فیلم The Dead Pool 1988

هری دارد پیر می‌شود و این فیلم ترکیبی از اغلب عناصر (نه چندان جذاب) دههٔ هشتاد است. حالا همراه هری یک مبارز کونگ‌فوی کلیشه‌ای آسیایی داریم و موسیقی متن سینث‌ساز وحشتناکی. نکتهٔ مثبت این فیلم فراموش‌شدنی بازیگرانش است؛ لیام نیسون، پاتریشیا کلارکسون و جیم کری را در یکی از اولین نقش‌های سینمایی‌شان می‌بینیم. شاید تنها نکتهٔ نجات‌بخش، سکانس تعقیب‌وگریزی با ماشین اسباب‌بازی کنترل از راه...

هری دارد پیر می‌شود و این فیلم ترکیبی از اغلب عناصر (نه چندان جذاب) دههٔ هشتاد است. حالا همراه هری یک مبارز کونگ‌فوی کلیشه‌ای آسیایی داریم و موسیقی متن سینث‌ساز وحشتناکی. نکتهٔ مثبت این فیلم فراموش‌شدنی بازیگرانش است؛ لیام نیسون، پاتریشیا کلارکسون و جیم کری را در یکی از اولین نقش‌های سینمایی‌شان می‌بینیم. شاید تنها نکتهٔ نجات‌بخش، سکانس تعقیب‌وگریزی با ماشین اسباب‌بازی کنترل از راه دور باشد. برایم مهم نیست دیگران دربارهٔ فیلم چه فکر می‌کنند — من همهٔ فیلم‌های «دیِرتی هری» را دوست دارم. بله، اگر ایستوود خودش کارگردانی‌اش را برعهده داشت، بهتر می‌شد، اما بازیگران مکمل فوق‌العاده‌اند. «The Dead Pool» هرچند ضعیف‌ترین فیلم‌های مجموعهٔ «دیِرتی هری» است و کمی از بقیهٔ قسمت‌ها جدا به نظر می‌رسد، به‌نظر من هنوز سرگرم‌کننده است. کلینت ایستوود بار دیگر درخشان است و فیلم با بازی‌های برجسته‌ای از لیام نیسون و، برای تعجّب من، جیم کری که هنوز به شهرت نرسیده بود همراه است. داستان خیلی دم‌دستی و بی‌منطق است اما برای تماشای بی‌فکر سرگرم‌کننده است. یک سکانس تعقیب‌وگریز احمقانه اما بامزه هم دارد. به‌خاطر همین و بعضی بخش‌های دیگر، چندان با دیگر عناوین مجموعه هم‌خوانی ندارد، اما در مجموع پایان نسبتاً لذت‌بخشی برای یک مجموعهٔ خوش‌ساخت است. «The Dead Pool» به همان میزان موفق یا مشهور «Sudden Impact» نیست و دلیل آن چندان پیچیده نیست. «Sudden Impact» به‌خاطر خشونت آشکار و پی‌درپی‌اش معروف است؛ تیراندازی‌ها و ضرب‌وشتم‌ها پیوسته‌اند، اما مهم‌تر از همه حس اشتیاق و تمایل بازیگران برای مشارکت در آن است — چیزی که در این فیلم کمتر دیده می‌شود. «The Dead Pool» اغلب طوری به نظر می‌رسد که انگار وظیفه‌ای ناخوشایند است که ایستوود باید سریع و کارآمد انجام دهد تا استودیو راضی شود یا یک موفقیت گیشهٔ دیگر فراهم شود. با وجود فضایی از رخوت، فیلم همچنان ریتم مناسبی دارد و به‌عنوان یک سرگرمی موقت عملکرد قابل قبولی ارائه می‌کند. ظاهراً تصمیم گرفته‌اند فضای فیلم را سبک‌تر کنند و دیالوگ‌ها را پُرمَغزتر و چند المان کمدی سبک به سکانس‌ها بیفزایند، ولی برای من این کار اثری که تا حدی ویژه بود را به چیزی معمولی بدل کرده است. کالاهان (کلینت ایستوود) در اداره‌ها جنجال به پا می‌کند چون حاضر نیست با رسانه‌ها همکاری کند. برای کنترل او، کاپیتانش یک همکار چینی-آمریکایی به نام «ال» (ایوان سی. کیم) به او می‌دهد تا علاوه بر تعقیب قاتل زنجیره‌ای، وجههٔ اداره را هم بهتر کند. قاتل به‌نظر از شهرت بدش می‌آید و به‌طرزی بی‌رحمانه و درعین‌حال زیرکانه افراد مشهور را حذف می‌کند. وقتی کالاهان متوجه می‌شود که نام او هم در لیست هدف‌هاست، تحقیقات‌شان به دنیای مبهم فیلم‌سازی می‌رسد، جایی که «سوان» (لیام نیسون) می‌تواند مظنون باشد و این تحقیقات هزینه‌های زیادی برای شهر به دنبال دارد. ایستوود کارش را خوب انجام می‌دهد و تم هم‌پیمان (buddy-cop) کم‌رنگ شده تا جلوی او را نگیرد، اما داستان ضعیف است و بیش از حد از ترفندهای سینمایی — لوکیشن‌های تاریک، صداپردازی اغراق‌شده و سایر شگردها — استفاده شده؛ پایانی سریع و کمی بی‌اثر هم دارد. فیلم برای پرکردن وقت مناسب است و سبک «کم‌تر، بهتر» ایستوود را نشان می‌دهد، اما به‌عنوان دنباله‌ای، ناامیدکننده است.