فیلم Loveless 2017

«ژنیا» (مار‌یانا اسپیوواک) و همسرش «بوریس» (الکسی روزین) در مراحل نهایی طلاق‌اند و جای تعجب نیست که این وضعیت هرچه زودتر تمام شود. رابطه‌شان به نمادِ سمی‌ترین شکلِ زندگی مشترک تبدیل شده و پسرشان «آلِشیا» (متوی نوویکوف) را به شدت مضطرب کرده است. او نه تنها باید در آپارتمان کوچک خانواده با آن‌ها زندگی کند، بلکه مجبور است به گفتگوهای روزافزون تلخ و تندشان گوش...

«ژنیا» (مار‌یانا اسپیوواک) و همسرش «بوریس» (الکسی روزین) در مراحل نهایی طلاق‌اند و جای تعجب نیست که این وضعیت هرچه زودتر تمام شود. رابطه‌شان به نمادِ سمی‌ترین شکلِ زندگی مشترک تبدیل شده و پسرشان «آلِشیا» (متوی نوویکوف) را به شدت مضطرب کرده است. او نه تنها باید در آپارتمان کوچک خانواده با آن‌ها زندگی کند، بلکه مجبور است به گفتگوهای روزافزون تلخ و تندشان گوش دهد که اغلب درباره‌ی خودش و حضانتش است. پدر و مادرِ خودمحور ظاهراً نمی‌فهمند که او هر کلمه را می‌شنود و تا تقریباً چهل‌وهشت ساعت متوجه غیبت او نمی‌شوند. آن‌ها دوستان کم‌شمار او، مدرسه‌اش و محله را می‌گردند، اما بی‌نتیجه است؛ در نهایت پلیس فراخوانده می‌شود و جست‌وجو جدی‌تر می‌شود. آیا او فرار کرده تا از میان والدین جنگ‌طلبش کمی محبت و توجه بگیرد یا موضوعی تیره‌تر در کار است؟ نکتهٔ جالب ابتدای فیلم این است که چگونه این زوج زمانی می‌توانسته‌اند یکدیگر را دوست داشته باشند. بوریس تا حد ممکن خودخواه است و ژنیا نیز آدم چندان خوشایندی نیست — انگار تکه‌ای از همان والدین زننده‌اش (ناتالیا پو塔پووا) را به ارث برده است. فیلم پایانِ سنتی‌ای ندارد، اما تصویربرداری در ساختمانی متروکه در پایانِ بخش اول، تصویری نمادین از چیزهایی ارائه می‌دهد که زمانی کارآمد و خوب بودند ولی حالا بر اثر غفلت و بی‌تفاوتی پوسیده‌اند. بخش دوم ما را چند سال جلوتر می‌برد و بدون دادن پاسخ‌های کامل، پیشنهادی ارائه می‌دهد که با کلیت این تحلیل تیره و تار از طبیعت انسانی—در بدترین و درونی‌ترین حالتِ خشم و خودمحوری—همخوانی دارد. بازیِ دو نقشِ اصلی کشیده و باورپذیر است و نمایش مؤثر انرژی منفی در طول فیلم قدرتمند باقی می‌ماند، حتی زمانی که آن‌ها مجبورند با هم همکاری کنند. عنوان فیلم مناسب است؛ یا شاید هم نه کاملاً.