فیلم Enemy of the State 1998

فیلمی که زمانی فقط یک اثر سینمایی به نظر می‌رسید، حالا خیلی سریع به واقعیت نزدیک شده است. با تضعیف حقوق و حریم خصوصی‌مان در فضای آنلاین، این فیلم باید هشداری برای دنیایی می‌بود که نمی‌خواهیم در آن زندگی کنیم. همان استدلال‌ها و همان حرف‌های سیاستمداران، ثروتمندان و نهادها که پس از حملات تروریستی شنیدیم در فیلم هم تکرار می‌شود («اگر چیزی برای پنهان کردن...

فیلمی که زمانی فقط یک اثر سینمایی به نظر می‌رسید، حالا خیلی سریع به واقعیت نزدیک شده است. با تضعیف حقوق و حریم خصوصی‌مان در فضای آنلاین، این فیلم باید هشداری برای دنیایی می‌بود که نمی‌خواهیم در آن زندگی کنیم. همان استدلال‌ها و همان حرف‌های سیاستمداران، ثروتمندان و نهادها که پس از حملات تروریستی شنیدیم در فیلم هم تکرار می‌شود («اگر چیزی برای پنهان کردن ندارید...») و گاهی به نظر می‌رسد جهان واقعی از داستان تقلید کرده یا بدتر اینکه خود فیلم نقشه‌ای برای آینده بوده است. قصه با یک قهرمان بی‌خبر یا نادان از اوضاع آغاز می‌شود که ناخواسته در مسیر خلاف‌کاران قرار می‌گیرد، و فردی که قبلاً به‌عنوان نظریه‌پرداز توطئهٔ پارانوئید به نظر می‌رسید، حالا (پس از افشاگری‌ها) یک شهروند بسیار نگران است. این عناصر همه آنچه لازم است برای روایتِ داستانی خوب را فراهم می‌کنند. پایانی تلخ و شیرین دارد که بهتر از همه نشان می‌دهد چگونه در سطوح بالا، طبقه کارگر تقریباً هیچ تأثیری ندارد. فیلمی پرسرعت و مبتنی بر نظارت که با بازی ویل اسمیت، جین هکمن و جان ووئیت یک تریلر اکشن تماشایی ارائه می‌دهد. کارگردانی تونی اسکات است که در ساخت تعقیب و گریزها و سکانس‌های هیجان‌انگیز مهارت دارد و تدوین سریع فیلم به‌خوبی انجام شده؛ هرچند زمان دو ساعته فیلم شاید کمی طولانی به نظر برسد، اما لحظات توقفِ قابل‌قبولی برای پرداخت شخصیت‌ها وجود دارد تا از حالت صرفاً انفجاری خارج شود. عنصر نظارتی و حضور هکمن یادآور «مکالمه» کوپولا است، اما قصه بسیار سریع‌تر جلو می‌رود، هیجان بیشتر است و شخصیت‌ها جذاب‌ترند. لیزا بونت به‌عنوان ارتباط مخفی قهرمان و رجینا کینگ به‌عنوان همسر، بازی‌های قابل‌قبولی دارند. بازی اسمیت و هکمن در تعامل با هم، ترکیبی از همدلی و اختلاف نظرِ محترمانه را نشان می‌دهد که یکی از نقاط قوت فیلم است. داستان دربارهٔ وکیلی است که به‌صورت تصادفی مدرکی مهم از یک جنایت سیاسی را به دست می‌آورد و هدف سیاستمدار فاسد و عوامل آژانس‌های اطلاعاتی قرار می‌گیرد. او در نهایت با یک کارشناس سابق نظارتی متحد می‌شود تا علیه این دستگاه‌ها مبارزه کند. فیلم با شخصیت‌پردازی معقول و لحظات الهام‌بخش کوچک، تماشاگر را در دنیایی فناوری‌محور که امروز هم ترسناک به‌نظر می‌رسد، غرق می‌کند. بازیگران فرعیِ خوب و جوانی مثل باری پپر، اسکات کان، جیک بوسی و جک بلک نقش‌هایی کم‌حجم اما اثرگذار دارند که به پویایی فیلم کمک می‌کنند. طراحی صدا و موسیقی عملکردی و متناسب با نماها دارند؛ شاید چیز قابل‌فراموشی‌ای نباشند، ولی از تجربه کلی فیلم کم نمی‌کنند. برخی جزئیات فنی حالا قدیمی به نظر می‌رسند، اما این مسئله به‌ندرت از جذابیت کلی می‌کاهد. فیلم در مجموع تریلری جذاب، پرانرژی و تأمل‌برانگیز است که با بازی‌های محکم و ریتم سریع، تماشاگر را تا پایان همراه نگه می‌دارد. اگر به تریلرهای سیاسی-جاسوسی با محوریت نظارت و تعقیب علاقه دارید، این فیلم ارزش بازدید مجدد دارد.