Melville Shavelson

بیوگرافی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد ملویل شِیوِل‌سون (1 آوریل 1917 – 8 اوت 2007) فیلم‌ساز، تهیه‌کننده، فیلمنامه‌نویس و نویسندهٔ آمریکایی بود. او از 1969 تا 1971، از 1979 تا 1981 و از 1985 تا 1987 رئیس انجمن نویسندگان آمریکا، شاخهٔ غربی (WGAw) بود. او در سال 1938 به هالیوود آمد به عنوان...

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد ملویل شِیوِل‌سون (1 آوریل 1917 – 8 اوت 2007) فیلم‌ساز، تهیه‌کننده، فیلمنامه‌نویس و نویسندهٔ آمریکایی بود. او از 1969 تا 1971، از 1979 تا 1981 و از 1985 تا 1987 رئیس انجمن نویسندگان آمریکا، شاخهٔ غربی (WGAw) بود. او در سال 1938 به هالیوود آمد به عنوان یکی از نویسندگان جوک کمدین باب هاپ، کاری که برای پنج سال بعد نیز ادامه داد. او مسئول فیلمنامهٔ فیلم‌هایی از باب هاپ مانند The Princess and the Pirate (1944)، Where There's Life (1947)، The Great Lover (1949) و Sorrowful Jones (1949) بود که در آن لوسیل بال نیز نقش‌آفرینی کرد. شِیوِل‌سون دو بار برای جایزهٔ اسکار بهترین فیلمنامهٔ اوریجینال نامزد شد — نخست برای فیلم The Seven Little Foys در 1955 که هاپ در آن نقش دراماتیک نادری ایفا کرد، و سپس برای Houseboat در 1958. هر دو نامزدی را او با جک روز به اشتراک داشت. او همچنین هر دو فیلم را کارگردانی کرد. دیگر فیلم‌هایی که او نوشت و کارگردانی کرد شامل Beau James (1957)، The Five Pennies (1959) که برای آن جایزهٔ انجمن نویسندگان سینما را برد، It Started in Naples (1960)، On the Double (1961)، The Pigeon That Took Rome (1962)، A New Kind of Love (1963)، Cast a Giant Shadow (1966)، و Yours, Mine and Ours (1968) می‌شود که در آن هنری فوندا و بار دیگر لوسیل بال بازی داشتند. آن فیلم کمدی دربارهٔ یک بیوه (لوسیل بال) و یک بیوه‌مرد (هنری فوندا) بود که با هم ۱۸ فرزند را بزرگ می‌کردند. وقتی خانم بال بعداً از آقای شِیوِل‌سون پرسید از کارگردانی او لذت برده است یا نه، آسوشیتد پرس گزارش داد که او پاسخ داد: «لوسی، این اولین باری است که من فیلمی می‌سازم با ۱۹ کودک.» خانم بال از این خوشش نیامد. علاوه بر کارهای سینمایی، شِیوِل‌سون دو مجموعهٔ تلویزیونی برندهٔ امی خلق کرد و برای حدود دوازده برنامهٔ جوایز اسکار فیلمنامه نوشت. او همچنین فیلمنامهٔ شش ساعته‌ای را برای مینی‌سریال تلویزیونی Ike در سال 1979 برای شبکهٔ ABC نوشت، تهیه و هم‌کارگردانی کرد که دربارهٔ دوايت آیزنهاور و کارزارهای او در جنگ جهانی دوم بود. او همچنین مینی‌سریال Ike, The War Years را نوشت. خاطرات شِیوِل‌سون که در آوریل 2007 توسط BearManor Media منتشر شد، با عنوان How to Succeed in Hollywood Without Really Trying, P.S. - You Can't! به چاپ رسید. شِیوِل‌سون چندین کتاب دیگر نیز نوشت، از جمله همراه با آقای هاپ، Don’t Shoot, It’s Only Me: Bob Hope’s Comedy History of the United States (Putnam, 1990)، و How to Make a Jewish Movie (1971)، یک خاطره از تجربیات او هنگام تهیه و کارگردانی Cast a Giant Shadow، و رمان با موضوع هالیوود Lualda (1973). شِیوِل‌سون از 1998 تا 2006 مدرس برجسته‌ای در برنامهٔ کارشناسی ارشد نویسندگی حرفه‌ای دانشگاه USC بود. او فیلمنامه‌نویسی تدریس می‌کرد، و اغلب به شاگردانش با شوخی می‌گفت: «من نویسنده‌ام از سر انتخاب، تهیه‌کننده از سر ضرورت و کارگردان از سر دفاع شخصی.» همسر اول شِیوِل‌سون، لوسیل، در سال 2000 درگذشت. او از 2001 تا زمان مرگش در 2007 با همسر دومش، روت فلوریا، ازدواج داشت. او دو فرزند به نام‌های لین جونر و ریچارد شِیوِل‌سون داشت. توضیحات بالا از مقالهٔ ویکی‌پدیا Melville Shavelson، تحت مجوز CC-BY-SA، فهرست کامل مشارکت‌کنندگان در ویکی‌پدیا.