فیلم Ghost 1990

«روح» (1990) درامی در سطح بالا است که به موضوعی فراتراژمانی می‌پردازد: مردی ناگهان درمی‌یابد که روح شده (پاتریک سوِیزی) و در تلاش است قاتل خود را پیدا کند و در عین حال از نامزد سابقش (دِمی مور) محافظت کند. تونی گُلدوین نقش شریک کاری او را بازی می‌کند و وویی گولدبرگ در نقش واسطه‌ای روحانی حضور دارد. فیلم پس از حدود ۱۵–۲۰ دقیقه معرفی شخصیت‌ها،...

«روح» (1990) درامی در سطح بالا است که به موضوعی فراتراژمانی می‌پردازد: مردی ناگهان درمی‌یابد که روح شده (پاتریک سوِیزی) و در تلاش است قاتل خود را پیدا کند و در عین حال از نامزد سابقش (دِمی مور) محافظت کند. تونی گُلدوین نقش شریک کاری او را بازی می‌کند و وویی گولدبرگ در نقش واسطه‌ای روحانی حضور دارد. فیلم پس از حدود ۱۵–۲۰ دقیقه معرفی شخصیت‌ها، جان می‌گیرد و تا پایان تماشاگر را میخکوب می‌کند. «روح» ترکیبی از درام، هیجان و لحظات کمدی است و در کاوش خود درباره آن سوی زندگی، با آثاری چون «شهر فرشتگان»، «با جو بلک آشنا شوید» و «حس ششم» هم‌خانواده به‌نظر می‌رسد. هرچند نگاه الهیاتی فیلم چندان عمیق نیست و با همه جزئیات آن موافق نیستم، اما ایده‌های بنیادینش را به‌طرزی قابل‌فهم و پذیرفتنی برای عموم منتقل می‌کند. بازیگران فیلم بسیار مقتدر ظاهر شده‌اند؛ تونی گلدوین نقش‌های مکمل درخشانی ارائه داده و سزاوار شهرت بیشتری بود، و وینسنت اسکیاولی نیز از چهره‌های کمتر ستایش‌شده اما مؤثر فیلم است. فیلمنامه شاید چندان نوآورانه نباشد و نمونه‌هایی شبیه آن را دیده‌اید، اما وقتی کارگردانی و اجرا در سطح بالایی قرار دارند، این موضوع چندان اهمیت ندارد. داستان با صحنه‌های عاشقانه و خانه‌‌سازی (صحنه سفالگری)، حمله‌ای ناگهانی در خیابان و داغدیده شدن «مُلی» دنبال می‌شود؛ «سم» در حالت نیمه‌بلاتکلیفی گرفتار شده و باید روزمرگی او را از دور نظاره کند. او به‌زودی متوجه می‌شود که رفیق قدیمیش به «مُلی» تمایل دارد و شک می‌کند مرگش آن‌قدرها هم تصادفی نبوده است. در این میان «اودا می» (وویی گولدبرگ)، واسطه‌ای که معمولاً به بازنشستگان اطمینان می‌دهد، ناخواسته وارد نسخه‌ای مدرن از داستان‌ روح‌نما می‌شود و وقتی تلاش می‌کند «مُلی» را قانع کند که به «سم» وصل است و او در خطر است، ماجرا پیچیده‌تر می‌شود. استفاده از قطعه «Unchained Melody» توسط گروه The Righteous Brothers حال‌وهوای عاشقانه و مرموزی به فیلم می‌بخشد. فیلم با حفظ کمینه‌ای از احساساتی‌گری افراطی و شوخی‌های فیزیکی، دو ساعت را سریع و دلپذیر می‌گذراند و حتی با لحظاتی از طنز کلاسیک و حضور شخصیت‌هایی مثل راهبه‌ها، طعمی نو به روایت می‌دهد. در عین حال، ضعف‌هایی هم دارد: طنز فیلم کم‌اند و گاه اثربخش نیست، و اثر تا حد زیادی بر احساسات عاشقانه تکیه می‌کند؛ همچنین جلوه‌های بصری در بعضی صحنه‌ها چندان چشم‌گیر نیستند. زمان اجرا حدود دو ساعت و شش دقیقه است و فیلم در نیویورک (منهتن و بروکلین)، استودیو پارامونت و مرکز شهر لس‌آنجلس فیلم‌برداری شده است. جمع‌بندی: بازی‌ها و ترکیب ژانرها فیلم را جذاب کرده‌اند، هرچند برخی جنبه‌ها می‌توانست بهتر باشد. امتیاز: A / A-.