فیلم La Piscine 1969

اگر من در تعطیلات با همسرم بودم و از آفتاب، استخر و روابط داغ لذت می‌بردم، ورود معشوق سابق او و دختر نوجوانش احتمالاً خوشایندم نبود. عجیب‌تر این‌که به‌نظر می‌رسد «ماریان» (رومی اشنایدر) عمداً «هری» (موریس رونه) و «پنلوپه» (جین برکین) را وارد ویلای مشترک با «ژان-پل» (آلن دلون) کرده است. شاید انتقام باشد یا شاید صرفاً هوس، اما کم‌کم ژان-پلِ ناراحت و خودخواه شیفته...

اگر من در تعطیلات با همسرم بودم و از آفتاب، استخر و روابط داغ لذت می‌بردم، ورود معشوق سابق او و دختر نوجوانش احتمالاً خوشایندم نبود. عجیب‌تر این‌که به‌نظر می‌رسد «ماریان» (رومی اشنایدر) عمداً «هری» (موریس رونه) و «پنلوپه» (جین برکین) را وارد ویلای مشترک با «ژان-پل» (آلن دلون) کرده است. شاید انتقام باشد یا شاید صرفاً هوس، اما کم‌کم ژان-پلِ ناراحت و خودخواه شیفته دختر می‌شود، در حالی که پدر دختر بی‌پرده دربارهٔ ماریان خاطره‌بازی می‌کند و با او flirt می‌نماید. با آمدن آفتاب و فراوانی مشروبات، تنش‌ها بالا می‌گیرند و هیولای حسادت به‌تدریج چهرهٔ زشتش را نشان می‌دهد و فضا را سمی می‌سازد. داستان دربارهٔ ناپایداری روابط انسانی، سطحی‌بودن زیبایی و طبیعت گذرای «عشق» است و هر چهار شخصیت به‌خوبی پلیدی وسوسه را به نمایش می‌گذارند. فیلمنامه گفت‌وگوهایی اقتصادی اما تأثیرگذار دارد که احساسات رو به اوج را به‌خوبی منتقل می‌کنند، و فیلم‌برداری زیبایی‌های استخر و بدن‌های درخشانشان را شکار کرده است. پایان‌بندی اندکی مرا به یاد نمایشنامهٔ جی.بی. پریستلی «بازرس می‌آید» انداخت، وقتی کارآگاه لوِک (پل کروشِت) سعی می‌کند آنچه را غیرقابل‌فهم است، کشف کند. این فیلم از آن آثارِ درخشان است که جلوه‌ای از ظرافت و کلاسی خاص دارند.