فیلم The Guard 2011

یک پلیس معمولی که از زندگی مجردی‌اش لذت می‌برد، وارد یک پروندهٔ واقعی پلیسی می‌شود! نمی‌خواهم بگویم فیلم بیش از حد مورد توجه قرار گرفته، اما به‌سادگی برای من جواب نداد. همان کارگردانی که «Calvary» را ساخته بود این فیلم را هم کارگردانی کرده و برندن گلیسون در نقش اصلی است؛ من آن فیلم قبلی را دوست داشتم اما این یکی را نه—اگرچه آن را متوسط...

یک پلیس معمولی که از زندگی مجردی‌اش لذت می‌برد، وارد یک پروندهٔ واقعی پلیسی می‌شود! نمی‌خواهم بگویم فیلم بیش از حد مورد توجه قرار گرفته، اما به‌سادگی برای من جواب نداد. همان کارگردانی که «Calvary» را ساخته بود این فیلم را هم کارگردانی کرده و برندن گلیسون در نقش اصلی است؛ من آن فیلم قبلی را دوست داشتم اما این یکی را نه—اگرچه آن را متوسط می‌دانم چون اصلاً بد نبود. موضوع داستان خیلی آشناست و سکانس‌های زیادی تلف شده‌اند؛ روایت کند حالت روحی‌ام را خراب کرد. زاویهٔ روشنی در روایت وجود ندارد؛ بیشتر روی یک پلیس شهر کوچک و زندگی مجردی‌اش تمرکز شده و به ندرت به مبارزهٔ او با جرم پرداخته می‌شود. وقتی یک مأمور اف‌بی‌آی برای دنبال کردن قاچاقچیان بین‌المللی می‌آید، یک پلیس در یک شهر کوچک ایرلندی آماده می‌شود تا به افسر آمریکایی کمک کند، هرچند خودش علاقه‌ای به درگیر شدن نداشت. او به سبک همیشگی‌اش ادامه می‌دهد و از هر لحظهٔ زندگی‌اش لذت می‌برد. بعد از اینکه زنی می‌آید و از او می‌خواهد شوهر پلیس گمشده‌اش را پیدا کند، او وارد ماجرا می‌شود. اینکه تا چه حد در پرونده پیش می‌رود و نتیجه چه می‌شود، بقیهٔ فیلم را مشخص می‌کند. آن‌طور که انتظار داشتم خنده‌دار نیست، اما به‌خاطر روایت قابل قبولش دیدنی است. بازی‌ها معمولی بودند و شخصیت‌ها واقعاً ضعیف‌اند، به‌ویژه ضدقهرمان‌ها؛ آن‌ها گه‌گاه ظاهر می‌شوند و برای همیشه ناپدید می‌گردند و بعد ناگهان به نبرد نهایی می‌رسیم. هماهنگی خوبی بین آن‌ها و پلیس وجود ندارد و انگیزهٔ درگیری‌شان مشخص نیست. بازی دان چیدل در نقش مأمور اف‌بی‌آی هم چندان درخشان نیست. برای چنین موضوع خوبی، قصه باید حداقل یکی دو پیچش و شاید یک صحنهٔ اکشن بزرگ می‌داشت؛ به‌هرحال نیاز به یک روند جذاب‌تر احساس می‌شد که در این بخش شکست خورده است. متأسفم که بگویم من این فیلم را برای پیشنهاد به کسی توصیه نمی‌کنم، هرچند ممکن است شما آن را بهتر از من ببینید. امتیاز: ۵/۱۰ --- نمی‌توانستم جلوی خودم را بگیرم و تعجب نکنم که تا چه حد برندن گلیسون در اینجا واقعاً بازی می‌کند! او واقعاً به‌نظر می‌رسد از ایفای نقش افسر بی‌پروا و بداهه‌ساز «بوایل» لذت می‌برد؛ جامعهٔ خواب‌آلود ایرلندی او ناگهان درگیر تحقیقی از سوی اف‌بی‌آی به سرپرستی «اورِت» (دان چیدل) می‌شود که به یک حلقهٔ قاچاق مرتبط است و ممکن است شامل ۵۰۰ میلیون دلار کوکائین باشد. می‌توان گفت «بوایل» کارها را به سبک خودش انجام می‌دهد، به سلسله‌مراتب اهمیتی نمی‌دهد و حضور همتای دقیق و قانون‌مدار آمریکایی برایش دردسرساز است. به‌سرعت رد گروه را می‌گیریم و هرچند مسیر رابطهٔ در حال شکل‌گیری آن‌ها نسبتاً قابل پیش‌بینی است، دیالوگ‌ها پر از طنز گزنده و بُرّنده‌اند و کار کارآگاهی به‌طرز هوشمندانه‌ای تفاوت‌ها و کارآمدی روش‌های پلیسی آن‌ها را نشان می‌دهد. از ابتدا می‌دانیم که چه کسانی شرورند، و مارک استرانگ و لیام کانینگهام به‌خوبی نقش‌آفرینی می‌کنند، چون فرضشان این است که ساده‌لوح محلی برای کسب‌وکار فاسدشان مشکلی ایجاد نخواهد کرد. پایان کمی ناامیدکننده است، اما به‌طور کلی فیلم سریع و سرگرم‌کننده پیش می‌رود و تضادهای فرهنگی و شخصیتی با اجرای خوب گلیسون و چیدل نمایش داده می‌شود، بدون آنکه به بدترین کلیشه‌ها دامن بزند.