فیلم The Bikeriders 2023

دنی (مایک فایست) روزنامه‌نگاری تازه‌کار است که با کتـی (جودی کومر) مصاحبه می‌کند؛ زنی که با بنی (آستین باتلر) ازدواج کرده و بنی عضوی از گروه موتورسواران «واندال‌ها»ست. این گروه باشگاه موتورسوارانی است که توسط جانی (تام هاردی) مدیریت می‌شود و نوعی پیوند تقریباً ماسونی برای حمایت از یکدیگر دارند. کتی تعریف می‌کند چگونه با بنی آشنا شد و از نگرانی‌اش دربارهٔ ارتباط با این...

دنی (مایک فایست) روزنامه‌نگاری تازه‌کار است که با کتـی (جودی کومر) مصاحبه می‌کند؛ زنی که با بنی (آستین باتلر) ازدواج کرده و بنی عضوی از گروه موتورسواران «واندال‌ها»ست. این گروه باشگاه موتورسوارانی است که توسط جانی (تام هاردی) مدیریت می‌شود و نوعی پیوند تقریباً ماسونی برای حمایت از یکدیگر دارند. کتی تعریف می‌کند چگونه با بنی آشنا شد و از نگرانی‌اش دربارهٔ ارتباط با این برادری ظاهراً خشن می‌گوید؛ اما هرچه آن‌ها را بهتر می‌شناسد و آن‌ها هم او را، در می‌یابد که تهدیدی برایش ندارند و در بسیاری موارد، همهٔ خانواده‌ای‌اند که دیگری خواهند داشت یا نیاز خواهند داشت. با گذر زمان اما «واندال‌ها» قربانی موفقیت خود می‌شوند و با ظهور چندین شاخهٔ جدید، عنصر جوان‌تر، فاسدتر و خشونت‌جویانه‌تری وارد ماجرا می‌شود و وضعیت موجود را به چالش می‌کشد. با استفاده از تنش‌ها و فشارهای رابطهٔ شخصیت‌ها به‌عنوان زمینهٔ زمان‌بندی رویدادها، بالا و پایین‌های این گروه پراکنده و رهبرشان را دنبال می‌کنیم. متأسفانه این فیلم واقعاً جایی آتشین نمی‌شود. بر پایهٔ شخصیت‌های واقعی و کتابی از دنی لایون ساخته شده، اما «The Wild One» (1953) نیست. اغلب حس می‌شود که ما فقط موری کوچک روی دیواریم که روزمرگی‌ها و وابستگی‌هایشان را تماشا می‌کنیم، اما هرگز واقعاً با شخصیت‌ها آشنا نمی‌شویم. کومر بازی خوبی دارد، اما بیشتر نقش راوی را ایفا می‌کند تا شخصیتی پرشور که روز‌به‌روز نگران سلامت همسرش باشد. دیالوگ‌های باتلر یا هاردی هم اندک است و ساختار سخت‌گیرانهٔ درام باعث می‌شود واقعاً نتوان با هیچ‌یک از آن‌ها همدل شد. در اینجا عمل و حادثه هم کم است؛ با وجود موتورسیکلت‌ها، چرم و تستوسترون، فقط یک یا دو صحنه هست که ضربان را کمی بالا می‌برد — و آن‌ها هم قبلاً در تریلر فیلم به‌خوبی استفاده شده‌اند. فیلم خوش‌قیافه‌ای است اما پس از همهٔ هیاهو، من از سطحی‌بودنش ناامید شدم. داستان کمی سبک است، اما از تماشای «The Bikeriders» لذت بردم. احتمالاً فهرست بازیگران درخشان دلیل اصلی این لذت است، چون همهٔ بازیگران روی پرده کارشان را خوب انجام می‌دهند. آستین باتلر و جودی کومِر به‌عنوان بازیگران اصلی برجسته‌اند و در تمام مدت ارزش دیدن دارند؛ هرچند گاهی لهجهٔ کومر اندکی آزاردهنده می‌شود. تام هاردی هم مثل همیشه عالی است و دیدن نورمن ریداس در فیلم هم جالب بود. همان‌طور که گفته شد، فکر می‌کنم به‌سختی به‌اندازهٔ یک فیلم داستان هست — داستان تا حد امکان کش آمده است. همه‌چیز خوب فیلم‌برداری شده و موتورها هم خوب به‌نظر می‌رسند و صدای خوبی دارند. همچنین پایان‌بندی فیلم را دوست دارم. در کل فیلمی خوب است و قطعاً ارزش دیدن دارد. «The Bikeriders» قصه‌ای جالب با حال‌وهوای شکسپیری ارائه می‌دهد و داستان باشگاه موتورسواران «واندال‌ها» را روایت می‌کند. روایت جوهر فرهنگ باشگاه‌های موتورسوار را به‌خوبی منتقل می‌کند و لحظاتی را نشان می‌دهد که واقعی و آشنا به‌نظر می‌رسند. هر صحنه‌ای که اعضای باشگاه را نشان می‌دهد جذاب است، به‌ویژه آن‌هایی که جانیِ تام هاردی و بنیِ آستین باتلر را دارند؛ اجراهای آن‌ها واقعاً عالی است. تام هاردی و آستین باتلر اجراهای برجسته‌ای ارائه می‌دهند که فیلم را ارتقاء می‌دهد. هاردی شدت خامی به جانی می‌بخشد و پیچیدگی و درگیری درونی شخصیت را به‌خوبی نشان می‌دهد. برای مثال، صحنه‌هایی که جانی با تصمیم‌گیری‌های رهبری دست‌وپنجه نرم می‌کند، توانایی هاردی را در نمایش ضعف زیر ظاهر سرسخت او نشان می‌دهد. از سوی دیگر، باتلر به‌عنوان بنی کاریزما دارد و سفر شخصیتی او هم درگیرکننده و تأثرانگیز است. شیمی او با هاردی محسوس است و به رابطهٔ روی صحنه‌شان عمق می‌بخشد. با این حال، شخصیت جودی کومر، کتی، چالش‌هایی ایجاد می‌کند. با اینکه بازی کومر محکم است، مدیریت کارگردانی و برخی انتخاب‌ها پیرامون شخصیت او مشکل‌سازند. لهجهٔ کتی به‌ویژه حواس‌پرت‌کننده است و از درگیرکنندگی صحنه‌های او می‌کاهد. این موضوع در تعاملاتش با اعضای باشگاه کمتر محسوس است اما در صحنه‌هایی که با عکاسی که باشگاه را مستندسازی می‌کند حرف می‌زند، کاملاً آشکار می‌شود. این بخش‌ها که قرار است پل‌های روایی یا چرخش‌هایی باشند، به‌شکل نامناسبی وارد داستان شده و جریان را قطع می‌کنند. اینکه کتی هنگام صحبت با خبرنگار داستان را روایت کند — خبرنگاری که بر مبنای نویسندهٔ واقعی کتابی است که فیلم اقتباس شده از آن — انتخابی نادرست به‌نظر می‌رسد. شاید مؤثرتر بود اگر از منظر خبرنگار روایت می‌شد یا داستان به‌صورت خطی بیان می‌شد. روایت خطی می‌توانست پیوستگی را حفظ کند و پرش‌های زمانی را کمتر تند و آزاردهنده سازد. ساختار نامنظم اغلب ضرب‌آهنگ را می‌شکند و دنبال‌کردن کامل داستان را دشوار می‌کند. با این همه، هستهٔ داستان «The Bikeriders» همچنان جذاب است. فیلم همبستگی، تعارض و اوج و فرودهای احساسی زندگی درون یک باشگاه موتورسوار را می‌گیرد. فیلمنامه اگرچه به‌خاطر خط زمانی غیرخطی ازهم‌پاشیده به‌نظر می‌رسد، باز هم درام و شدت زندگی شخصیت‌ها را منتقل می‌کند. رویکردی خطی‌تر می‌توانست روایت را قوی‌تر و منسجم‌تر کند. در مجموع «The Bikeriders» فیلمی است با پتانسیل زیاد که اجراهای برتر تام هاردی و آستین باتلر آن را برجسته می‌کند. بازی‌های آن‌ها به فیلم انرژی و عمق احساسی می‌دهد. اما انتخاب‌های ساختاری و عناصر حواس‌پرت‌کننده‌ای مثل لهجهٔ کتی و زمان‌بندی قطعه‌قطعه تا حدی از تجربهٔ کلی می‌کاهد. با اینکه این مشکلات تأثیر داستان را کاملاً از بین نمی‌برند، از قدرت کلی فیلم می‌کاهند. فیلم ارزش دیدن دارد به‌خاطر نمایش قوی شخصیت‌ها و تصویر حقیقی از فرهنگ باشگاه‌های موتورسوار، اما می‌توانست با روایتی مستقیم‌تر تاثیرگذارتر باشد. وقتی اولین‌بار تبلیغات این فیلم را دیدم، تعجب کردم که چرا دارند «Outsiders» را بازسازی می‌کنند. شخصیت «پانی‌بوی» اینجا بیشتر شبیه یک قاتل بی‌رحم است. نوستالژی... برای زمانی بهتر! وقتی مردان می‌توانستند فقط کنار هم جمع شوند، چرم بپوشند، آبجو بنوشند، مت‌آمپhetamine مصرف کنند، به زنان تجاوز کنند... از نظر فنی نه تجاوز، چون زنان با مردان معاشرت می‌کردند، و موتورسیکلت‌سواری کنند. زمان‌های ساده‌تر. این دنیای «Bikeriders» است. آمریکأ کلاسیک. کار خوب و بازی‌ها هم خوب است. دیدن مایکل شانون هم خوشایند بود. من از آن لذت بردم اما مطمئن نیستم توصیه‌اش کنم. به‌نظر بی‌هدف می‌آید. شاید پیامش این است: پذیرا باش و به جوانان سخت نگیر وگرنه وقتی آن‌ها قدرت را در دست بگیرند تو را می‌کشند. موتورها هم جذاب‌اند. «The Bikeriders» تصویری زمخت و جوّ‌دار از تحول یک باشگاه موتورسوار میدویِست در طول یک دهه ارائه می‌دهد و هم جذابیت و هم خطرات یک زیرفرهنگ را که با شورش و رفاقت تعریف می‌شود، به‌خوبی نشان می‌دهد. جف نیکولز فیلم‌نامه و کارگردانی را بر عهده دارد و فیلم به موضوعاتی مثل وفاداری، برادری و تحول هویت در میانهٔ آمریکای در حال تغییر می‌پردازد و اجراهای درخشان جودی کومر، آستین باتلر و تام هاردی را در خود دارد. اگرچه فیلم کاملاً مستند نیست، اما از یک مقالهٔ عکس و کتاب سال 1963 اثر دنی لایون الهام گرفته شده است؛ عکاسی که وقت خود را با باشگاه موتورسواران شیکاگو «آوت‌لارز» گذرانده تا زندگی و زمانهٔ موتورسواران آمریکایی را ثبت کند. نیکولز دنیای داستانی‌ای ساخته که از فرهنگی واقعی و بخش مهمی از دههٔ شصت الهام گرفته است. در فضایی از تاریخ متلاطم آمریکا، فیلم بنیِ بداخلاق (باتلر) را معرفی می‌کند؛ تازه‌واردی به باشگاه محلی موتورسواران به‌نام «واندال‌ها». به‌دستِ جانیِ مرموز (هاردی) هدایت می‌شوند، باشگاه در ابتدا پناهگاهی برای مناقشه‌ها و بیرون‌ماندگان است که دنبال احساس تعلق‌اند. در واقع بنی کاملاً جا می‌افتد. بخش عمدهٔ داستان حول رابطهٔ پیچیدهٔ او با کتیِ قوی‌اراده (کومر) و کشمکش بین وفاداری او به باشگاه و احساساتش نسبت به زنِ زندگی‌اش می‌چرخد. این داستانی از عشق، وفاداری، هویت و برادری است که با کشمکش‌های قدرت و خشونت همراه است، و نیکولز هستهٔ روایتش را در روایت تحول باشگاه و اعضایش در طول حدود یک دهه خوب می‌گیرد. تحولات شخصیت‌ها گاهی کمی پیش‌بینی‌پذیر به‌نظر می‌رسد، اما نیکولز روح زمانه را با کاوشی گاهی ظریف (و گاهی نه‌چندان ظریف) در زیرفرهنگ باشگاه‌های موتورسوار و پیچیدگی‌های آن به تصویر می‌کشد. یکی از نکات غافلگیرکننده‌ای که در این فیلم دوست داشتم، رمانتیزه‌کردنِ مردانگی به شیوه‌ای است که یادآور هالیوود کلاسیک است. بنی نوعی نقش براندویی دارد؛ فردی با فردیت سنگِ‌صبورانه که شور و غرورش نمایشی نیست. این‌ها مردان سرسخت و خشن‌اند که به یک قانون نانوشتهٔ برادری پایبندند. این امر نه‌تنها شخصیت‌ها را جذاب‌تر می‌کند، بلکه به اصالت ماجرا می‌افزاید. نیکولز تصویر محیط فیلم را هم به‌خوبی ثبت کرده و بیننده را در دنیایی غرق می‌کند که در آن سواران لباس‌پوشیده در چرم، بی‌توجه به تنش‌های درونی، جادهٔ باز را طی می‌کنند. طراحی تولید و فیلم‌برداری هماهنگ‌اند و هر دو به واقع‌گرایی زمخت دنیای موتورسواران و جذابیت شورش کمک می‌کنند. با پایه‌ریزی روی اجراهای قوی و تصویر نوستالژیک از مردانگی آمریکایی، «The Bikeriders» نگاهی مؤثر و سرگرم‌کننده به فرهنگ موتورسواران ارائه می‌دهد. قابل تماشا نیست. این یکی از آن فیلم‌های جدید هالیوود است که انگار کسی نابینا را برای فیلم‌برداری یا تدوین استخدام کرده‌اند. نوعی «عدالت» یا «شمول» است. به هر حال، هیچ‌چیزی معلوم نیست. تاریک است مثل یک اتاق کودک. فکر می‌کنم اول فیلم مردی در یک بار است، اما ممکن است کلیسا یا جنگل باشد با نوعی میز. او وارد زد و خورد می‌شود و فکر می‌کنم آن را به بیرون می‌برند، چون انگار نور آفتاب هست، البته مثل خورشید پنج واتی است. شاید واقعاً زیرزمین باشد. مطمئن نیستم. خلاصه اینکه پولتان را هدر ندهید. دو ساعت در یک زیرزمین تاریک است. واقعاً چیزی برای دیدن نیست.