بیوگرافی
ویلیام مارشال بازیگر، کارگردان و خوانندهٔ اپرای آمریکایی بود. او بیشتر بهخاطر نقش عنوانی خود در Blacula و دنبالهٔ آن Scream Blacula Scream و همچنین نقشی که در Pee-wee's Playhouse داشت، شناخته میشود.
مارشال در سال ۱۹۴۴ اولین بار در برادوی با نمایش Carmen Jones ظاهر شد. در سال ۱۹۵۰، او...
ویلیام مارشال بازیگر، کارگردان و خوانندهٔ اپرای آمریکایی بود. او بیشتر بهخاطر نقش عنوانی خود در Blacula و دنبالهٔ آن Scream Blacula Scream و همچنین نقشی که در Pee-wee's Playhouse داشت، شناخته میشود.
مارشال در سال ۱۹۴۴ اولین بار در برادوی با نمایش Carmen Jones ظاهر شد. در سال ۱۹۵۰، او به عنوان ذخیرهٔ بوریس کارلوف در نقش کاپیتان هوک در اجرای برادویِ پیتر پن کار میکرد. او نقش اصلی دِ لاود (De Lawd) را در بازپخشِ ۱۹۵۱ نمایش The Green Pastures بازی کرد، نقشی که در سال ۱۹۵۸ نیز در یک پخش تلویزیونی بیبیسی از همان نمایش تکرار کرد. او در چندین نمایش شکسپیری در صحنههای ایالات متحده و اروپا به ایفای نقش پرداخت، از جمله نقش عنوانی اوتلو در حداقل شش اجرای مختلف. هارولد هابسون از روزنامهٔ London Sunday Times بازی مارشال را «بهترین اتلوی زمان ما» ستود.
در سال ۱۹۶۸، مارشال به گروه مرکز تئاتر در تئاتر آهمنسون در لسآنجلس پیوست تا اوتلو را در نسخهای جاز-موزیکال از Catch My Soul بازی کند، که جری لی لوییس نقش یَگو را داشت. مارشال نقشهای پل روبسون و فردریک داگلاس را روی صحنه بازی کرد. او زندگی داگلاس را بهطور گسترده تحقیق کرد و در سال ۱۹۸۳ تهیه و اجرای نقش اصلی را در Frederick Douglass: Slave and Statesman بر عهده گرفت.
حرفهٔ مارشال در سینما با فیلم Lydia Bailey در سال ۱۹۵۲ آغاز شد که او نقش یک رهبر هاییتیایی را بازی میکرد. پس از آن نقش برجستهای به عنوان گلیکون، همراه و گلادیاتور همپیکار ویکتور میچر، در فیلم Demetrius and the Gladiators (۱۹۵۴) ایفا کرد. رفتار، صدا و قامت او به او دامنهٔ گستردهای از نقشها میداد، اگرچه او برای نقشهای خدمتکارانهای که به بسیاری از بازیگران سیاهپوست نسل او غالباً پیشنهاد میشد، نامناسب بود. او در Something of Value رهبر قیام مائو-مائو بود و در The Boston Strangler نقش دادستان کل ادوارد بروک را بازی کرد. احتمالاً بیشترین توجه را برای نقش خود در فیلم خونآشامی Blacula و دنبالهاش Scream Blacula Scream دریافت کرد. در سالهای بعد، مارشال نقش پادشاه کارتونها را در Pee-wee's Playhouse بازی کرد.
با وجود قرار گرفتن در فهرست سیاه بهخاطر ارتباطات مشکوک کمونیستیاش، مارشال توانست به حضور در تلویزیون و فیلمها ادامه دهد. او در سریال جاسوسی بریتانیایی Danger Man در اپیزودهای «Deadline» و «The Galloping Major» ظاهر شد. او همچنین دو جایزهٔ اِمی محلی برای تهیه و اجرا در تولیدی از PBS به نام As Adam Early in the Morning، اثری نمایشی که در اصل روی صحنه اجرا شده بود، کسب کرد. او همچنین در اپیزودی از The Alfred Hitchcock Hour به نام «The Jar» همراه با بازیگران پَت باترام و جورج لیندی به چشم خورد.
علاوه بر بازیگری و تهیهکنندگی، مارشال آموزش بازیگری را در دانشگاههای مختلف از جمله دانشگاه کالیفرنیا، ارواین و مؤسسهٔ مافاندی، یک مؤسسهٔ هنرها و موسیقی آفریقایی-آمریکایی در محلهٔ واتز لسآنجلس، تدریس کرد. او کار مشابهی را در بنیاد هنرهای خلاق ETA در شیکاگو انجام داد، نهادی که در سال ۱۹۹۲ مارشال را بهعنوان یکی از «مردان حماسی قرن بیستم» خود نامگذاری کرد. مارشال در ۱۱ ژوئن ۲۰۰۳ بهدلیل عوارض ناشی از بیماری آلزایمر و دیابت درگذشت.
بسیاری مارشال را بازیگری بسیار دستکم گرفتهشده میدانستند که هرگز لایق واقعیِ خود را نگرفت. برخی اظهار کردهاند که مارشال باید درهای کاری بسیار موفقتر و گستردهتری در سینما میداشت و حتی گفتهاند که او گزینهای بینقص برای نقش ثولسا دوم در Conan the Barbarian میبود.
نمایش بیشتر
