فیلم Black Dog 2024

«لانگ» (با بازی ادی پنگ) پس از گذراندن مدت زندان به زادگاهش بازمی‌گردد. به تدریج علت آنچه او را به این سرنوشت کشانده و فاصله رابطه‌اش با پدر باغ‌وحش‌دارش روشن می‌شود؛ همچنین مشخص می‌شود زمانی عضو یکی از گروه‌های موسیقی محلی معروف آن‌جاست. با نزدیک شدن بازی‌های المپیک پکن (۲۰۰۸)، دولت تلاش می‌کند شهرک حاشیه‌ای واقع در لبهٔ بیابان گبی را «نظم» دهد و بخش‌های...

«لانگ» (با بازی ادی پنگ) پس از گذراندن مدت زندان به زادگاهش بازمی‌گردد. به تدریج علت آنچه او را به این سرنوشت کشانده و فاصله رابطه‌اش با پدر باغ‌وحش‌دارش روشن می‌شود؛ همچنین مشخص می‌شود زمانی عضو یکی از گروه‌های موسیقی محلی معروف آن‌جاست. با نزدیک شدن بازی‌های المپیک پکن (۲۰۰۸)، دولت تلاش می‌کند شهرک حاشیه‌ای واقع در لبهٔ بیابان گبی را «نظم» دهد و بخش‌های زیادی از آن برای تخریب علامت‌گذاری شده‌اند. با از بین رفتن هستهٔ زندگی شهری، مسئلهٔ جدی سگ‌های ولگرد به‌وجود آمده که ممکن است هاری را پخش کنند. یک سگ سیاه لاغر که اگر دستگیر شود هزار یوان می‌ارزد، هدف لانگ موتورسوار می‌شود. اما این سگ ساده نیست؛ سریع‌تر از آنچه انتظار می‌رود، تعقیب‌ها را برعکس می‌کند و حتی گازهایی می‌گیرد. یک گاز گرفتن شرم‌آور باعث قرنطینهٔ هر دو در خانهٔ لانگ می‌شود؛ همان‌جا پیوند میان آن‌ها شکل می‌گیرد و میزان خصومتی را که برخی نسبت به او احساس می‌کردند، درمی‌یابیم. با نزدیک بودن بولدوزرها، ناتوانی باغ‌وحشِ پدر در نگهداری حیوانات و انتقام‌جویی قصابِ کله‌شق «هو» و دارودسته‌اش، داستان دوستی تازه‌یافته‌ای شکل می‌گیرد که درگیرکننده است. فیلم در بخش‌هایی قابل پیش‌بینی است، اما اجرای کم‌حرفِ پنگ در برابر پس‌زمینه‌ای از بادهای بی‌رحم، گرد و غبار و قطارهایی که از شهری رو به مرگ می‌گذرند، به اثر قدرت می‌بخشد. مسئله صرفاً پاک‌سازی به‌خاطر المپیک نیست؛ پرسش بزرگ‌تر این است که چطور زمانی شهری در این مکان خشک و نامهربان پدید آمده بود. فضا دلگیر و بایر است؛ واحه‌ای بتنی در میانهٔ هیچ‌جا، و این محیط با انزوای درونی و بی‌ریشه‌گی احساسی و جسمیِ شخصیتِ اصلی هماهنگ است. فیلمی کند اما کشنده نیست؛ در طول دو ساعت به‌خوبی زندگی یکنواخت، فقدان فرصت و آرزوی آزادیِ حقیقی را بازمی‌گوید. هشدار: رخدادهای بزرگ کمی در آن اتفاق می‌افتد، اما تماشای فیلم لذت‌بخش است. فیلم‌های زیادی دربارهٔ رابطهٔ ویژهٔ انسان و بهترین دوست چهارپایش ساخته شده و معمولاً این فرمول رضایت‌بخش است. فیلمِ تازهٔ نویسنده-کارگردان گوان هو دربارهٔ یک زندانی سابق است که پس از ده سال حبس به‌خاطر یک محکومیت شبه‌عمد، به زادگاهش بازگردانده می‌شود. او که می‌کوشد گذشته‌اش را جبران کند و زندگی تازه‌ای آغاز کند—لانگ یونگ‌هویی، یک بدل‌کار موتورسوار و موسیقیدان سابق—هم‌زمان با برنامهٔ گستردهٔ نوسازی زیرساخت‌ها برای المپیک، به ریشه‌هایش بازمی‌گردد. این نوسازی در مورد جامعه‌ای است که به شدت فرسوده، خالی از سکنه و در حال از هم پاشیدن است؛ مهاجرت ساکنان باعث شده حیوانات خانگی رها شوند و جمعیت سگ‌های ولگرد سر به فلک بکشد. با تبدیل شدن بسیاری از آن‌ها به حیواناتی ناسازگار و خطرناک از منظر سلامت عمومی، مقامات محلی به کمک برای جمع‌آوری آن‌ها نیاز پیدا می‌کنند. بخشی از برنامهٔ بازگرداندن لانگ به جامعه، مأموریتی در کنترل حیوانات است، اما او که آدمی ساده و لطیف است، در انجام وظایفش مشکل دارد—بیش از همه وقتی مسئول گرفتن سگی سیاه، نحیف و قلمروطلب (شین) می‌شود که احتمال هاری در آن می‌رود و برخوردی تنش‌آمیز میان انسان و حیوان رخ می‌دهد. با این حال، پس از به‌دست آمدن سگ، پیوندی غیرمنتظره بین آن‌ها شکل می‌گیرد؛ لانگ سگ را به سرپرستی می‌پذیرد و هر دو در سفری برای بازشناسی خود و یکدیگر قرار می‌گیرند و با مسائلی که خود پدید آورده‌اند روبه‌رو می‌شوند. نتیجه داستانی گرم و پرمهر است؛ گاهی تا حدودی آشکار در احساساتش، اما بی‌شک صادق و از ته دل. روایت وقتی بهترین عملکرد را دارد که بر این رابطهٔ محوری تمرکز می‌کند، هرچند گاهی زیرپلات‌هایی با توسعهٔ متغیر و گاه کم‌توضیح یا سرگردان وارد می‌شوند که از قوت اصلی می‌کاهند. صرف‌نظر از این حواس‌پرتی‌های جزئی، «سگ سیاه» همچنان سرگذشتی جذاب و لذت‌بخش از دو رانده‌شده در جست‌وجوی رستگاری و معجزهٔ دوستی است — دلیل دیگری بر اینکه چرا همراهان چهارپای پشمالوی ما شایستهٔ لقب «بهترین دوست انسان» هستند. فیلم برندهٔ بخش Un Certain Regard جشنواره کن ۲۰۲۴ شده و نامزد جایزهٔ بهترین فیلم بین‌المللی انجمنِ Independent Spirit نیز بوده است.