بیوگرافی
رنِه کلِر فیلمساز و نویسندهای فرانسوی بود. او نخست در دههٔ ۱۹۲۰ بهعنوان کارگردان فیلمهای صامت که در آنها کمدی اغلب با خیالآرایی آمیخته بود، شهرت یافت. سپس برخی از نوآورانهترین فیلمهای اوایل عصر صدا در فرانسه را ساخت، پیش از آنکه برای بیش از یک دهه به خارج رفته...
رنِه کلِر فیلمساز و نویسندهای فرانسوی بود. او نخست در دههٔ ۱۹۲۰ بهعنوان کارگردان فیلمهای صامت که در آنها کمدی اغلب با خیالآرایی آمیخته بود، شهرت یافت. سپس برخی از نوآورانهترین فیلمهای اوایل عصر صدا در فرانسه را ساخت، پیش از آنکه برای بیش از یک دهه به خارج رفته و در بریتانیا و ایالات متحده کار کند. پس از بازگشت به فرانسه پس از جنگ جهانی دوم، به ساخت فیلمهایی ادامه داد که با ظرافت و بذلهگویی مشخص میشدند و اغلب دیدگاهی نوستالژیک از زندگی فرانسه در سالهای گذشته ارائه میدادند. او در سال ۱۹۶۰ به آکادمی فرانسه (Académie française) انتخاب شد. شناختهشدهترین فیلمهای کلِر عبارتاند از: The Italian Straw Hat (۱۹۲۸)، Under the Roofs of Paris (۱۹۳۰)، Le Million (۱۹۳۱)، À nous la liberté (۱۹۳۱)، I Married a Witch (۱۹۴۲) و And Then There Were None (۱۹۴۵).
در سال ۱۹۲۴، در حالی که کلِر همراه فرانس پیکابیا (France Picabia) روی Ciné-sketch برای تئاتر کار میکرد، برای اولین بار با بازیگر جوانی به نام برونیا پرلموتر (Bronja Perlmutter) آشنا شد که بعدها در فیلم او Le Voyage imaginaire (۱۹۲۶) ظاهر شد که در استودیوی تازهگشایشِ Ursulines به نمایش درآمد. آنها در ۱۹۲۶ ازدواج کردند و پسرشان، ژان-فرانسوا (Jean-François)، در ۱۹۲۷ متولد شد.
رنِه کلِر در ۱۵ مارس ۱۹۸۱ در خانه درگذشت و بهطور خصوصی در Saint-Germain-l'Auxerrois به خاک سپرده شد.
شهرت کلِر بهعنوان فیلمساز در طول زندگی خود دستخوش بازنگری قابلتوجهی شد: در دههٔ ۱۹۳۰ او بهطور گستردهای یکی از بزرگترین کارگردانان فرانسه در کنار رنوآ و کارنِ محسوب میشد، اما پس از آن مصنوعیبودن آثارش و دوریاش از واقعیتهای زندگی بهتدریج از محبوبیتش کاست. آوانگاردیسم فیلمهای اولیهاش، و بهویژه Entr'acte، به او شهرت موقتی بخشید و رگههای سورئالیسم همچنان زیربنای بسیاری از کارهای کمدیاش بود. با این حال، شیوهٔ خیالپردازانهای که او شک اولیهاش نسبت به ورود صدا را پشت سر گذاشت، اصالت او را ثابت کرد و چهار فیلم نخستِ صدادارِ او موجب شهرت بینالمللیاش شدند.
سالهایی که کلِر در بریتانیا و ایالات متحده کار کرد، او را بیشازپیش شناختهشده ساخت اما تغییر چشمگیری در سبک یا دغدغههای موضوعیاش نشان نداد. برخی منتقدان در فیلمهای پساجنگی که پس از بازگشتش به فرانسه ساخت بلوغ و عمق عاطفی تازهای مشاهده کردند، همراه با حس غالبی از меланхولی، اما همچنان در قابِ ظرافت و بذلهگویی که آثار اولیهاش را مشخص میکرد.
با این حال، در دههٔ ۱۹۵۰ منتقدانی که نویدبخش ظهور موج نو فرانسه بودند، بهویژه کسانی که با نشریهٔ Cahiers du Cinéma پیوند داشتند، آثار کلِر را کهنهپرست و آکادمیک یافتند. پارادوکس شهرت کلِر بیشتر توسط تحلیلگرانی تشدید شده که فرانسوا تروفو را وارث واقعی کلِر در سینمای فرانسه میدانستند، با وجود مواردی از کینهتوزی متقابل میان آنها.
نمایش بیشتر
