فیلم The Bikeriders 2023

دانی (مایک فایست) یک خبرنگار است که در حال مصاحبه با کتی (جودی کومر) است. کتی همسر بنی (آستین باتلر) است که عضو «وندال‌ها» است، یک باشگاه موتورسواری که توسط جانی (تام هاردی) اداره می‌شود و به شکل متمایزی به مراقبت از یکدیگر می‌پردازد. کتی ما را به آغاز آشنایی‌اش با این گروه می‌برد و از نگرانی‌اش نسبت به ادغام با این گروه به ظاهر...

دانی (مایک فایست) یک خبرنگار است که در حال مصاحبه با کتی (جودی کومر) است. کتی همسر بنی (آستین باتلر) است که عضو «وندال‌ها» است، یک باشگاه موتورسواری که توسط جانی (تام هاردی) اداره می‌شود و به شکل متمایزی به مراقبت از یکدیگر می‌پردازد. کتی ما را به آغاز آشنایی‌اش با این گروه می‌برد و از نگرانی‌اش نسبت به ادغام با این گروه به ظاهر تهاجمی صحبت می‌کند، اما به تدریج متوجه می‌شود که آن‌ها تهدیدی نیستند و در واقع، بسیاری از آن‌ها خانواده‌ای هستند که سایرین به آن نیاز دارند. با گذر زمان، اما «وندال‌ها» قربانی موفقیت خود می‌شوند و به تدریج گروه‌های جدیدی با ویژگی‌های جوان‌تر و خشن‌تر به وجود می‌آیند که به وضعیت موجود چالش می‌کشند. داستان با استفاده از تنش‌ها و چالش‌های روابطشان به روایت ادامه می‌یابد و ما با بالا و پایین‌های این گروه ناهمگون و رهبرشان همراه می‌شویم. متاسفانه، این فیلم به معنای واقعی آتش نمی‌گیرد. این داستان بر اساس شخصیت‌های واقعی و کتابی که دانی لیون نوشته، ساخته شده، اما «دیوانه» (1953) نیست. بیشتر به نظر می‌رسد که ما فقط یک مگس کوچک روی دیوار هستیم که روزمرگی‌های آن‌ها را زیر نظر داریم، اما هرگز واقعاً با شخصیت‌ها آشنا نمی‌شویم. جودی کومر خوب عمل می‌کند، اما بیشتر به عنوان راوی است تا شخصیتی پرشور که نگران سلامت همسرش باشد. همچنین دیالوگ‌های کمی از آستین باتلر و تام هاردی وجود دارد و ساختار سخت‌گیرانه درام باعث می‌شود تا همدلی با هیچ یک از آن‌ها واقعاً دشوار شود. همچنین عمل خاصی در اینجا وجود ندارد. با وجود تمام موتور‌ها، چرم و تستوسترون، ما فقط با یک یا دو صحنه مواجه می‌شویم که ضربان قلب را افزایش می‌دهد و این‌ها هم قبلاً به خوبی در تریلر فیلم استفاده شده است. این فیلم از نظر بصری زیباست، اما بعد از تمام هیاهو، من از سطحی بودن آن کمی ناامید شدم. در کل، «وندال‌ها» فیلمی است که داستانش کمی ضعیف است، اما من از آن لذت بردم. دلیل اصلی آن هم بازیگران فوق‌العاده هستند، زیرا همه افراد روی پرده کار خوبی انجام می‌دهند. آستین باتلر و جودی کومر به عنوان بازیگران اصلی درخشان هستند و هر دو در طول فیلم ارزش خوبی دارند؛ حتی اگر لهجه جودی در بعضی لحظات کمی آزاردهنده باشد. تام هاردی هم که همیشه فوق‌العاده است و دیدن نرمان ریدوس هم عالی بود. به طور کلی، «وندال‌ها» داستانی جالب و شگفت‌انگیز از فرهنگ باشگاه‌های موتورسواری را روایت می‌کند و لحظاتی را به تصویر می‌کشد که واقعاً واقعی و آشنا به نظر می‌رسند. هر صحنه‌ای که اعضای باشگاه در آن حضور دارند، جذاب است، به ویژه صحنه‌هایی که با جانی تام هاردی و بنی آستین باتلر هستند که بازی‌های واقعاً فوق‌العاده‌ای دارند. با این حال، شخصیت جودی کومر، کتی، چالش‌هایی را به وجود می‌آورد. هرچند بازی کومر خوب است، اما کارگردانی و برخی انتخاب‌ها در مورد شخصیت او مشکل‌ساز است. لهجه کتی به خصوص حواس‌پرت‌کن است و از غرق شدن در صحنه‌هایش می‌کاهد. این موضوع در تعاملات او با اعضای باشگاه کمتر محسوس است اما در صحنه‌هایی که با عکاس صحبت می‌کند، به وضوح آزاردهنده است. این بخش‌ها که قرار است پل‌های داستانی یا چرخش‌هایی ایجاد کنند، به طرز عجیبی در داستان گنجانده شده و جریان داستان را مختل می‌کند. تصمیم به اینکه کتی داستان را روایت کند در حالی که با خبرنگار صحبت می‌کند، به نظر می‌رسد نامناسب باشد. ممکن بود روایت از دید خبرنگار یا به شیوه‌ای ساده‌تر انجام شود. به عنوان مثال، یک روایت خطی می‌توانست استمرار داستان را حفظ کند و پرش‌های زمانی را کمتر آزاردهنده کند. ساختار نامنظم عموماً شتاب را قطع می‌کند و باعث می‌شود که سخت بتوانیم به طور کامل با داستان درگیر شویم. با وجود این مشکلات، داستان اصلی «وندال‌ها» همچنان جذاب است. فیلم دوستی، درگیری و اوج و افول‌های عاطفی زندگی در یک باشگاه موتورسواری را به تصویر می‌کشد. نوشتار، هرچند به دلیل زمان‌بندی غیرخطی نامنظم است، اما هنوز هم درام و شدت زندگی شخصیت‌ها را منتقل می‌کند. یک رویکرد خطی‌تر می‌توانست داستان‌گویی را تقویت کند و یک خط داستانی واضح‌تر و منسجم‌تر ارائه دهد. در مجموع، «وندال‌ها» فیلمی با پتانسیل بالا است که با بازی‌های فوق‌العاده تام هاردی و آستین باتلر برجسته می‌شود. بازی آن‌ها در نقش جانی و بنی به فیلم انرژی و عمق احساسی می‌بخشد. با این حال، فیلم با انتخاب‌های روایی و عناصر حواس‌پرت‌کن، مانند لهجه کتی و زمان‌بندی متلاطم، دچار مشکل است. در حالی که این مسائل تماماً بر تأثیر داستان تأثیر نمی‌گذارد، اما از تجربه کلی کاسته می‌شود. این فیلم به خاطر شخصیت‌های قوی و تصویرگری واقعی از فرهنگ باشگاه‌های موتورسواری ارزش دیدن دارد، اما می‌توانست با رویکردی ساده‌تر قوی‌تر باشد.