فیلم Furious 7 2015

انتقام خیلی سرد است... پر از اکشن، هیجان و تعلیق، هرچند گهگاه ترفندهای غیرواقعی هم دیده می‌شود. چطور هابز می‌دانست که بلافاصله بعد از ترک تخت بیمارستان باید پهپاد ساقط شود؟ چطور وقتی با آمبولانس رفت، می‌دانست پهپاد کجا بوده؟ چطور دکارد شاو هم می‌دانست تورِتو و تیمش قرار است از مسیر افغانستان عبور کنند و هم می‌دانست چه زمانی در ابوظبی خواهند بود؟ این...

انتقام خیلی سرد است... پر از اکشن، هیجان و تعلیق، هرچند گهگاه ترفندهای غیرواقعی هم دیده می‌شود. چطور هابز می‌دانست که بلافاصله بعد از ترک تخت بیمارستان باید پهپاد ساقط شود؟ چطور وقتی با آمبولانس رفت، می‌دانست پهپاد کجا بوده؟ چطور دکارد شاو هم می‌دانست تورِتو و تیمش قرار است از مسیر افغانستان عبور کنند و هم می‌دانست چه زمانی در ابوظبی خواهند بود؟ این موارد کمی عجیب و نامانوس به نظر می‌رسند، هم برای کارگردان و هم برای ویراستار فیلمنامه. برای قسمت بعدی مجموعه، به نظرم باید مارک والبرگ برای نقشی در بقیه قسمت‌های «سریع و خشمگین» در نظر گرفته شود. این یکی از آن فیلم‌هایی است که فرانسوی‌ها اسم انگلیسی را پذیرفتند اما از قضا اسم اصلی انگلیسی را برایشان کافی ندیدند. در فرانسه نام آن Fast & Furious 7 است، اما فکر می‌کنم در آمریکا Furious Seven نامیده می‌شود — متأسفانه این هم شیوه معمولِ فرانسوی‌هاست. این فیلم احتمالاً برای همه مناسب نیست؛ اما کاملاً در چارچوب فیلم‌های اخیر «سریع و خشمگین» قرار می‌گیرد. خلاصه فیلم: انفجار، ماشین‌های پرسرعت، زد و خورد — و باز هم انفجار؛ تا زمان تیتراژ این چرخه ادامه دارد. برای من دقیقاً همان چیزی بود که انتظار داشتم و همان چیزی بود که از این فیلم می‌خواستم. اگر از ماشین‌های تندرو، اکشن زیاد، جلوه‌های انفجاری و گفت‌وگوهای مردانه خوشتان می‌آید، این فیلم شما را راضی خواهد کرد. گروه بازیگران بازگشته‌اند. باید اعتراف کنم که وین دیزل و دواین جانسون را دوست دارم؛ هرچند از نظر بازیگری به متریال شکسپیری نزدیک نیستند، اما برای این نوع فیلم‌ها عالی‌اند. متأسفانه دواین جانسون بخش قابل‌توجهی از فیلم غایب است، اما وقتی از حضور کوتاهش برگشت، با تمام قوا بازگشت. اول فکر می‌کردم از نقش «آقای هیچ‌کس» خوشم نیاید، ولی باید بگویم او را پسندیدم. با اینکه فیلم مردانه و اکشن است، دست‌کم یک هسته داستانی کوچک دارد — داستانی کلاسیک درباره انتقام که با مواد کافی آراسته شده تا در چارچوب این سبک نسبتاً قابل قبول باشد. از منظر منطقی، کل فیلم مسلماً تا حدی مضحک است. بدلکاری‌ها بسیار دیدنی‌اند، اما اگر از سرخوشی آدرنالین فاصله بگیری، خیلی زود متوجه می‌شوی بسیاری از نماها دور از واقعیت‌اند؛ مثل پریدن بین ساختمان‌ها با ماشین‌های لوکس. حتی اگر احمقانه‌ترین صحنه‌ها را هم کنار بگذاریم، باز هم نکاتی برای ایراد گرفتن وجود دارد؛ مثلاً اینکه آن خودروهای قدیمی و جذابی که تورِتو می‌رانَد در برابر رقبای مدرن‌تر عملاً شانسی ندارند مگر اینکه مسیر کاملاً مستقیم باشد. اما به هر حال، همین اغراق‌ها روح سری «سریع و خشمگین» را تشکیل می‌دهند، مگر نه؟ پس از حدود دو ساعت بدلکاری‌های اغراق‌آمیز اما بسیار سرگرم‌کننده، فیلم با یک پایان خوش به پایان می‌رسد و وقتی تیتراژ پخش می‌شود، بیننده راضی است.