فیلم Tabu: A Story of the South Seas 1931

با اینکه فیلم از نظر تصویربرداری زیباست، در واقع نسبتاً ناامیدکننده است! داستان در جزیرهٔ آرام و زیبای بورا بورا می‌گذرد و با دختر جوانی به نام "رِری" (Anne Chavalier) آشنا می‌شویم که توسط رئیس قبیله برای تبدیل شدن به دختر مقدس بعدی انتخاب می‌شود. این موقعیت افتخاری است که برایش احترام و آسایش می‌آورد، اما او را از چیزی که بیش از همه آرزو...

با اینکه فیلم از نظر تصویربرداری زیباست، در واقع نسبتاً ناامیدکننده است! داستان در جزیرهٔ آرام و زیبای بورا بورا می‌گذرد و با دختر جوانی به نام "رِری" (Anne Chavalier) آشنا می‌شویم که توسط رئیس قبیله برای تبدیل شدن به دختر مقدس بعدی انتخاب می‌شود. این موقعیت افتخاری است که برایش احترام و آسایش می‌آورد، اما او را از چیزی که بیش از همه آرزو دارد—عشق واقعی‌اش (Matahi)—محروم می‌کند. نومید، آن دو تصمیم می‌گیرند فرار کنند و مرد در جامعهٔ اروپایی مادی و فاسدتر روزگار می‌گذراند؛ جایی که خدایان خشمگینش دیگر قدرتی ندارند اما ناآشنایی‌اش با مفهوم پول به‌زودی او را عملاً در دریایی از بدهی فرو می‌برد. در همین حال، رئیس قبیله (Hitu) حکم می‌دهد که باید برای یافتن آن‌ها جستجو شود و مسئله به پلیس (Bill Bambridge) کشیده می‌شود. وقتی مأمور آن‌ها را ردیابی می‌کند و در آستانهٔ دستگیری قرار می‌گیرند، جوان دست به غواصی‌های خطرناک‌تری—در میان کوسه‌ها—می‌زند تا مرواریدهایی به دست آورد و بدهی‌هایش را پرداخت کند تا دوباره فرار کنند. همان‌طور که اغلب پیش می‌آید، اوضاع مطابق نقشه پیش نمی‌رود؛ وقتی به کلبهٔ‌شان بازمی‌گردد درمی‌یابد که او تصمیم گرفته خوشبختی‌اش را فدا کند و به دیارشان بازگردد... آیا آن‌ها دوباره به هم خواهند رسید؟ فیلم باهوشانه آیین‌گرایی و احساس را درآمیخته و به‌روشنی نشان می‌دهد که این دو چقدر می‌توانند ناسازگار باشند. یک زوج جوان که به کسی آسیبی نمی‌رسانند، در کشوری که معمولاً عشق آن‌ها را می‌پذیرد، به‌خاطر خرافات مجبور به فرار، سازش و زندگی در ترس می‌شوند. سراسر فیلم سرشار از حس عبث و بی‌فایده‌ای است که به‌طور برجسته‌ای عرضه شده و تماشای آن تا حدی آزاردهنده است. به خدا، آن‌ها را رها کنید! یک نفر دیگر را برای این نقش پیدا کنید؟ مطمئن نیستم که ف. وِی. مورناو قصد نقد دیانت را داشته است یا انتقاد از خطاپذیری خود عشق—و همین ابهام تماشای فیلم را جذاب‌تر می‌کند. اینکه خودِ شخصیت‌ها نیز می‌دانستند رابطه‌شان احتمالاً به ناکامی‌ای ناامیدکننده ختم می‌شود، مانعشان نشد تا خشم رهبران و مقامات را برانگیزند؛ با این حال غریزه و نیاز عاطفی‌شان به هم، آن خطرات آشکار را تحت‌الشعاع قرار داد. قرار گرفتن داستان در فضایی ایده‌آلیستی و مهربان، مانند نمک پاشیدن روی زخمشان است و از میان داستان‌های عاشقانه، این یکی بیش از همه بر احساساتم تأثیر گذاشت. اگر فرصت دیدن آن روی پردهٔ بزرگ را داشته باشید، تصویری بسیار چشم‌نواز ارائه می‌دهد، و موضوع فیلم زمینهٔ غنی‌ای برای موسیقیدانِ همراه فراهم می‌کند تا هم با شور و هم با لطافت بنوازد.