بیوگرافی
مارلون براندو جونیور (۳ آوریل ۱۹۲۴ – ۱ ژوئیه ۲۰۰۴) بازیگر آمریکایی بود. او که یکی از تأثیرگذارترین بازیگران قرن بیستم به شمار میرود، در طول حرفهای که شش دهه طول کشید جوایز و افتخارات فراوانی از جمله دو جایزهٔ اسکار، دو جایزهٔ گلدن گلوب و سه جایزهٔ آکادمی فیلم...
مارلون براندو جونیور (۳ آوریل ۱۹۲۴ – ۱ ژوئیه ۲۰۰۴) بازیگر آمریکایی بود. او که یکی از تأثیرگذارترین بازیگران قرن بیستم به شمار میرود، در طول حرفهای که شش دهه طول کشید جوایز و افتخارات فراوانی از جمله دو جایزهٔ اسکار، دو جایزهٔ گلدن گلوب و سه جایزهٔ آکادمی فیلم بریتانیا دریافت کرد. براندو همچنین فعال در امور اجتماعی و سیاسی برای بسیاری از مسائل بود، بهویژه جنبش حقوق مدنی و جنبشهای مختلف بومیان آمریکا. او که در دههٔ ۱۹۴۰ نزد استلا ادلر تحصیل کرده بود، از او بهعنوان یکی از نخستین بازیگرانی یاد میشود که سیستم استانیسلاوسکی بازیگری و بازیگری متد (مشتق از سیستم استانیسلاوسکی) را به مخاطبان عام معرفی کردند.
او در ابتدا با بازآفرینی نقش استنلی کوالاسکی در اقتباس سینمایی ۱۹۵۱ از نمایش تنیسی ویلیامز، A Streetcar Named Desire، مورد توجه قرار گرفت و برای آن نخستین نامزدی اسکار در بخش بهترین بازیگر نقش اول را بهدست آورد؛ نقشی که پیشتر با موفقیت در برادوی اجرا کرده بود. او برای بازی در نقش تری مالوی در On the Waterfront تحسینهای بیشتری دریافت کرد و این اجرا نخستین جایزهٔ اسکار و گلدن گلوب را برایش به ارمغان آورد، و تصویر او از رهبر باند موتورسواری شورشی، جانی استرابلر، در The Wild One تصویری ماندگار در فرهنگ عامه پدید آورد. براندو همچنین نامزدیهای اسکار را برای بازی در نقش امیلیانو زاپاتا در Viva Zapata! (۱۹۵۲)، نقش مارک آنتونی در اقتباس سینمایی ۱۹۵۳ جوزف ال. منکیهویچ از نمایشنامهٔ شکسپیر Julius Caesar، و نقش سرگرد لوید گروور در Sayonara (۱۹۵۷)، اقتباسی از رمان جیمز ای. میشنر ۱۹۵۴، دریافت کرد.
دههٔ ۱۹۶۰ شاهد نزول تجاری و انتقادی حرفهٔ براندو بود. او فیلم وسترنِ One-Eyed Jacks را کارگردانی و در آن بازی کرد که از نظر منتقدان و در گیشه شکست خورد، و پس از آن مجموعهای از شکستهای برجستهٔ گیشه را تجربه کرد که از Mutiny on the Bounty (۱۹۶۲) آغاز شد. پس از ده سال عدمموفقیت چشمگیر، او موافقت کرد تست تصویریای برای نقش ویتو کورلئونه در The Godfather (۱۹۷۲) ساختهٔ فرانسیس فورد کاپولا انجام دهد. او آن نقش را بهدست آورد و در پی آن برای اجرایی که منتقدان از آن بهعنوان یکی از برترین اجراهایش یاد میکنند، دومین جایزهٔ اسکار و گلدن گلوب خود را دریافت کرد. او بهدلیل آنچه ادعای بدرفتاری و نمایش نادرست بومیان آمریکایی توسط هالیوود خواند، دریافت جایزهٔ اسکار را رد کرد. The Godfather یکی از پرفروشترین فیلمهای تاریخ بود و در کنار اجرای نامزد اسکار او در Last Tango in Paris (۱۹۷۲)، براندو بار دیگر جایگاه خود را در ردهٔ ستارگان پردرآمد گیشه تثبیت کرد.
پس از یک وقفه در اوایل دههٔ ۱۹۷۰، براندو عموماً از اینکه بهعنوان یک بازیگر نقش مکمل پردرآمد کار کند خرسند بود؛ از جمله نقشهای جُر-ال در Superman (۱۹۷۸)، سرهنگ کرتز در Apocalypse Now (۱۹۷۹) و آدام استیفل در The Formula (۱۹۸۰)، تا آنکه بار دیگر به مدت نه سال از فیلمسازی کنارهگیری کرد. بهگفتهٔ کتاب رکوردهای گینس، برای ۱۳ روز کار بر روی فیلم Superman، به براندو مبلغ رکوردشکن ۳٫۷ میلیون دلار (معادل حدود ۱۶ میلیون دلار با احتساب تورم) و ۱۱٫۷۵٪ از سود ناخالص پرداخت شد.
آمریکن فیلم اینستیتیو، براندو را بهعنوان چهارمین ستارهٔ بزرگ سینما در میان بازیگران مردی که نخستین حضور سینماییشان در یا پیش از سال ۱۹۵۰ رخ داده بود، رتبهبندی کرد. او یکی از تنها شش بازیگری بود که در سال ۱۹۹۹ مجلهٔ تایم در فهرست «۱۰۰ نفرِ مهمِ قرن» نام برد؛ در این فهرست تایم همچنین براندو را «بازیگرِ قرن» خواند.
نمایش بیشتر
