فیلم Beau Is Afraid 2023

فیلم «بو می‌ترسد» به‌طور قطع پیچیده‌ترین و غیرقابل دسترس‌ترین اثر آری آستر تا به امروز است، هرچند که احساس گناه، اضطراب شدید و رابطه پیچیده مادر و پسر، از جمله مضامین واضحی هستند که در پنج بخش فیلم به‌طور عمیق مورد بررسی قرار گرفته‌اند. بخش دوم یکی از خیره‌کننده‌ترین و بصری‌ترین توالی‌های سال را شامل می‌شود. هر چه بیشتر درباره آنچه مشاهده کردم فکر می‌کنم،...

فیلم «بو می‌ترسد» به‌طور قطع پیچیده‌ترین و غیرقابل دسترس‌ترین اثر آری آستر تا به امروز است، هرچند که احساس گناه، اضطراب شدید و رابطه پیچیده مادر و پسر، از جمله مضامین واضحی هستند که در پنج بخش فیلم به‌طور عمیق مورد بررسی قرار گرفته‌اند. بخش دوم یکی از خیره‌کننده‌ترین و بصری‌ترین توالی‌های سال را شامل می‌شود. هر چه بیشتر درباره آنچه مشاهده کردم فکر می‌کنم، بیشتر به روایت منحصر به فرد و تفکر برانگیز این فیلم که یکی از صادق‌ترین صداهای فعلی سینماست، افتخار می‌کنم. با این حال، زمان سه ساعته فیلم واقعاً سنگین به نظر می‌رسد و تحلیل کلی فیلم مسائل خاصی را مطرح می‌کند. در حالی که تمام بخش‌های فنی فیلم شایسته جوایز هستند، توصیف «این فیلم برای همه مناسب نیست» توصیف دقیقی از یکی از فیلم‌های بحث‌برانگیز است که به زودی مشاهده خواهید کرد. نمره: B- «بو می‌ترسد» قطعاً داستانی بسیار غنی و پیچیده دارد که پر از تمثیل‌ها، نمادها و عناصر موضوعی است. با این حال، ممکن است سوال شود که آیا پیچیدگی فیلم ارزش قربانی کردن ارزش سرگرمی را دارد یا نه. در تلاش برای به هم پیوستن این مضامین پیچیده، آری آستر داستانی را خلق کرده که پردازش کامل آن برای من بسیار دشوار بود. در طول ساعت اول فیلم، من به شدت در داستان غرق شدم، با صحنه‌های تنش‌زا که مرزهای بین واقعیت و خیال را محو می‌کردند. اما با پیش رفتن فیلم، این صحنه‌های سوررئالیستی به طرز فزاینده‌ای وحشی و نامنسجم شدند که احساس جدایی از روایت را در من ایجاد کرد. مدام از خود می‌پرسیدم که چه اتفاقی در حال وقوع است، چطور به اینجا رسیدیم و چرا وقایع به این شکل پیش می‌روند. این جدایی در نهایت لذت کلی من از فیلم را کاهش داد. با طولانی بودن سه ساعت، «بو می‌ترسد» می‌تواند برای تماشاگران کار دشواری باشد. در حالی که یک فیلم با ریتم مناسب می‌تواند به سرعت بگذرد (مانند «آواتار: راه آب» و «بابیلون»)، این فیلم در برخی مواقع کند به نظر می‌رسید و من مکرراً به ساعت نگاه می‌کردم تا ببینم چقدر زمان باقی مانده است. با این وجود، با وجود این کاستی‌ها، اجرای فنی فیلم واقعاً استثنایی بود. کارگردانی آستر درخشان بود، با کار دوربین فوق‌العاده و فیلمبرداری زیبا. بازیگری نیز بسیار عالی بود، به‌طوری که واکین فینیکس بهترین عملکرد خود را تاکنون به نمایش گذاشت. بازیگران مکمل، از جمله امی رایان، پتی لوپون و ناتان لین نیز عملکردهای برجسته‌ای داشتند. در نهایت، «بو می‌ترسد» برای من یک ناامیدی بود. هر چند آستر بدون شک ذهنی درخشان و استعدادی برای داستان‌سرایی دارد، اما این فیلم ممکن است از کمبود کنترل رنج برده باشد. با این حال، مهارت‌های فنی و بازی‌های درخشان قطعاً شایسته توجه هستند و نباید نادیده گرفته شوند. نمره: ۴۱% ❌ قضاوت: ضعیف از همان ابتدا متوجه می‌شویم که «بو» قرار است با زندگی مشکلات زیادی داشته باشد. خوشبختانه ما چهل سال جلوتر می‌رویم و او را در حال زندگی در شهری بدون قانون می‌بینیم که آژیرها و سروصداها شب‌ها او را بیدار نگه می‌دارند. بعد از یکی از این شب‌های پر سر و صدا، او ناگهان بیدار می‌شود و متوجه می‌شود که باید به فرودگاه برود و مادر ثروتمندش را ملاقات کند. کافی است بگوییم که حوادثی پیش می‌آید و او به سفر نمی‌رسد... او به مادرش زنگ می‌زند تا او را مطلع کند و به جای او، مرد پستچی را می‌بیند که در حال ایستادن روی یک جسد بی‌سر است. مادرش؟ حالا او باید بدون کارت اعتباری کارا در زمان مناسب به مراسم خاکسپاری‌اش برسد. اکنون یک سری ماجراهای سرگرم‌کننده اما در عین حال بیش از حد سوررئالیستی در سفرش پیش می‌آید. این اثر با قدرتی از واکین فینیکس به عنوان «بو» که آرام و تقریباً همیشه گیج است، به تصویر کشیده شده است. او به طور کامل خود را به نقش می‌دهد و با پیشرفت داستان، همزمان احساس ناامیدی و همدردی را به خوبی منتقل می‌کند. ناتان لین نیز به خوبی در نقش جراح «راجر» ظاهر می‌شود و ما بهترین را برای آخر حفظ می‌کنیم با پایانی عجیب که پتی لوپون (مادرش، «مونا») را در نوری کاملاً جدید به تصویر می‌کشد. در برخی مواقع، نوشتار می‌تواند زیرکانه باشد، اما برای من این فیلم به طرز غیرقابل تحملی طولانی و اپیزودیک بود. گویی آری آستر انبوهی از ایده‌ها را برای شخصیتش در اختیار داشته و به طرز «فارست گامپ» آنها را به هم دوخته است به امید اینکه آنچه در انتها به وجود می‌آید، تماشاگر را راضی کند. من در سبک‌های عجیب و غریب خوب نیستم. به این معنا که نیازی به یک شروع، وسط و پایان محکم ندارد، اما به نوعی من ترجیح می‌دهم داستانی در چیزی ملموس‌تر از این ریشه داشته باشد. خوشحالم که این فیلم را در سینما دیدم، اما می‌توانم با اطمینان بگویم که دوباره آن را تماشا نخواهم کرد. طولانی بودنش به حدی است که داستانی منسجم برای نگه داشتن شما درگیر یا علاقه‌مند وجود ندارد. کیفیت تولید بسیار بالا است و ظاهر و احساس فیلم بسیار غنی است... اما این کافی نیست تا سه ساعت را با هم نگه دارد. «بو» بدشانس‌ترین فرد دنیاست... و او به طور مداوم از تابه به درون آتش می‌پرد (و این به هیچ عنوان تقصیر او نیست). این موضوع به شدت خسته‌کننده می‌شود. من فیلم را در ۴ قسمت تماشا کردم. هیچ راهی نبود که بتوانم آن را در یک بار ببینم. من فیلم‌های سه ساعته‌ای را دیده‌ام که بسیار سریع می‌گذشتند... اما این یکی به آرامی می‌گذشت و واقعاً این را احساس می‌کردید. هیچ اسپویلری در اینجا وجود ندارد. کاملاً شگفت‌انگیز است. نمی‌توانم به طور عمیق درباره معنای همه چیز در این فیلم دیوانه‌وار و هیجان‌انگیز صحبت کنم، اما اگر فقط بنشینید و از آن لذت ببرید، این یک سفر فوق‌العاده سرگرم‌کننده است. برای من، این فیلم نیاز داشت به همان روشی که «بزرگراه گمشده» را تماشا کردم، مشاهده شود - سعی نکنید آن را درک کنید، فقط آماده باشید که ترسیده و سرگرم شوید. به دلیل اضطراب عمومی خودم، بخش اول فیلم فوق‌العاده است، که جهان را از دیدگاه کسی با حالت شدید اضطراب نشان می‌دهد. همه چیز به شدت اغراق‌آمیز است و توجه به جزئیات شگفت‌انگیز است. فیلم به تدریج به جنون می‌رسد، به طرز مشابهی که در «مادر» رخ می‌دهد، اما نه به روشی آزاردهنده، بلکه به طرز پر از عمل و دیوانه‌وار، و گاهی لمسی. اوه، و خنده‌دار است. لحظات بسیار خنده‌داری در این فیلم وجود دارد که اغلب به طرز عجیبی خنده‌دار هستند. من قبل از تماشای این فیلم هیچ چیزی نخواندم و اصلاً نمی‌دانستم که قرار است سه ساعت باشد. نمی‌دانستم آری آستر آن را ساخته و حقیقتاً نمی‌دانستم او کیست. بعد از جستجو متوجه شدم که او «میدسامر» را ساخته که برای من خسته‌کننده و کسل‌کننده بود و «میراث» را که واقعاً دوست داشتم. من به وضوح می‌توانم ببینم که چگونه کسی می‌تواند این فیلم را نفرت انگیز بداند. من همچنین می‌توانم همدردی کنم با کسانی که اگر سعی کنند همه چیز را درک کنند، با آن ناامید خواهند شد. بهترین راه برای تماشای این فیلم، تماشای آن به عنوان یک فیلم پاپ‌کورن است. این را مانند یک فیلم پاپ‌کورن تماشا کنید، اما انتظار عجیب و غریب‌ها را به جای انفجارها داشته باشید (هرچند که ما در اینجا هم انفجارهایی داریم). اینگونه است که شما از این فیلم شگفت‌انگیز لذت خواهید برد. من دوباره این فیلم را تماشا خواهم کرد. اوه، و واکین فینیکس واقعاً سزاوار اسکار برای این اجرا است. قطعاً بهترین عملکرد او تا به امروز است. این را تماشا کنید. خاص است. حتی اگر آن را نفرت انگیز بدانید، از تماشای آن پشیمان نخواهید شد. واقعاً برای همه مناسب نیست. اما این A24 و آری آستر است (و بله، من طرفدار آثار او هستم). دسته‌بندی این فیلم بسیار دشوار است... بخشی تریلر، بخشی انتزاعی، بخشی (خب عمدتاً) کمدی تاریک. کسی که آثار آری آستر را می‌شناسد (مانند «میراث» و «میدسامر») می‌داند که او به شدت به قرار دادن صحنه‌های انتزاعی، نمادین و تمثیلی و قطعات پنهان در طول فیلم علاقه دارد. «بو واسرمن» منحصر به فرد و بی‌رحم است. این قطعاً یکی از آثاری است که او برای به وجود آوردن چیزها و حس کردن در بی‌حسی تلاش زیادی کرده است... و در هرج و مرجی که تعریفی برای آنچه من دیدم است، واقعاً دیوانه‌وار است، مانند برخی فیلم‌های دهه ۷۰ (نگاه کنید به «کوه مقدس» از ۷۳ یا «زاردوز» از ۷۴ و متوجه سطح LSD صحنه‌ها خواهید شد). برخی فیلم‌های جدیدتر نیز لحظات WTF دارند، مانند بخش میانی «مثلث غم» یا برخی قسمت‌های «سر و صدا سفید» (هر دو از ۲۰۲۲) و شما سطح عدم‌معنایی و کمدی را با هم می‌گیرید. بهترین تعریف از کافکایی بودن «بو» این است که یک اثر از نقاش هلندی «هیرونیموس بوش» در قرن پانزدهم را انتخاب کنید و سعی کنید معنایی از آن بگیرید. آنجا هست، اما نه چندان واضح. در مورد «بو»، شما می‌توانید دو چیز را ببینید: ۱-) او به وضوح کسی است که مشکلات روانی یا روان‌پزشکی عمیقی دارد و ۲-) او در تمام طول فیلم دچار اضطراب و ترس است به امید اینکه کسی را ناامید نکند یا برای کسی ناامید کننده نباشد، حتی اگر او به وضوح در ذهنش همین کار را انجام می‌دهد. این در عنوان فیلم نهفته است. معمولی‌ترین صحنه‌ها در فیلم، صحنه‌هایی هستند که در ابتدای فیلم در تخت روان‌پزشک هستند (صحنه‌هایی که او باید با مقدار زیادی آب ملاقات کند - نمی‌دانم که آیا این شوخی است یا نه، اما «واسر» در آلمانی به معنای «آب» است و عنصری است که از ابتدای فیلم وجود دارد). باید جالب باشد که آستر در آثارش کار کند، چون هیچ یک از آنها ساده نیستند، همه پیچیده هستند و به بخش‌هایی مربوط می‌شوند که قبلاً دیده‌ایم. اشتیاق او به آثارش او را به یکی از کارگردانانی تبدیل می‌کند که بیشتر از همه تحسینش می‌کنم. برخی افراد او را دوست ندارند - همان‌طور که برخی افراد آثار لارس فون تریه را دوست ندارند. این یک مسئله سلیقه است و کاملاً طبیعی است. برای من داستان روایت‌شده بالاتر از همه چیز است - سعی نکنید آنچه واقعی است و آنچه نیست را تشخیص دهید، زیرا از درب کلینیک، همه چیز در سر «بو» است. تکه‌هایی از واقعیت و مسائل درونی در یک مخلوط عجیب و غریب که برای همه مناسب نیست. کاش آن را در سینما دیده بودم، زیرا برخی صحنه‌ها باعث شدند که من خیلی بخندم و در عین حال احساس گناه کنم، مانند صحنه‌ای که در اتاق زیرشیروانی‌اش است. از نظر فنی: واکین فینیکس دوباره یک قدرت در بازیگری است (و شاید شایسته آکادمی؟)، فیلمنامه بسیار اصیل است (خب، سال گذشته «همه جا به یکباره» عمدتاً بی‌معنی بود اما با معنا و جوایز زیادی کسب کرد) و کار در ویرایش و طراحی هنری عالی است و کار فیلمبرداری «پاول پوگورلزکی» که همکار طولانی‌مدت است، بی‌نقص است. من این فیلم را دوست داشتم، این بهترین اثر آری آستر نیست (و سه ساعت در بیشتر موارد سنگین است)، اما نسبتاً خوب است: نمره من ۸.۳ از ۱۰.