto rituale (سرود آیینی) نوشت.
در طول ۲۵ سال فعالیت حرفهایاش، او ژانرهای بسیار متنوع موسیقی سنتی زادگاهش ساردینیا را پوشش داد (Cantu a chiterra، ninne nanne — لالاییهای کودکان، gosos، سرودهای گریگوری و غیره)، و اغلب آنها را با لمسی مدرن و شخصی بهروز میکرد. او توانست موسیقی فولکلوریک ساردینیایی را به آگاهی عمومی گستردهتری برساند، هم در نمایشگاهها و برنامههای ملی در ایتالیا (مانند کانزونیسما در ۱۹۷۴) و هم بینالمللی (بهویژه در فرانسه و ایالات متحده).
ماریا کارتا در سال ۱۹۵۷ مسابقه زیبایی میس ساردینیا را برد و بعدها در مسابقه ملی میس ایتالیا شرکت کرد.
حدود سال ۱۹۶۰ به رم نقلمکان کرد و در آنجا با فیلمنامهنویس سالواتوره لورانی آشنا شد که بعدها با او ازدواج کرد. او در مرکز ملی مطالعات موسیقی مردمی (Centro Nazionale di Studi di Musica Popolare) به ریاست دیهگو کارپیتلا در آکادمی ملی سانتا چچیلیا حضور یافت و همزمان مسیر پژوهش موسیقایی و مردمنگارانهای را با تولیدات و همکاریهای مهم پی گرفت.
در سال ۱۹۷۱ دو آلبوم ساخت: Sardegna canta و Paradiso in re، و در همین زمان نزد قومنگار موسیقی گاوینو گابریل آموزش دید. همان سال رادیو تلویزیون ایتالیا (RAI) مستند تلویزیونی Incontro con Maria Carta (فیلمبرداری فرانکو پینا و متون ولیا مانیو) را پخش کرد که در آن او با ریکاردو کوچولا آواز میخواند و شعر میخواند.
در ۱۹۷۲ در تئاترو آرژنتینا در رم در نمایش «مدئا» به کارگردانی فرانکو انریکز بازی کرد. همان سال با آمالیا رودریگش آشنا شد و با او کنسرتی در تئاترو سیستینا برگزار کرد. در ۱۹۷۳ این دو خواننده در ساردینیا تور اجرا کردند.
در ۱۹۷۴ در کانزونیسما شرکت کرد و آوِه ماریا سنتی ساردینیایی Ave Maria Deus ti salvet Maria را اجرا کرد. او به فینال رسید و با قطعه Amore disisperadu در گروه موسیقی فولکلور مقام دوم را کسب کرد. در ۱۹۷۵ کنسرت مهمی در تئاتر بالشوی مسکو برگزار کرد. در ۱۹۷۶ بهعنوان عضو شورای شهری از طرف حزب کمونیست ایتالیا در شورای شهر رم خدمت کرد و تا ۱۹۸۱ در این سمت باقی ماند.
در ۱۹۸۰ در جشنواره آوینیون شرکت کرد؛ در ۱۹۸۷ در کلیسای جامع سنت پاتریک در نیویورک و در ۱۹۸۸ در کلیسای جامع سنت مری در سانفرانسیسکو اجرا کرد.
او توجه کارگردانانی چون فرانسیس فورد کوپولا را جلب کرد — که اولین نقش سینماییِ او را بهعنوان مادر ویتو کورلئونه در پدرخوانده: قسمت دوم (۱۹۷۴) به او داد — و فرانکو زفیرلی که او را در نقش مارتا، خواهر لازاروس، در عیسی ناصری (۱۹۷۷) برگزید.
در ۱۹۸۵ بهعنوان ترانهسرا جایزه تارگو تنکو را برای موسیقی لهجهای/منطقهای دریافت کرد.
در سالهای پایانی زندگیاش، کارتا وقت خود را در اختیار دانشگاه بولونیا گذاشت، جایی که چند دوره کلاس برگزار کرد و بر پایاننامههای دانشجویی مشاوره داد که او تجربه شخصی، انسانی و علمی قابلتوجهی در آنها داشت.
در ۱۹۹۱، رئیسجمهور ایتالیا، فرانچسکو کسّیگا، او را «Commendatore della Repubblica» («شوالیهٔ جمهوری») نامید، مشابه نشان CBE بریتانیا.
نمایش بیشتر
