فیلم American Hustle 2013

«آمریکایی هاسل» به وضوح تحت تأثیر سبک سینمای اسکورسیزی دهه 1970 قرار دارد، با این تفاوت که خشونت در آن بیشتر با طنز تلخ جایگزین شده است. کریستین بیل، امی آدامز، جنیفر لارنس، جرمی رنر و بردلی کوپر همگی عملکردهای فوق‌العاده‌ای ارائه می‌دهند. رابرت دنیرو نیز به طور مختصر در فیلم حضور دارد و به تماشاگران یادآوری می‌کند که چرا او زمانی بهترین بازیگر سینما در...

«آمریکایی هاسل» به وضوح تحت تأثیر سبک سینمای اسکورسیزی دهه 1970 قرار دارد، با این تفاوت که خشونت در آن بیشتر با طنز تلخ جایگزین شده است. کریستین بیل، امی آدامز، جنیفر لارنس، جرمی رنر و بردلی کوپر همگی عملکردهای فوق‌العاده‌ای ارائه می‌دهند. رابرت دنیرو نیز به طور مختصر در فیلم حضور دارد و به تماشاگران یادآوری می‌کند که چرا او زمانی بهترین بازیگر سینما در جهان بود. این فیلم یک کمدی-درام سیاه است که در اواخر دهه 1970 بر اساس رسوایی واقعی «اب‌اسکم» ساخته شده است. مأموران FBI و کلاهبرداران در تلاش هستند تا سیاستمداران را به خاطر دریافت رشوه به دام بیندازند. بیل نقش یک کلاهبردار با شکم برآمده و موی بدشکل را بازی می‌کند. امی آدامز شریک جرم اوست که به عنوان یک اشراف‌زاده انگلیسی جا می‌زند. هر دو در یک کلاهبرداری که شامل گرفتن هزینه‌های تنظیم وام‌هایی است که هرگز محقق نمی‌شوند، به موفقیت رسیده‌اند. کوپر نقش مأمور بلندپرواز FBI با خودبینی زیاد را بازی می‌کند که به دنبال مافیایی است و می‌خواهد یک شکار بزرگ را به دام بیندازد، اما ممکن است از توانش فراتر رفته باشد. جرمی رنر شهردار کاریزماتیک نیوجرسی را بازی می‌کند. مردی با قلب بزرگ که می‌خواهد کارها را انجام دهد و بیل از این که او را در عملیات کلاهبرداری گرفتار کرده، احساس گناه می‌کند. کارگردان دیوید او.راسل از بازیگرانش عملکردهای خوبی می‌گیرد، اما فیلم احساس سنگینی دارد که بر روی داستان تأثیر منفی می‌گذارد و گاهی طنز آن کشیده به نظر می‌رسد. این فیلم به خوبی بازی شده، کارگردانی شده و فیلم‌برداری شده است و داستان جالبی درباره شخصیت‌های بسیار بد روایت می‌کند. من نتوانستم با هیچ‌کدام از شخصیت‌ها همدلی کنم که تقریباً باعث شد از فیلم خوشم نیاید، اما به‌قدری خوب ساخته شده و داستانش جالب است که ۴ ستاره به آن می‌دهم. کریستین بیل همیشه برای هنر خود آماده است که گام‌های بلندی بردارد، اما مطمئن نیستم که این فیلم، با وجود طولانی و نامنظم بودنش، ارزشش را داشت. او نقش کلاهبردار «ایروینگ» را بازی می‌کند که با شریک جذاب بریتانیایی‌اش «سیدنی» (امی آدامز) در چندین کلاهبرداری فعالیت می‌کند. آن‌ها تا حد زیادی موفق هستند، تا اینکه با مأمور FBI «دیماسو» (بردلی کوپر) روبرو می‌شوند که تصمیم می‌گیرد از مهارت‌های آن‌ها برای نفوذ به دنیای تاریک مافیا استفاده کند. به این موقعیت به شدت خطرناک، «پولیتو» (جرمی رنر) که سیاسی و باهوش است و «روزالین» (جنیفر لارنس) که همسر «ایروینگ» است و از رفتارهای شوهرش با همکار جدیدش خوشحال نیست، اضافه می‌شود. آنچه در اینجا پیش می‌آید، یک سری ماجراجویی‌های به هم ریخته است که به جنبه‌های خاصی از داستان و شخصیت‌ها وابسته است که چندان کار نمی‌کند. تلاش‌ها برای ایجاد طنز بیشتر از آنچه که به هدف برسد، شکست می‌خورد؛ داستان مافیا بی‌رمق و غیرقابل باور است و لهجه بریتانیایی آدامز (و بنابراین هویت او) به شدت ناپایدار است - شک دارم که حتی «دیک ون دایک» را متقاعد کند، چه برسد به FBI! تلاش‌ها برای ساختن یک داستان پیچیده که در آن همه چیز می‌تواند در هر لحظه فرو بریزد، بسیار مصنوعی به نظر می‌رسد و این خطر بارها و بارها تکرار می‌شود و با تأثیر کمتری همراه می‌شود و داستان به سوی پایان تقریباً کمدی خود پیش می‌رود. با اینکه بازیگرانش از ستاره‌های بزرگ هستند، اما شیمی خاصی بین آن‌ها وجود ندارد و کل داستان بیش از حد طولانی می‌شود تا به هر حرکتی برسد. این فیلم به خوبی به نظر می‌رسد و موسیقی متن آن ترکیبی لذت‌بخش از آهنگ‌ها را ارائه می‌دهد، اما من نتوانستم با دیالوگ‌های پرحرف و دسیسه‌ها ارتباط برقرار کنم.