فیلم Possessor 2020

نام کروننبرگ عمیقاً با ژانر وحشت بدنی پیوند خورده و «پازسر» (Possessor) این پیوند را شایسته نشان می‌دهد: فیلمی شبیه رؤیای تب‌زده که با خشونت ناخوشایند، خلاقیتی برانگیز و کارگردانی بی‌رحم مخاطب را درگیر می‌کند. پرده‌برداری‌های اثر درباره هیولاهای درون انسان، که در اوج شوکه‌کننده و تیره‌اش خلاصه می‌شود، تا مدت‌ها در ذهن می‌ماند. این فیلم استثنایی است که هم منتقدان و هم تماشاگران تا حد...

نام کروننبرگ عمیقاً با ژانر وحشت بدنی پیوند خورده و «پازسر» (Possessor) این پیوند را شایسته نشان می‌دهد: فیلمی شبیه رؤیای تب‌زده که با خشونت ناخوشایند، خلاقیتی برانگیز و کارگردانی بی‌رحم مخاطب را درگیر می‌کند. پرده‌برداری‌های اثر درباره هیولاهای درون انسان، که در اوج شوکه‌کننده و تیره‌اش خلاصه می‌شود، تا مدت‌ها در ذهن می‌ماند. این فیلم استثنایی است که هم منتقدان و هم تماشاگران تا حد زیادی آن را فیلمی بسیار خوب می‌دانند. اجراها برجسته‌اند: آندریا رایزبرگ در نقش قاتلی که بر ذهن دیگران تسلط پیدا می‌کند بار دیگر حالتی ترسناک و نامأنوس دارد، و کریستوفر ابوت نقشِ روحی افسرده و در عین حال مسخ‌شده را بازی می‌کند که مأمور یک ترور است. می‌شد از صفت‌های بسیاری برای توصیف فیلم استفاده کرد: آزاردهنده، خشن، خون‌آلود، ذهن‌پیچان، تصویری و برانگیزاننده. براندون کروننبرگ گرچه همچون پدرش دیوید به ترکیب فناوری و وحشت علاقه‌مند است، اما سبک و اصالت مخصوص به خود را نیز وارد کار می‌کند—حرکتی شبیه آنچه جو هیل نسبت به استیون کینگ انجام داده است—که برای طرفداران ژانر تنها یک امتیاز مثبت به شمار می‌آید. کانسپت فیلم جذاب و گیره‌بُر است و اجراهای درخشانِ رایزبرگ و ابوت آن را همراهی می‌کنند؛ از نظر بصری یکی از شوکه‌کننده‌ترین آثار سال است. از خشونتِ افراطی تا نمایشِ بی‌محابای قتل‌های خونین، تصویرسازی‌های دلهره‌آور فراوان‌اند و ممکن است برخی تماشاگران را از ادامه دادن باز دارند. ریتمِ کند کمک می‌کند تا جوی بی‌پایان و پرتعلیق شکل بگیرد و صحنه‌هایی از شدت بالا خلق شود. با این حال، علیرغم روایت جذاب و تحول‌های چشم‌گشا، فیلم در حفظ شتابِ در سراسر زمان اجرا ضعیف عمل می‌کند. تصویرپردازی‌های عجیبِ بصری در روایت تصویری مفیدند، اما گاهی تا حدی حواس‌پرت‌کن و غیرضروری می‌شوند. میزانِ سوم هم تا حدودی قابل پیش‌بینی است، در حالی که نیمهٔ اول فیلم تا حدی غافلگیرکننده است. در پایان، با وجود کاستی‌ها، «پازسر» همچنان یکی از فیلم‌های موردعلاقهٔ من در ژانر وحشت آن سال باقی می‌ماند. امتیاز: B