بیوگرافی
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
سر نوئل پیرس کاوارد (۱۶ دسامبر ۱۸۹۹ – ۲۶ مارس ۱۹۷۳) نمایشنامهنویس، آهنگساز، کارگردان، بازیگر و خوانندهٔ انگلیسی بود که بهخاطر بذلهگویی، تجملگرایی و آنچه مجلهٔ تایم «حس سبک شخصی، ترکیبی از جسارت و شیک، ادا و وقار» نامید شناخته میشد.
کاوارد در تدینگتون، حومهٔ لندن، به دنیا...
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
سر نوئل پیرس کاوارد (۱۶ دسامبر ۱۸۹۹ – ۲۶ مارس ۱۹۷۳) نمایشنامهنویس، آهنگساز، کارگردان، بازیگر و خوانندهٔ انگلیسی بود که بهخاطر بذلهگویی، تجملگرایی و آنچه مجلهٔ تایم «حس سبک شخصی، ترکیبی از جسارت و شیک، ادا و وقار» نامید شناخته میشد.
کاوارد در تدینگتون، حومهٔ لندن، به دنیا آمد و در کودکی در یک آکادمی رقص در لندن درس خواند و نخستین بار حرفهای در سن یازده سالگی روی صحنه ظاهر شد. در نوجوانی وارد جامعهٔ اشرافیای شد که بیشتر نمایشنامههایش در آن فضا رخ میدادند. کاوارد بهعنوان نمایشنامهنویس موفقیتی پایدار بهدست آورد و از نوجوانی به بعد بیش از ۵۰ نمایشنامه منتشر کرد. بسیاری از آثار او، مانند Hay Fever، Private Lives، Design for Living، Present Laughter و Blithe Spirit، همچنان در فهرستهای منظم تئاتر باقی ماندهاند. او صدها آهنگ ساخت و علاوه بر آن بیش از یکدوجین اثر موزیکال صحنهای (از جمله اپرت Bitter Sweet و نمایشهای طنزآمیز)، شعر، چندین جلد داستان کوتاه، رمان Pomp and Circumstance و یک زندگینامهٔ سهجلدی منتشر کرد. حرفهٔ بازیگری و کارگردانی او در صحنه و سینما شش دهه ادامه یافت و در این مدت در بسیاری از آثار خودش نقشآفرینی کرد.
با شروع جنگ جهانی دوم، کاوارد برای کارهای جنگی داوطلب شد و ادارهٔ تبلیغات بریتانیا در پاریس را اداره کرد. او همچنین با سرویس مخفی همکاری داشت و تلاش میکرد با استفاده از نفوذش افکار عمومی و دولت آمریکا را به یاری بریتانیا ترغیب کند. کاوارد در سال ۱۹۴۳ بهخاطر فیلم درام دریاییاش In Which We Serve یک جایزهٔ افتخاری آکادمی دریافت کرد و در سال ۱۹۶۹ شوالیه شد. در دههٔ ۱۹۵۰ بهعنوان یک هنرمند کابارهای موفقیت تازهای بهدست آورد و آهنگهای خودش را اجرا کرد، از جمله «Mad Dogs and Englishmen»، «London Pride» و «I Went to a Marvellous Party».
نمایشنامهها و آهنگهای او در دهههای ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ محبوبیت تازهای یافتند و کار و سبک او همچنان بر فرهنگ عامه تأثیر میگذارد. کاوارد بهصورت علنی همجنسگرایی خود را اعلام نکرد، اما پس از مرگش توسط زیستنگاران، از جمله گراهام پِین که شریک طولانیمدت او بود، و نیز در خاطرات و نامههای کاوارد که پس از مرگش منتشر شدند، صریحاً مطرح شد. تئاتر سابق آلبری (که در اصل New Theatre بود) در لندن در سال ۲۰۰۶ به افتخار او به Noël Coward Theatre تغییر نام داد.
توضیحات بالا از مقالهٔ ویکیپدیا «Noël Coward» گرفته شده است؛ تحت مجوز CC-BY-SA است و فهرست کامل مشارکتکنندگان در ویکیپدیا موجود است.
نمایش بیشتر
