فیلم Breakfast at Tiffany’s 1961

نمی‌دانم چطور تا به حال از تماشای این فیلم باز مانده‌ام، اما به تازگی برای اولین بار آن را دیدم. به‌طور کلی، فیلم سرگرم‌کننده است. آدری هپبورن فوق‌العاده است و پاتریشیا نیل هم به خوبی در نقش خود ظاهر شده است. فکر می‌کنم جورج پپارد می‌توانست انرژی یا احساس بیشتری به نقش خود اضافه کند. بقیه بازیگران هم عملکرد خوبی دارند، به‌ویژه آن گربه! داستان به...

نمی‌دانم چطور تا به حال از تماشای این فیلم باز مانده‌ام، اما به تازگی برای اولین بار آن را دیدم. به‌طور کلی، فیلم سرگرم‌کننده است. آدری هپبورن فوق‌العاده است و پاتریشیا نیل هم به خوبی در نقش خود ظاهر شده است. فکر می‌کنم جورج پپارد می‌توانست انرژی یا احساس بیشتری به نقش خود اضافه کند. بقیه بازیگران هم عملکرد خوبی دارند، به‌ویژه آن گربه! داستان به نظر جسورانه می‌آید، هرچند که در مورد موضوعات بالغ با احتیاط صحبت می‌شود. بازی میکی رونی در نقش یک شخصیت ژاپنی به شدت بدسلیقه به نظر می‌رسید و ظاهراً کارگردان بلیک ادواردز آرزو داشت که می‌توانست این نقش را دوباره انتخاب کند. این تقصیر رونی نبود؛ این یک نقش بی‌اهمیت بود که با حس‌های امروزی ما به‌عنوان نژادپرستانه به نظر می‌رسد. بنابراین، داستان آن‌طور که باید مرا مجذوب نکرد، اما صحنه نهایی با گربه برخی از نقص‌هایی را که در طول فیلم متوجه شدم، جبران کرد. آدری هپبورن در اوج خود در نقش "هالی"، یک سوسیالیت دچار مشکل، ظاهر می‌شود که به "پال" (جورج پپارد) که به تازگی به ساختمان آپارتمان‌شان نقل مکان کرده، کمی علاقه‌مند می‌شود. او یک هنرمند است که در وضعیتی رکودزده به سر می‌برد و به راحتی، اگرچه کمی با احتیاط، وارد دنیای عجیب و زنده او می‌شود. او ادعا می‌کند که پال او را به یاد برادرش می‌اندازد، اما البته زمان و حوادث به زودی این دینامیک را تغییر می‌دهند. نکته این است که هر دوی آن‌ها رازهای بزرگی در زندگی خود دارند و چالش برای آن‌ها این خواهد بود که اجازه ندهند این رازها مانع از پیشرفت یک رابطه عاشقانه در حال شکل‌گیری شود! به جز آهنگ افسانه‌ای "Moon River"، این فیلم در واقع یک مطالعه‌ شخصیت سریع از دو نفر با پیچیدگی‌های شخصیتی بسیار است. دیالوگ‌ها اغلب واقعاً خنده‌دار هستند و موقعیت‌ها - هرچند گاهی کمی خجالت‌آور - نمی‌توانند لبخند را بر لبان بیننده نیاورند، به‌ویژه با شکایت‌های مداوم همسایه بالایی. زمان برای برخی از کلیشه‌ها به‌ویژه نقش "یونیوشی" میکی رونی چندان مهربان نبوده است، اما با توجه به زمینه آن زمان، هنوز هم سرگرم‌کننده، حتی جسورانه و لذت‌بخش برای تماشا است.