فیلم Mean Girls 2024

در این فیلم لحظاتی از بذله‌گویی وجود دارد و موسیقی متن قابل‌قبولی هم هست، اما در کل بیشترِ داستان کاملاً کم‌مایه است. «ِکِیدی» (آنگوری رایس) به‌عنوان تازه‌وارد به دبیرستان نورث‌شور می‌آید و همه او را طرد می‌کنند جز جفتِ همجنس‌گرا/شورشگرِ «دامیان» (جاکل اسپایوی) و «جانیس» (آولی‌ای کاراوالهو). آن‌ها برای شوخی تصمیم می‌گیرند که کِیدی وارد گروه سه‌نفره «پلاستیک‌ها» شود — تحت سلطهٔ «رجینا» (رنه رپ)...

در این فیلم لحظاتی از بذله‌گویی وجود دارد و موسیقی متن قابل‌قبولی هم هست، اما در کل بیشترِ داستان کاملاً کم‌مایه است. «ِکِیدی» (آنگوری رایس) به‌عنوان تازه‌وارد به دبیرستان نورث‌شور می‌آید و همه او را طرد می‌کنند جز جفتِ همجنس‌گرا/شورشگرِ «دامیان» (جاکل اسپایوی) و «جانیس» (آولی‌ای کاراوالهو). آن‌ها برای شوخی تصمیم می‌گیرند که کِیدی وارد گروه سه‌نفره «پلاستیک‌ها» شود — تحت سلطهٔ «رجینا» (رنه رپ) که با پوشش چرمی‌اش مدرسه را در قبضهٔ خود دارد. کِیدی موفق می‌شود دل این گروه دختران سطحی را به‌دست آورد و هر روز برای «دوستان واقعی» خود گزارش می‌فرستد، اما داستان رفته‌رفته نازک‌تر می‌شود تا جایی که نیاز به یک کلاه‌گیسِ بزرگ و مصنوعی پیدا می‌کند. فیلم دربارهٔ بدجنسی، دوستی، ریاکاری و سطحی‌نگری است و یک نخ‌نمایِ چشم‌نواز با موی شل «آرون» (کریستوفر برینی) هم وجود دارد که میان او و رجینا دعوا می‌شود — در حالی که وفاداری‌اش مانند یک ماهی طلاست؛ اما هیچ‌کدام از این‌ها واقعاً جدید یا خنده‌دار نیستند. تینا فی به‌عنوان معلمِ حساب ظاهر می‌شود اما تأثیر چندانی ندارد؛ فیلم بی‌هدف قدم می‌زند، هر کلیشه‌ای را تکرار می‌کند و پیش از رسیدن به پایانی اجتناب‌ناپذیر — جشن پایان ترم دبیرستان — آن‌ها را تا حد نابودی می‌کشد. رپ توانایی خوانندگی دارد و می‌داند چگونه در قالب صحنه‌ای چند آهنگ را خوب اجرا کند، اما بقیهٔ فیلم مرا یاد نسخه‌های خستهٔ آخرِ پروژهٔ «Glee» می‌اندازد. می‌دانم من مخاطب هدف نیستم، ولی برایم قابل درک نبود که هدفِ این فیلم چیست. خیلی شبیهِ نسخهٔ اصلی است، هرچند لحظات موزیکال تا حدی این شباهت را کم‌رنگ می‌کنند. لزوماً هیچ‌کدام از آهنگ‌های اجرای ۲۰۲۴ را دوست نداشتم، اما هیچ‌کدام آزاردهنده نبودند که در یک موزیکال نکته‌ای مثبت است. زمان اجرا می‌توانست کمی کوتاه‌تر باشد؛ طنز فیلم قابل قبول است اما گاهی مؤثر و گاهی نه. آنگوری رایس در نقش اصلی نسبتاً بی‌رمق است و قطعاً در مقایسه با لیندزی لوهان افت داشته؛ به‌نظر می‌رسد اکثر بازیگران از نظر مقایسه‌ای ضعیف‌ترند، اما اجرای رنه رپ و جاکل اسپایوی را دوست داشتم... آولی‌ای کراوالهو هم خوب بود. خوشحال‌کننده است که تینا فی و تیم میدوز دوباره حضور دارند و در یک صحنه یک چهرهٔ مهمان جالب دیده می‌شود. در مجموع، فیلم قابل‌قبول است. حتی منتظر بازسازی ۲۰۴۴ هم هستم! من نسخهٔ اصلی را قبل از دیدن این بازسازی ندیده بودم و با ذهنی باز و دیدی تازه سراغ فیلم رفتم، بنابراین آن را با نسخهٔ قبلی مقایسه نخواهم کرد. حضور یکی از بازیگران نسخهٔ اصلی به‌عنوان یک چهرهٔ آشنا حسِ خوبی داشت، هرچند برای من به اندازهٔ طرفداران دوآتشه هیجان‌انگیز نبود. «Mean Girls 2024» تجربه‌ای ترکیبی از موفقیت و شکست است؛ طرفداران سرسخت احتمالاً آن را خواهند پسندید. من که از طرفداران موزیکال‌ها و انواع موسیقی‌ها هستم، فیلم را لذت‌بخش یافتم. اجرای رنه رپ در نقش رجینا نشان‌دهندهٔ سابقهٔ صحنه‌ای اوست و با پیش‌روی فیلم بهتر در نقش جا می‌افتد. هرچند انتخاب او به‌خاطر قد بلندش در ابتدا عجیب به‌نظر می‌رسد، اما انرژی به شخصیت می‌بخشد و تک‌آهنگِ جذابی دارد که توانایی‌های صوتی‌اش را نشان می‌دهد. تعاملات بین شخصیت‌ها، به‌ویژه رجینا و کِیدی، به‌خاطر اختلاف قدِ قابل‌توجه کمی نامتوازن به‌نظر می‌رسید، اما هر دو بازیگر اجراهای آوایی قوی‌ای دارند. نمایشِ گرتچِن و کارن نیز با ویژگی‌های منحصربه‌فردشان به جمع شخصیت‌ها رنگ و بوی خاصی می‌دهد. فیلم به موضوعات مربوط به LGBTQ+، تراجنسیتی و مسائل جنسی می‌پردازد، اگرچه بدون برهنگی است و بنابراین برای مخاطبِ جوان‌تر مناسب‌تر به‌نظر می‌رسد؛ این موضوعات در سراسر فیلم حضور دارند اما شخصاً برایم مشکل‌ساز نبودند. نقش دامین را بیش از حد عجیب یافتم، اما بازیِ نقش‌های اصلی را تحسین کردم. بازیگر نقش مردانه هرچند برجسته نیست، اما در خدمت داستان قرار دارد. در کل ممکن است دوباره این فیلم را ببینم، اما احتمالاً نه در سینما. به‌خاطر محتوای بالغ، در این‌که اجازه بدهم پسرم آن را ببیند تردید دارم. طرفداران نسخهٔ اصلی یا دوست‌داران موزیکال احتمالاً از این بازسازی لذت خواهند برد؛ برای تماشاگران عادی فیلم خوبی است، اما نه آن‌قدر که فوراً بخواهند دوباره آن را ببینند.