فیلم Crisis 1946

می‌دانم این اولین فیلم اوست، ولی به‌نظرم یکی از در دسترس‌ترین فیلم‌های اینگمار برگمن است — شاید به همین خاطر چندان عالی نیست. داستان نِلیِ جوان (اینگا لاندگره) را دنبال می‌کند که با مادر خواندهٔ مهربانش موتی/اینگبورگ (داگنی لیند) که در شهر کوچکشان پیانو تدریس می‌کند زندگی می‌کند. این زندگی آرام ناگهان با آمدن مادر واقعی‌اش جِنی (ماریان لوفگرن) که می‌خواهد با فرزند جداافتاده‌اش آشتی...

می‌دانم این اولین فیلم اوست، ولی به‌نظرم یکی از در دسترس‌ترین فیلم‌های اینگمار برگمن است — شاید به همین خاطر چندان عالی نیست. داستان نِلیِ جوان (اینگا لاندگره) را دنبال می‌کند که با مادر خواندهٔ مهربانش موتی/اینگبورگ (داگنی لیند) که در شهر کوچکشان پیانو تدریس می‌کند زندگی می‌کند. این زندگی آرام ناگهان با آمدن مادر واقعی‌اش جِنی (ماریان لوفگرن) که می‌خواهد با فرزند جداافتاده‌اش آشتی کند، به هم می‌ریزد. جنی تنها نیست — دوست پرجنب‌وجوش و شیطنت‌آمیزش جک (ستیگ اولین) هم همراه اوست و در یک مهمانی خیریه آن‌قدر سروصدا به‌پا می‌کنند که دوست نِلی، اولف (آلان بوهلین)، را نگران می‌سازد، یکی خیس می‌شود و شایعات به قدری زیاد می‌شود که نِلی مجبور می‌شود به شهر برود. اوضاع در شهر هم گل و بلبل نیست و خیلی زود مجبور به گرفتن تصمیم‌های سختی می‌شود. فیلم تلاشی جمعی و نسبتاً قابل‌قبول است و بازی‌ها تا حدی خوب‌اند، چرا که مجموعه‌ای از شخصیت‌های تا حدی دلپسند باید با موقعیت‌های خودساخته و متناقض‌شان روبه‌رو شوند. بین اولین و لاندگره کمی شیمی دیده می‌شود که گاهی لبخند و گاهی حس ناخوشایندی ایجاد می‌کند، اما عمدتاً روایت کمی مبهم است — شخصیت‌های زیاد داستان را شلوغ کرده و تمرکز کم است. با این حال من فیلم را فهمیدم، و این بیشتر از چیزی است که دربارهٔ بسیاری از آثار بعدیِ این کارگردان، که سخت‌فهم‌ترند، می‌توانم بگویم.