فیلم Moonraker 1979

«مون‌رِیکِر» از آغاز تا پایان لذت‌بخش است: نمایشی عظیم، لوکیشن‌های چشم‌گیر، شوخی‌های پی‌در‌پی، بدل‌کاری‌های عالی، زنان جذاب، یک شرور نفرت‌انگیز و به‌یادماندنی، جلوه‌های ویژه چشم‌گیر و البته حضور افسانه‌ای سر راجر مور در نقش جیمز باند. طرح فیلم حول بررسی پرونده هوگو دراکس (مایکل لونسدیل) شروع می‌شود؛ یک شاتل فضایی که به بریتانیا قرض داده شده به سرقت می‌رود و باند کم‌کم درمی‌یابد که دراکس نقشه‌ای...

«مون‌رِیکِر» از آغاز تا پایان لذت‌بخش است: نمایشی عظیم، لوکیشن‌های چشم‌گیر، شوخی‌های پی‌در‌پی، بدل‌کاری‌های عالی، زنان جذاب، یک شرور نفرت‌انگیز و به‌یادماندنی، جلوه‌های ویژه چشم‌گیر و البته حضور افسانه‌ای سر راجر مور در نقش جیمز باند. طرح فیلم حول بررسی پرونده هوگو دراکس (مایکل لونسدیل) شروع می‌شود؛ یک شاتل فضایی که به بریتانیا قرض داده شده به سرقت می‌رود و باند کم‌کم درمی‌یابد که دراکس نقشه‌ای جنون‌آمیز برای بازآفرینی نژادی «کامل» دارد. غول‌پیکرِ انعطاف‌ناپذیرِ داستان، جاوز (Jaws، ریچارد کیل)، از «مأمور مخفی که من را دوست داشت» بازمی‌گردد و باند با دکتر هالی گودهِد (لوئیس چایلز) همکاری می‌کند. داستان به اوجش با نبردی تماشایی در ایستگاه فضاییِ دراکس می‌رسد. همه‌چیز در «مون‌رِیکِر» اغراق‌آمیز است: لوکیشن‌ها، اکشن، نقشهٔ شرور، طنز، جدیت، جاوز و پایانِ فضایی. این اغراق‌ها اما به فیلم می‌آیند؛ فیلم‌های باند قرار نیست آثار عمیق و مفهومی باشند، بلکه نمایشی بزرگ از هیجان و «چشم‌نوازِ» پرهیجان با حس طنز اغراق‌شده‌اند. از جهتی هم عناصر «تو فقط یک بار زندگی می‌کنی» در آن بازتاب دارد—کشتی‌های فضایی‌ای که کشتی‌های دیگر را می‌بلعند—و «مون‌رِیکِر» این فضای کمدی-مخفیانهٔ کلاسیک مجموعه را ادامه می‌دهد. یکی از نقاط قوت فیلم گردش جهانی و لوکیشن‌های دیدنی است؛ از صحنه‌ٔ نفس‌گیر سقوط آزاد بر فراز درهٔ ناپا در کالیفرنیا شروع می‌شود و سپس به فرانسه، ونیز، ریو دو ژانیرو، جنگل‌های برزیل و گواتمالا و آبشارهای شگفت‌انگیز ایگواسو در آرژانتین می‌رسد. این نوع جهان‌گردی همان چیزی است که باند را جذاب می‌کند و «مون‌رِیکِر» در این زمینه کاملاً موفق است. لوئیس چایلز یکی از بانوان زیبا و توانمند دنبالهٔ باند است و نامش—دکتر گودهِد—در سنت نام‌های اغراق‌آمیز شخصیت‌های زن باند مثل «پاسی گَلور» قرار می‌گیرد. دراکس به‌عنوان دشمنی جدی و مستحکم در برابر شرارت کارتونیِ جاوز قرار می‌گیرد و این کنتراست برای فیلم مؤثر است. طنزِ مرتبط با جاوز ممکن است برای برخی ناپسند یا «مسخره» به‌نظر آید، اما در عمل بیشتر لبخندآور و گاه خنده‌دار است. نقدهایی هم هست: عده‌ای از حضور باند در فضا ناراضی‌اند و آن را بیش از حد می‌دانند؛ منتقدانی هم ضعف‌هایی در فیلمنامه و برخی جلوه‌های بصری می‌بینند—مثلاً صحنه‌های سگ‌ها یا تعقیب گوندولا که واضحاً فیلم‌برداری شتاب‌دار شده است—و برخی معتقدند فیلم سعی کرده از تبِ «جنگ ستارگان» بهره ببرد. همچنین چند بازبین از خسته‌به‌نظر رسیدن بازیگران و اپیزودیک شدن ریتم کلی فیلم گلایه کرده‌اند و می‌گویند مجموعه کمبت‌هایی که فیلم ساخته گاهی به‌خاطر جلوه‌های ویژه ناموفق ضعیف می‌شوند. از سوی دیگر، اگر این فیلم را بررسی کنیم می‌بینیم که بخش عمدهٔ داستان خارج از فضا می‌گذرد: باند تا حدود یک ساعت و نیم اول وارد فضا نمی‌شود و تنها حدود ۲۳٪ از مدت زمان فیلم در فضا می‌گذرد؛ بنابراین اعتراض به «تماماً فضایی» بودن فیلم اغراق‌آمیز است. اوجِ فیلم نیز نسبت به بعضی انتهایِ پیشینِ مجموعه، جذاب‌تر و هیجان‌انگیزتر است. راجر مور—با وجود سنش در دورهٔ بازی در این نقش—باز هم نقش را واضح و قانع‌کننده اجرا می‌کند و دورهٔ مور را می‌توان از سرگرم‌کننده‌ترین بازه‌های سری دانست. جمع‌بندی: «مون‌رِیکِر» فیلمی پرشور و اغراق‌آمیز است که همهٔ عناصر کلاسیک باند—طنز، زنان زیبا، گجت‌ها، اکشن بی‌وقفه و بازگشت شخصیت محبوب جاوز—را دارد. اما در کنار این‌ها ضعف‌های فنی گاه‌وبیگاه، ریتم اپیزودیک و بعضی لحظات بی‌مورد فضایی، مانع می‌شوند که آن را در بین بهترین‌های مجموعه قرار دهیم. برای بسیاری این فیلم «لذتِ گناه‌آلودی» است: سرگرم‌کننده و چشم‌نواز، اما نه عمیق یا بی‌عیب. مدت زمان: ۲ ساعت و ۶ دقیقه. رتبهٔ یکی از منتقدان: A-