فیلم Moulin Rouge 1952

در شتاب برای دیدار پدر بازگشته‌اش، جوان آنری دو تولوز-لوترک از پله‌های مرمرین باشکوهشان سقوط می‌کند و در اثر شکستگی پاها رشدش متوقف می‌ماند. او که با ناتوانی‌اش کنار آمدن را سخت می‌یابد، به زندگی بوهمی در پاریس پناه می‌برد و به‌عنوان هنرمند تا حدودی روزی تأمین می‌کند و اغلب به جهان مشهور «مولن روژ» سر می‌زند، جایی که در میان رقصنده‌ها و انواع افراد...

در شتاب برای دیدار پدر بازگشته‌اش، جوان آنری دو تولوز-لوترک از پله‌های مرمرین باشکوهشان سقوط می‌کند و در اثر شکستگی پاها رشدش متوقف می‌ماند. او که با ناتوانی‌اش کنار آمدن را سخت می‌یابد، به زندگی بوهمی در پاریس پناه می‌برد و به‌عنوان هنرمند تا حدودی روزی تأمین می‌کند و اغلب به جهان مشهور «مولن روژ» سر می‌زند، جایی که در میان رقصنده‌ها و انواع افراد خلاق و منحرف احساس راحتی می‌کند. در اینجا داستان چندان بر استعداد هنری‌اش تمرکز ندارد، بلکه بیشتر بر دو معشوقه زندگی‌اش متمرکز است: اول «ماری» که در خیابان ارتزاق می‌کند و رابطه‌ای پرنوسان با او دارد، و دوم «میریام» که پیچیده‌تر ولی آشفته است. زندگی او اکنون در گردبادی از آشفتگی قرار دارد که راه خروج واضحی از آن دیده نمی‌شود. این فیلم فرصتی برای نمایش درخشان خوزه فرِر است؛ سبک اجرای طبیعی و کم‌تکلف او در کنار کلِت مارشاند و سوزان فلون خوب جواب می‌دهد. فیلمنامه موجز است و تضادهای روابط او — نه فقط با زنان زندگی‌اش، بلکه با خانواده‌اش نیز — را به‌خوبی پرورش می‌دهد، هرچند گاهی کمی کند پیش می‌رود. زسا زسا گابور درخشش چندانی ندارد؛ هرچند دقیقاً مشخص نیست توانایی‌های او در چه زمینه‌ای است، اما آواز یا رقص جزو آن‌ها نیستند و اجراهای موسیقایی‌اش انرژی لازم را ندارند. در عوض طراحی لباس و صحنه به فیلم طراوت و اصالت می‌بخشد و ژُرژ اوریک با موسیقی متن پرانرژی و برانگیزاننده، حس کلی فیلم را تقویت می‌کند. این اثر یک روایت تاریخی دقیق نیست که انتظار تسلسل زمانی معنادار از زندگی یا آثار مرد را داشته باشید؛ بیش‌تر شبیه یک ملودرام است — ملودرامی خوش‌ساخت و خوش‌بازی، اما در نهایت ملودرامی آغشته به پرنود.