بیوگرافی
توماس آلن ویتز (زادهٔ 7 دسامبر 1949) موسیقیدان، آهنگساز، ترانهسرا و بازیگر آمریکایی است. اشعار او اغلب بر جنبههای پاییندست جامعه تمرکز دارند و با صدای عمیق و خشنِ متمایزش اجرا میشوند. او عمدتاً در دههٔ 1970 در ژانر جاز کار میکرد، اما موسیقی او از دههٔ 1980 به بعد...
توماس آلن ویتز (زادهٔ 7 دسامبر 1949) موسیقیدان، آهنگساز، ترانهسرا و بازیگر آمریکایی است. اشعار او اغلب بر جنبههای پاییندست جامعه تمرکز دارند و با صدای عمیق و خشنِ متمایزش اجرا میشوند. او عمدتاً در دههٔ 1970 در ژانر جاز کار میکرد، اما موسیقی او از دههٔ 1980 به بعد تأثیر بیشتری از بلوز، راک، ودویل و ژانرهای تجربی نشان داد.
ویتز در خانوادهای طبقهٔ متوسط در ویتیر، کالیفرنیا به دنیا آمد و بزرگ شد. با الهام از آثار باب دیلان و نسل بیت، او از کودکی در صحنهٔ موسیقی محلی سندیهگو به خوانندگی پرداخت. در 1972 به لسآنجلس نقل مکان کرد، جایی که بهعنوان ترانهسرا کار میکرد تا اینکه قراردادی برای ضبط با شرکت آسایلم رکوردز امضا کرد. نخستین آلبومهای او که گرایش جازی داشتند، Closing Time (1973) و The Heart of Saturday Night (1974) بودند که علاقهٔ شعری او به زندگی شبانه، فقر و بزهکاری را منعکس میکردند. او بارها در ایالات متحده، اروپا و ژاپن تور کرد و با آلبومهای Small Change (1976)، Blue Valentine (1978) و Heartattack and Vine (1980) توجه منتقدان بیشتری را جلب و موفقیت تجاری بیشتری کسب کرد. او موسیقی متن فیلم One from the Heart ساختهٔ فرانسیس فورد کوپولا (1981) را تهیه کرد و پس از آن در چند فیلم کوپولا حضوری کوتاه داشت.
در 1980، ویتز با کاتلین برنن ازدواج کرد، از مدیر و شرکت ضبط خود جدا شد و به شهر نیویورک نقل مکان کرد. با تشویق و همکاریهای مکرر برنن، او به دنبال زیباییشناسی موسیقایی تجربیتر و متنوعتری رفت که تحت تأثیر آثار هری پارتچ و کاپیتان بیفهارت بود. این گرایش در مجموعهای از آلبومهایی که توسط آیلند رکوردز منتشر شدند منعکس شد، از جمله Swordfishtrombones (1983)، Rain Dogs (1985) و Franks Wild Years (1987). او به بازی در فیلمها ادامه داد، از جمله نقشآفرینی در فیلم Down by Law (1986) ساختهٔ جیم جارموش، و همچنین در تئاتر حضور یافت. همراه با کارگردان تئاتر رابرت ویلسون، او موزیکالهای The Black Rider (1990) و Alice (1992) را تولید کرد که برای نخستینبار در هامبورگ اجرا شدند. پس از بازگشت به کالیفرنیا در دههٔ 1990، آلبومهای او Bone Machine (1992)، The Black Rider (1993) و Mule Variations (1999) تحسینهای منتقدان را افزایش داد و چندین جایزهٔ گرمی برای او به ارمغان آورد. در اواخر دههٔ 1990، او به شرکت ضبط ANTI- پیوست که آلبومهای Blood Money (2002)، Alice (2002)، Real Gone (2004) و Bad as Me (2011) را منتشر کرد.
با وجود عدم موفقیت تجاری جریان اصلی، ویتز بر بسیاری از موسیقیدانان تأثیر گذاشته و پیروانی فرقهای و بینالمللی بهدست آورده است، و چندین زندگینامه دربارهٔ او نوشته شده است. در 2015، او در فهرست «100 ترانهسرای بزرگ تمام دوران» رولینگ استون در رتبهٔ 55 قرار گرفت. او در 2011 به تالار شهرت راک اند رول وارد شد.
نمایش بیشتر
