بیوگرافی
یوجین کوران کلی (۲۳ اوت ۱۹۱۲ – ۲ فوریه ۱۹۹۶) بازیگر، رقصنده، خواننده، فیلمساز و طراح رقص آمریکایی بود. او بهخاطر سبک رقص پرانرژی و ورزشیاش، ظاهر جذاب و شخصیتهای دوستداشتنی که در قاب سینما ایفا میکرد شناخته میشد. او در برخی از موردتحسینترین فیلمهای موزیکال دهههای ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰...
یوجین کوران کلی (۲۳ اوت ۱۹۱۲ – ۲ فوریه ۱۹۹۶) بازیگر، رقصنده، خواننده، فیلمساز و طراح رقص آمریکایی بود. او بهخاطر سبک رقص پرانرژی و ورزشیاش، ظاهر جذاب و شخصیتهای دوستداشتنی که در قاب سینما ایفا میکرد شناخته میشد. او در برخی از موردتحسینترین فیلمهای موزیکال دهههای ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ نقشآفرینی، طراحی رقص یا همکاری در کارگردانی داشت، تا اینکه این گونه فیلمها در اواخر دهه ۱۹۵۰ از مد افتادند.
کلی امروزه بیشتر بهخاطر اجراهایش در آثاری مانند Cover Girl (1944)، Anchors Aweigh (1945) که برای آن نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر شد، On the Town (1949) که نخستین تجربه کارگردانی او بود، An American in Paris (1951)، Singin' in the Rain (1952)، Brigadoon (1954) و It's Always Fair Weather (1955) شناخته میشود. کلی با جودی گارلند در For Me and My Gal (1942) اولین حضور سینماییاش را تجربه کرد و سپس در Du Barry Was a Lady (1943)، Thousands Cheer (1943)، The Pirate (1948)، Summer Stock (1950) و Les Girls (1957) از دیگر آثارش بازی کرد. پس از دوره موزیکالها، او در دو فیلم خارج از ژانر موزیکال نقشآفرینی کرد: Inherit the Wind (1960) و What a Way to Go! (1964). در سال ۱۹۶۷ او در کمدی موزیکال فرانسوی کارگردان ژاک دمی، The Young Girls of Rochefort، در مقابل کاترین دونو ظاهر شد. کلی بهتنهایی کارگردانی کمدی A Guide for the Married Man (1967) با بازی والتر مَتو و بعدها موزیکال پرزرقوبرق Hello, Dolly! (1969) با بازی باربرا استرایساند را برعهده گرفت که نامزد اسکار بهترین فیلم شد. کلی مجری و بازیگر Ziegfeld Follies (1946)، That's Entertainment! (1974)، That's Entertainment, Part II (1976)، That's Dancing! (1985) و That's Entertainment, Part III (1994) نیز بود.
ابتکارات فراوان او موزیکال هالیوود را دگرگون کرد و به او نسبت داده میشود که تقریباً بهتنهایی شکل باله را برای مخاطبان سینما از منظر تجاری قابل قبول ساخت. کلی در سال ۱۹۵۲ جایزه افتخاری آکادمی را بهخاطر دستاوردهای حرفهایاش دریافت کرد؛ در همان سال فیلم An American in Paris شش جایزه آکادمی از جمله بهترین فیلم را کسب کرد. او بعدها جوایز افتخاری عمر حرفهای را در مراسم Kennedy Center Honors (۱۹۸۲) و از سوی انجمن بازیگران فیلم و مؤسسه فیلم آمریکا دریافت کرد. در سال ۱۹۹۹، مؤسسه فیلم آمریکا او را بهعنوان پانزدهمین افسانه مردانه بزرگ سینمای کلاسیک هالیوود رتبهبندی کرد.
نمایش بیشتر
