فیلم RocknRolla 2008

گای ریچی این بار همان قالب همیشگی‌اش را تکرار کرده و این یکی از بهترین آثارش نیست. قصه دربارهٔ کسانی است که دنبال پول راحت‌اند اما در نهایت فریب می‌خورند؛ همیشه ماهی بزرگ‌تری هست که ماهی کوچک‌تر را می‌بلعد. در این فیلم خلاف‌کاران معمولی با اعضای شورا، معتادان، موزیسین‌های از کار افتاده، حسابدارهای فاسد، سران جنایت خشن و روس‌های بسیار ثروتمند روبه‌رو می‌شوند — ترکیبی...

گای ریچی این بار همان قالب همیشگی‌اش را تکرار کرده و این یکی از بهترین آثارش نیست. قصه دربارهٔ کسانی است که دنبال پول راحت‌اند اما در نهایت فریب می‌خورند؛ همیشه ماهی بزرگ‌تری هست که ماهی کوچک‌تر را می‌بلعد. در این فیلم خلاف‌کاران معمولی با اعضای شورا، معتادان، موزیسین‌های از کار افتاده، حسابدارهای فاسد، سران جنایت خشن و روس‌های بسیار ثروتمند روبه‌رو می‌شوند — ترکیبی که یادآور دیگر آثار ریچی، به‌ویژه Lock, Stock and Two Smoking Barrels است و ریتم و تم مشابهی دارد. فیلم با راوی، آرچی، آغاز می‌شود که داستان را در قطعات کوتاه و قابل هضم برای مخاطب بازگو می‌کند؛ این بخش برای من کم‌جذاب‌ترین قسمت فیلم است، اما به‌طرزی تاسف‌بار ضروری است. طرح داستانی شبیه یک هزارتوی پیچیده است که مرتب از دست یک شخصیت به شخصیت دیگر منتقل می‌شود. قهرمانان واقعی‌ای در کار نیست؛ همه در این دنیا یا خورده می‌شوند یا شکار می‌شوند یا کشته می‌شوند. بازیگران زیادی در فیلم حضور دارند و نام‌های بزرگی هم در جمع‌شان دیده می‌شود: تام هاردی (Handsome Bob)، جرمی پیون (Roman)، تاندي نیوتون (Stella) و ادریس البا (Mumbles) در نقش‌های فرعی، و جرارد باتلر (One Two)، مارک استرانگ (Archy) و تام ویلکینسون (Lenny Cole) در نقش‌های برجسته‌تر. اکثر بازیگران شخصیت‌هایی جذاب و بامزگی را ارائه می‌کنند و برخی نقش‌ها، مثل هنسام بابِ تام هاردی، که با گرایش جنسی‌اش کنار می‌آید، باعث اندیشیدن مخاطب هم می‌شود. فیلم از ریتم سریع آغاز می‌کند اما در ادامه کمی کند می‌شود. صحنه‌های خشونت‌آمیز به سبک مرسوم گای ریچی واضح‌اند و گاهی یادآور آثار ابتدایی کوئنتین تارانتینو هستند، اما در مجموع کمی تهی به‌نظر می‌رسد. این فیلم دربارهٔ طمع و سوءاستفاده است؛ دربارهٔ کسانی که می‌خواهند از دیگران، چه ثروتمند و چه فقیر، سواستفاده کنند. در مجموع، فیلمی سرگرم‌کننده با یک گروه بازیگری خوب است که گاهی با دیالوگ‌محوریِ زیاد و راوی‌ای گاهاً آزاردهنده روبه‌رو می‌شود، اما ته کشمکش‌ها و تنش‌ها را حفظ می‌کند. تام ویلکینسون در نقش رئیس مافیا بسیار خوب ظاهر می‌شود؛ او کسی است که معاملات بزرگ ملکی در لندن را تسهیل می‌کند و سهم خودش را برمی‌دارد. وقتی یک اولیگارش روس وارد ماجرا می‌شود و لِنی و دستیار بی‌رحمش آرچی را برای پروژه‌ای عظیم استخدام می‌کند، اوضاع کم‌کم از کنترل خارج می‌شود و مشخص می‌شود که داستان بسیار پیچیده‌تر از آن است که در ابتدا به نظر می‌رسید. چند زیرطرح جذاب وجود دارد که جرارد باتلر، ادریس البا، تام هاردی و تاندي نیوتون در بخش‌هایی از آن نقش دارند؛ و توبی کبل در نقش پسر بی‌فایده و راک‌استارِ معتادِ «جانی کوئید» فوق‌العاده است. فیلمنامه محکم و طنزآمیز است و خشونت بیشتر حالت نمادین و ضمنی دارد تا اشاره‌گر به خون‌ریزی افراطی؛ گاهی حتی لحنش کمی عجیب و وابسته به خیال است تا صرفاً خون‌ریز. در مجموع یک اثر سینمایی کاملاً سرگرم‌کننده است — کامل با خزندگان قاتل صدفی (!) و حضور کوتاه هیو گرانت.