فیلم Salt and Fire 2016

اوف. همان‌طور که همیشه وقتی به فیلمی چنین نمره/نقد بدی می‌دهم می‌گویم (هرچند واقعاً این تنها نهمین باری است که به فیلم نمرهٔ 1 از 10 می‌دهم...)، این موضوع شخصی نیست؛ برای همهٔ کسانی که روی این فیلم کار کرده‌اند احترام قائلم و می‌دانم ساختن فیلم آسان نیست. هرگز از کوبیدن فیلم خوشم نمی‌آید، اما این... وای به حالش. نمی‌دانم از کجا شروع کنم. دیالوگ‌ها. دیالوگ‌ها! واقعاً...

اوف. همان‌طور که همیشه وقتی به فیلمی چنین نمره/نقد بدی می‌دهم می‌گویم (هرچند واقعاً این تنها نهمین باری است که به فیلم نمرهٔ 1 از 10 می‌دهم...)، این موضوع شخصی نیست؛ برای همهٔ کسانی که روی این فیلم کار کرده‌اند احترام قائلم و می‌دانم ساختن فیلم آسان نیست. هرگز از کوبیدن فیلم خوشم نمی‌آید، اما این... وای به حالش. نمی‌دانم از کجا شروع کنم. دیالوگ‌ها. دیالوگ‌ها! واقعاً باورم نمی‌شود فیلمی با دیالوگ‌هایی به این فاجعه‌آمیزی دیده باشم؛ چندین بار از شدت خجالت سرم را گرفتم. واضح است که نویسنده—احتمالاً کسی مثل ورنر هرتسوگ—هنگام نوشتن فکر کرده خودش شکسپیر است. مشکل فقط بد بودن دیالوگ‌ها نیست؛ آنها برای بازیگران نوشته نشده‌اند و هیچ‌یک از جملات به‌طور طبیعی از دهان‌شان بیرون نمی‌آید. در مورد بازیگران هم باید گفت عملکردشان قابل تردید است. هرچند عوامل پشت‌صحنه تا حد زیادی مانع‌شان شده‌اند، اما انتظار بیشتری می‌رفت — به‌ویژه از مایکل شانون که طرفدارش هستم؛ اجرای او در بهترین حالت هم قابل تردید است. دیالوگ‌های نامتناسب هم کمکی نکردند. ورونیکا فرِرس هم تلاش می‌کند و دوست‌داشتنی است اما چندان خوب نیست. حداقل بچه‌های آرانسیبیا کمی جذابیت به فیلم می‌دهند. این کودکان تقریباً از نیمهٔ فیلم وارد می‌شوند و به نوعی تا پایان حضور دارند (اشکالی از خودشان نیست، مشکل مربوط به شخصیت‌هایشان است). آن صحنه‌ها با آنها و لوراِ فرِرس به طور جداگانه شیرین‌اند، اما واقعاً کاملاً نامتناسب و بی‌ارتباط با آنچه قبلاً رخ داده است به نظر می‌رسند — تا حدی که آن شیرینی کاملاً از بین می‌رود. نمرهٔ 1 از 10 همیشه برایم سختگیرانه به نظر می‌رسد، ولی به‌نظر من این فیلم قطعاً شایستهٔ چنین نمره‌ای است. اثری ناامیدکننده، حتی در حدود ۹۰ دقیقه. تنها نکات مثبت برای من بچه‌ها و لوکیشن‌های جذاب‌اند.