انیمیشن Monsters University 2013

Monsters University عالی است؛ بهترین چیزی که پیکسار در سه سال اخیر قبل از آن عرضه کرده. سرگرم‌کننده است، بازیگرانش مناسب‌اند و بامزه است بدون اینکه بیش از حد ضایع شود. با این حال، این سومین لغزش پیکسار پیاپی هم هست. MU، مانند Brave (و برخلاف Cars 2)، پر از نکات مثبت است و تماشایش کاملاً به‌صرفه است. اما از وقتی پیکسار در ۱۹۹۵ با Toy...

Monsters University عالی است؛ بهترین چیزی که پیکسار در سه سال اخیر قبل از آن عرضه کرده. سرگرم‌کننده است، بازیگرانش مناسب‌اند و بامزه است بدون اینکه بیش از حد ضایع شود. با این حال، این سومین لغزش پیکسار پیاپی هم هست. MU، مانند Brave (و برخلاف Cars 2)، پر از نکات مثبت است و تماشایش کاملاً به‌صرفه است. اما از وقتی پیکسار در ۱۹۹۵ با Toy Story غوغا به‌پا کرد، مردم انتظار داشتند آن روند ادامه داشته باشد — که تا سال ۲۰۰۶ و انتشار فیلم هفتمشان (Cars) ادامه پیدا کرد؛ اولین فیلمی که دیگر بینندگان جهان را شگفت‌زده نکرد. از آن زمان پیکسار در نردبان محبوبیت بالا و پایین داشته و MU در میانه‌ای نسبتاً مطمئن جا گرفته است. این فیلم عالی است؛ به‌ویژه برای یک فیلم کودکانه و به‌خصوص برای یک پیش‌درآمد. اما بازگشت کامل به عظمتِ مورد انتظار تماشاگران نیست. فیلم بی‌خطر بازی می‌کند و در قالب نسبتاً خسته‌کنندهٔ «کمدی دانشگاهی» می‌نشیند (که باز هم جای امنی برای ماندن است). شاید به شکوهِ اثر اصلی نرسد، اما کاملاً ناامیدکننده هم نیست. فیلم مثل بسیاری از آثار پرهزینه عمل می‌کند: حدود یک ساعت و نیم شما را سرگرم می‌کند، کارش را در صنعت سرگرمی انجام می‌دهد و بعد آرام کنار می‌رود؛ شما را خندان اما نه کاملاً راضی باقی می‌گذارد. کمترین ریسک‌ها را می‌پذیرد و از هر چیز تازه‌ای پرهیز می‌کند، مبادا کسی ناراضی شود و سرمایه‌شان برنگردد. به‌طور خلاصه، فیلم خوب است؛ مردم به این وضعیت عادت دارند، سواریِ سرگرم‌کننده‌ای‌ست و سپس تمام می‌شود. ارزش وقت و پول را دارد، اما آنچه از دوران اوج پیکسار انتظار می‌رود نیست. --- پیش‌درآمدی سرگرم‌کننده برای Monsters, Inc. گرچه در سطح فیلم قبلی نیست، اما Monsters University همچنان فیلمی خوشایند است. به گذشته برمی‌گردد تا مایک و سالی را قبل از شرکت در Inc. ببینیم و نتیجه خوب از آب درآمده؛ اگرچه به اندازهٔ قبلی سرشار از احساس نیست، اما طنز آن به‌خوبی کار می‌کند. جان گودمن (سالی) و بیلی کریستال (مایک) دوباره درخشان‌اند، و هلن میرن در نقش شخصیت جدید، دین هارداسکرِبل، اجرای دلپذیری ارائه می‌دهد. شخصیت‌های جدید دیگر ممکن است به‌طور کامل دل ننشینند، اما نقش و کاربرد خود را دارند. داستان سرگرم‌کننده است؛ وقتی رقابت‌ها آغاز می‌شود کمی افت دارد، اما در کل لذت‌بخش است — ۱۰۴ دقیقه به‌سرعت می‌گذرد. شخصاً شاید دنباله‌ای با حضور بوِ بزرگ‌شده را ترجیح می‌دادم، اما این اثر الحاق مناسبی به نسخهٔ باکیفیتِ ۲۰۰۱ محسوب می‌شود. --- فیلم فوق‌العاده‌ای است. کیفیت انیمیشن شگفت‌انگیز است و حس و حال دانشگاه را کاملاً منتقل کرده‌اند. صحنه‌های کوچکِ بامزه، پس‌زمینه‌ها و ارجاعات به فیلم اصلی فراوان و لذت‌بخش‌اند. --- شاید بهتر بود به‌جای ساخت پیش‌درآمدی برای Monsters, Inc. (۲۰۰۱) بلافاصله دنباله‌ای بسازند یا لااقل دوازده سال صبر کنند تا دقیق‌تر نشان دهند سالی و مایک چگونه همدیگر را ملاقات کردند. اکنون اما به دانشگاه می‌رویم؛ جایی که سالی ذاتاً در ترساندن مهارت دارد و مایک — خوب — حتی از پس ترساندنِ کسی هم برنمی‌آید. در ابتدا رندال تأثیر بیشتری روی آن سیکلوپ جوان می‌گذارد و این دو واقعاً یکدیگر را تاب نمی‌آورند. یک رشته حادثه آن‌ها را مجبور می‌کند دست به‌کار شوند، بعد از آنکه استادشان، دین هارداسکرِبل، به‌شدت از دستشان عصبانی می‌شود و آن‌ها را از کلاس ترساندن اخراج می‌کند. تنها با تشکیل انجمن خودشان می‌توانند در «بازی‌های ترساندن» دوام بیاورند — بردن این بازی‌ها تنها راه برای آرام‌کردن استاد خشمگین و بازگشت به کلاس است. دنباله‌ای از ماجراجویی‌های لذت‌بخش در پی است که در آن‌ها باید یاد بگیرند به هم اعتماد کنند. رندال نشانه‌های اولیهٔ دورویی‌اش را نشان می‌دهد و ساختار رقابتی و اپیزودیک داستان فرصت می‌دهد شخصیت‌ها سرگرم شوند و پیوندی شکل بگیرد (یا نه). فیلمنامه شوخی‌هایی دارد و به گره‌گشاییش می‌رسد؛ شاید کاملاً غافلگیرکننده نباشد، اما اندکی از انتظارها عجیب‌تر است. از فیلم اول ضعیف‌تر است، اما به‌عنوان بازآفرینی چند شخصیت دوست‌داشتنی، این یک ماجراجویی سریع و نسبتاً موفق است.