Mervyn LeRoy

بیوگرافی

مروین لروی یک کارگردان فیلم، تهیه‌کننده و گاهی بازیگر آمریکایی بود. لروی در بخش لباس‌ها، آزمایشگاه‌های پردازش و به‌عنوان دستیار دوربین کار می‌کرد تا اینکه نویسندهٔ شوخی‌ها (gag writer) و بازیگر در فیلم‌های صامت شد، از جمله The Ten Commandments در ۱۹۲۳. لروی، کارگردان The Ten Commandments، سسیل بی. دمیل را...

مروین لروی یک کارگردان فیلم، تهیه‌کننده و گاهی بازیگر آمریکایی بود. لروی در بخش لباس‌ها، آزمایشگاه‌های پردازش و به‌عنوان دستیار دوربین کار می‌کرد تا اینکه نویسندهٔ شوخی‌ها (gag writer) و بازیگر در فیلم‌های صامت شد، از جمله The Ten Commandments در ۱۹۲۳. لروی، کارگردان The Ten Commandments، سسیل بی. دمیل را مسئول الهام‌بخشی خود برای تبدیل شدن به کارگردان می‌داند: «به‌عنوان برجسته‌ترین کارگردان آن دوران، دمیل مغناطیسی بود که هر وقت می‌توانستم مرا به صحنه‌اش می‌کشاند.» لروی همچنین دمیل را به‌خاطر آموزش تکنیک‌های کارگردانی که برای ساخت فیلم‌های خودش لازم داشت، مدیون می‌دانست. اولین کار کارگردانی او با First National Pictures روی فیلم No Place to Go در ۱۹۲۷ بود. لروی در نهایت پس از آنکه وارنر برادرز کنترل First National را به‌دست گرفت، در وارنر برادرز مشغول به کار شد. وقتی فیلم‌هایش بدون هزینهٔ زیاد، سود زیادی به‌دست آوردند، در صنعت سینما مورد استقبال قرار گرفت. او دو فیلم کلیدی را کارگردانی کرد که ادوارد جی. رابینسون را به ستاره‌ای بزرگ تبدیل کردند: فیلم نامزد اسکار و انتقادی از روزنامه‌نگاری زرد Five Star Final و فیلم کلاسیک گنگستری Little Caesar که جای خود را مشخص کرد. از آن زمان به بعد، لروی مسئول مجموعهٔ متنوعی از فیلم‌ها به‌عنوان کارگردان و تهیه‌کننده بود. فیلم سال بعد او، I Am a Fugitive from a Chain Gang، نیز نامزد جایزه اسکار برای بهترین تولید شد، همان‌طور که Anthony Adverse نیز نامزد شد. در ۱۹۳۸ او به‌عنوان رئیس تولید در MGM انتخاب شد، جایی که مسئول تصمیم به ساخت The Wizard of Oz بود. او مسئول کشف کلارک گیبل، لورتا یانگ، رابرت میچوم و لانا ترنر بود. فیلم او در ۱۹۴۱، Blossoms in the Dust، نامزد جایزه اسکار برای بهترین فیلم شد. اولین موفقیت بزرگ او به‌عنوان کارگردان در MGM فیلم Random Harvest در ۱۹۴۲ بود که بزرگ‌ترین فیلم فصل آن‌ها شد و درآمد اجارهٔ جهانی ۸ میلیون دلار داشت و برای آن او نامزد جایزه اسکار برای کارگردانی شد. این فیلم همچنین نامزد جایزه اسکار برای بهترین فیلم بود. او دو سال بعد با Thirty Seconds Over Tokyo نیز موفقیت بزرگی به‌دست آورد و درآمد اجارهٔ جهانی ۶ میلیون دلار داشت. در ۱۹۵۱ او بزرگ‌ترین موفقیتش را با Quo Vadis به‌دست آورد که درآمد اجارهٔ جهانی آن ۲۱ میلیون دلار بود و همچنین برای جایزه اسکار بهترین فیلم نامزد شد. در اوایل دههٔ ۱۹۵۰، لروی فیلم‌های موزیکالی مانند Lovely to Look At، Million Dollar Mermaid، Latin Lovers و Rose Marie را کارگردانی کرد. او در ۱۹۵۵ به وارنر برادرز بازگشت، جایی که جانشین جان فورد به‌عنوان کارگردان Mister Roberts شد، که آن هم موفقیتی بزرگ بود و برای جایزه اسکار بهترین فیلم نامزد شد. او همچنین برای وارنر فیلم‌هایی مانند The Bad Seed، No Time for Sergeants، The FBI Story و Gypsy را کارگردانی کرد. او در ۱۹۴۶ یک اسکار افتخاری برای The House I Live In دریافت کرد، «برای فیلم کوتاه دربارهٔ مدارا»، و در ۱۹۷۶ جایزهٔ یادبود اروینگ جی. تالبرگ را دریافت کرد. جمعاً هشت فیلمی که مروین لروی کارگردانی یا هم‌کارگردانی کرده بود برای بهترین فیلم در اسکار نامزد شدند، که یکی از بالاترین تعدادها در میان همهٔ کارگردانان است.