فیلم Jennifer 8 1992

کور، کور را هدایت می‌کند. «جنیفر 8» را برنس رابینسون نوشته و کارگردانی کرده است. در آن اندی گارسیا، یوما تورمن، جان مالکویچ، لنس هنریکسن، کتی بیکر و گراهام بکل بازی می‌کنند. موسیقی اثر از کریستوفر یانگ و فیلم‌برداری از کانراد هال است. در شهر کوچک یورکا، جان برلین (گارسیا) تازه‌کار نیروی پلیس محلی است. وقتی دستی قطع‌شده در محل دفن زباله‌های شهر پیدا می‌شود، برلین گمان...

کور، کور را هدایت می‌کند. «جنیفر 8» را برنس رابینسون نوشته و کارگردانی کرده است. در آن اندی گارسیا، یوما تورمن، جان مالکویچ، لنس هنریکسن، کتی بیکر و گراهام بکل بازی می‌کنند. موسیقی اثر از کریستوفر یانگ و فیلم‌برداری از کانراد هال است. در شهر کوچک یورکا، جان برلین (گارسیا) تازه‌کار نیروی پلیس محلی است. وقتی دستی قطع‌شده در محل دفن زباله‌های شهر پیدا می‌شود، برلین گمان می‌برد قاتلی سریالی در کار است که به‌طور خاص طعمه‌هایش دختران نابینا هستند. مشکلات پشت صحنه برای «جنیفر 8» به‌سرعت بالا گرفت؛ فیلم در آمریکا شکست خورد و در انگلستان مستقیم به بازار خانگی رفت. اختلافات چنان شد که برنس رابینسون هالیوود را ترک کرد و ۱۹ سال فیلمی نساخت. با این حال، با وجود این واقعیات، فیلم آن اندازه‌ای که در عرضه محدودش به‌عنوان فاجعه معرفی شد نیست. فیلم از جهاتی آزاردهنده است چون وعده‌های زیادی می‌دهد. اتمسفرهای سنگین و غلیظی هست که با عکاسی عالی کانراد هال و نورپردازی مینیمالش خلق شده‌اند؛ بسیاری از سکانس‌ها در فضاهایی تهدیدآمیز رخ می‌دهند، دیالوگ‌ها یا درنهان یا با اضطراب رد و بدل می‌شوند، و فیلمنامه به‌طرزی هوشمندانه المان‌های تریلر روان‌شناختی را با شخصیت‌پردازی‌های قوی ترکیب می‌کند که با اجراهای متعهد بازیگران تقویت شده‌اند. با این حال، این نکات نمی‌توانند برای مدت زمان بیش از حد طولانی، پایانی شتاب‌زده و برخی تغییرات نامناسب لحن که اغلب شما را از جو لازم بیرون می‌کشند، جبران کنند. پایان‌بندی شتاب‌زده به‌خصوص آزاردهنده است؛ پس از آنکه از مخاطب می‌خواهند دو ساعت با فیلم همراه بماند، انتظار یک اوج‌گیری طولانی و دراماتیک منطقی است، اما متأسفانه چنین نیست. طرفداران جلوه‌های بصری نو-نوآر و کسانی که از فیلم‌های قاتلان سریالی اواخر دهه ۸۰ و اوایل ۹۰ میلادی لذت می‌برند—پیش از آنکه «Se7en» ساخته فینچر معیارها را بالا ببرد—اینجا چیزهایی برای دیدن دارند. امتیاز: 6/10 نقدی که جان کارد نوشته کاملاً بی‌ارزش است. این فیلم به هیچ وجه «آزاردهنده» نیست و پایان‌بندی‌اش هم «شتاب‌زده» نیست. پایان‌بندی تقریباً بیست دقیقه طول می‌کشد. این فیلم بیش از شش امتیاز می‌ارزد. اندی گارسیا را هرگز نمی‌توان بازیگری چندوجهی دانست، و در این درام جنایی نسبتاً کم‌جذاب هم تا حدودی این نکته را ثابت می‌کند. او نقش «برلین» را بازی می‌کند، پلیسی تازه‌طلاق‌گرفته از لس‌آنجلس که تقریباً به آخر خط رسیده است. خوشبختانه دوستش «فردی» (لنس هنریکسن) پیشنهادی برای کاری آرام‌تر در نیروی روستایی‌اش به او می‌دهد که با استقبال قبول می‌کند. اما zodra آنجا می‌رسد، با پرونده‌ای کنجکاو مواجه می‌شود: قتل دختران نابینا در منطقه. پلیس علی‌رغم تلاش فراوان پیشرفتی نکرده و پرونده سرد شده، اما او ریسک می‌کند و پیگیر ماجرا می‌شود. همکار و هم‌پیمان اصلی‌اش «هلنا» (یوما تورمن) است که هم‌اتاقی‌اش آخرین قربانیِ شناخته‌شده بوده. این دو فوراً با هم ارتباط برقرار می‌کنند، ولی با وقوع تراژدی‌ای غیرمنتظره، برلین خود به‌عنوان سوژه یک تحقیق در می‌آید و با قرار وثیقه آزاد می‌شود؛ اکنون او، هلنا و مارگی (کتی بیکر) باید حقیقت را کشف کنند پیش از اینکه... داستان بدی نیست و زاویه نابینا بودن به رابینسون اجازه می‌دهد چند دیدگاه حسی بیشتر به تریلر قاتلان سریالی اضافه کند — و تورمن در این نقش جذاب است. با این حال، باقی بازی‌ها نسبتاً ضعیف‌اند و فیلمنامه هم اشکالاتی دارد — حجم دیالوگ‌ها زیاد است. اگر نیم ساعت از فیلم کاسته می‌شد، روایت فشرده‌تر احتمالاً کارایی بیشتری داشت؛ اما در بیش از دو ساعت، ریتم بیش از حد کند است و تلاش‌ها برای ایجاد حس تهدید با موسیقی‌ای نسبتاً بی‌روح و برخی تصاویر معمولی خنثی می‌شوند. در مجموع مانند یک فیلم تلویزیونی که وقت را پر می‌کند اما غذای چندانی برای مخاطب ندارد. فیلمِ خوبی است با پایانی عالی. تورمن و گارسیا در کنار هم خوب کار می‌کنند و پایان‌بندی غافلگیرکننده‌ای دارد که حتی برای منِ سرشناس به‌عنوان بیننده‌ای بدگمان هم غیرمنتظره بود. این فیلم را به هر کسی که فکر می‌کند ژانر قاتلان سریالی تمام شده توصیه می‌کنم.