بیوگرافی
ویتوریو کاپریولی (۱۵ اوت ۱۹۲۱ – ۲ اکتبر ۱۹۸۹) بازیگر سینما، کارگردان و فیلمنامهنویسِ ایتالیایی بود. او در فاصلهٔ سالهای ۱۹۴۶ تا ۱۹۹۰ در ۱۰۹ فیلم ظاهر شد، عمدتاً در تولیدات فرانسوی. او در ناپل، ایتالیا، متولد شد و در همانجا درگذشت.
کاپریولی در ناپل به دنیا آمد. پس از فارغالتحصیلی...
ویتوریو کاپریولی (۱۵ اوت ۱۹۲۱ – ۲ اکتبر ۱۹۸۹) بازیگر سینما، کارگردان و فیلمنامهنویسِ ایتالیایی بود. او در فاصلهٔ سالهای ۱۹۴۶ تا ۱۹۹۰ در ۱۰۹ فیلم ظاهر شد، عمدتاً در تولیدات فرانسوی. او در ناپل، ایتالیا، متولد شد و در همانجا درگذشت.
کاپریولی در ناپل به دنیا آمد. پس از فارغالتحصیلی از آکادمی ملی هنرهای نمایشی سیلویو دآمیکو در رم، در سال ۱۹۴۲ در کمپانی کارلی-راکا صحنه را آغاز کرد. از سال ۱۹۴۵ همکاریاش را با پخشکنندهٔ دولتی ایتالیا، RAI، آغاز کرد و اغلب همراه با لوچیانو سالچه برنامههای مجلهای و برنامههای متنوع را خلق میکرد. در ۱۹۴۸ به تئاتر پیکولو در میلان پیوست و زیرِ نظر جورجیو استرهلر در نمایشِ «طوفان»ِ ویلیام شکسپیر نقشآفرینی کرد. اوایل دههٔ ۱۹۵۰ در کنار آلبرتو بونوچی و جیانی کایافا برای اثر موسیقایی-تئاتری ناپولیتنِ «کاروسلو» به کارگردانی اتوره جانینینی انتخاب شد.
بازیگری همهکاره بود؛ در ۱۹۵۰ همراه با بونوچی و فرانکا والری تئاترو دی گوببی را بنیان گذاشت که نوعی نمایش با طنزی ظریف و کنایهآمیز ارائه میداد. در ۱۹۶۰ با فرانکا والری ازدواج کرد و با او نمایشها را اجرا میکرد. آنها در ۱۹۷۴ از هم جدا شدند.
او در سینما به عنوان بازیگر نقشآفرین حضور یافت و نخستین تجربهٔ کارگردانیاش را در ۱۹۶۱ با فیلم «شیرها در خورشید» (Lions in the Sun) انجام داد که بعدها برای ورود به فهرست «۱۰۰ فیلم ایتالیایی که باید نجات یابند» انتخاب شد.
پس از آن فیلمِ «پاریس، عشق من» را ساخت و سپس بخشی از «I cuori infranti» را که به عنوان بخشی از بازنگریِ کمدی ایتالیایی در شصتوهفتمین جشنوارهٔ بینالمللی فیلم ونیز به نمایش درآمد، کارگردانی کرد. فیلمِ «شکوهها و فلاکتهای مادام رویال» (۱۹۷۰) عموماً بهترین اثر او شناخته شد.
او بین فیلمهایش همچنان روی صحنه حضور داشت و گهگاه جذب تلویزیون میشد، جایی که کارش را در ۱۹۵۹ آغاز کرده بود، اما هرگز صفحهٔ کوچک را واقعاً دوست نداشت («از همه بیشتر بهخاطر نبود تماشاگر رنج میبرم، که او را جزئی جداییناپذیر و غیرقابلجایگزین از نمایش میدانم که در آن شرکت دارم»). در دههٔ شصت در «Village Wooing» به کارگردانی آنتونِللو فالوکی ایفای نقش کرد و در ۱۹۷۲ به وسوسهٔ یک برنامهٔ تلویزیونیِ متنوع، که آن را نوشت و اجرا کرد، به نام «Una Serata con Vittorio Caprioli» تن در داد.
در سالهای پایانی به تئاتر بازگشت و از جمله نقشِ دون مارتزیو در «بوتِگا دل کافه» اثر کارلو گولدونی، نمایش «The Sunshine Boys» اثر نیل سایمون را در زوجی با ماریو کاروتِنو، و نقشِ کاپوکومیکو در «شش شخصیت در جستجوی نویسنده» اثر لوییجی پیراندلو بازی کرد. هنگام تمرینِ اجرای نمایشی از «ناپلی میلیوناریا»، ناگهان در سنِ ۶۸ سالگی در یکی از اتاقهای یکی از هتلهای معروف حاشیهٔ ساحل ناپل بر اثر سکتهٔ قلبی درگذشت.
منبع: مقالهٔ «Vittorio Caprioli» از ویکیپدیا به زبان انگلیسی، تحتِ مجوز CC BY-SA 3.0.
نمایش بیشتر
