فیلم Wedding Crashers 2005

«فکر می‌کرد «موبی‌دیک» یک بیماری مقاربتی است» در ابتدا لبخند به لبم آورد، اما بعد از مدتی واقعاً حیرت کردم که آیا این فیلم پایانی هم دارد یا نه! جان (اوون ویلسون) و رفیقش جرمی (وینس وان) دو جوان عاشق‌پیشه‌اند که عادت نسبتاً موفقی در نفوذ کردن به عروسی‌های دیگران دارند — معمولاً بدون اینکه کسی را بشناسند — و تلاش می‌کنند با شرکت‌کنندگانی که...

«فکر می‌کرد «موبی‌دیک» یک بیماری مقاربتی است» در ابتدا لبخند به لبم آورد، اما بعد از مدتی واقعاً حیرت کردم که آیا این فیلم پایانی هم دارد یا نه! جان (اوون ویلسون) و رفیقش جرمی (وینس وان) دو جوان عاشق‌پیشه‌اند که عادت نسبتاً موفقی در نفوذ کردن به عروسی‌های دیگران دارند — معمولاً بدون اینکه کسی را بشناسند — و تلاش می‌کنند با شرکت‌کنندگانی که در حالت هیجانی-جنسی قرار دارند رابطه‌ای برقرار کنند. سپس اتفاقی غیرمنتظره رخ می‌دهد و آن‌ها خود را در عمارت وزیر خزانه‌داری آمریکا (کریستوفر واکن) می‌یابند، جایی که یک پنج‌ضلعی عشقی پیچیده بین این دو مرد، کلِر (ریچل مک‌آدامز)، گلوریا (آیزلا فیشر) و متکبرِ «سک» (بردلی کوپر) شکل می‌گیرد — و پیش از آن‌که تاد، پسر همجنسگرایِ خانه (کیر اودانل)، هم کمی به یکی از آن‌ها علاقه‌مند شود! نه تنها عشق‌ها بیش از حد تقویت شده‌اند، بلکه رابطه میان این دو مرد هم دارد تحت فشار قرار می‌گیرد. مشکل این است که خانواده، این پسران را چیزی کاملاً متفاوت از شخصیت واقعی‌شان می‌پندارند، و سؤال اجتناب‌ناپذیر همانند طلوع خورشید است: آیا حقیقت فاش خواهد شد یا آن‌ها مجبور می‌شوند واقعیت را بپذیرند، و آیا از این ماجرا سالم بیرون می‌آیند؟ در فیلم لحظاتی بامزه هست، اما خیلی طولانی است و پس از بیست دقیقه اول بخش عمدهٔ لذت آن تمام می‌شود. بعد از آن مجموعه‌ای هرچه بیشتر طراحی‌شده از ماجراجویی‌ها دنبال می‌شود که تا حدی کودکانه و شبیه فضای «آمریکن پای» است. این دو بازیگر در کمدی زمان‌بندی خوبی دارند و اجراهای‌شان روان و حرفه‌ای است، اما شوخی‌ها کودکانه و قابل‌پیش‌بینی‌اند، همان‌طور که موقعیت‌ها و لطیفه‌ها هم قابل‌پیش‌بینی‌اند. مشکل این نیست که فیلم بد است، بلکه قدیمی و ساده‌دلانه به نظر می‌رسد. الن آلبرتینی داو به‌خوبی روحِ اونا اوکانر و میلدرد نات‌ویک را در نقش مادربزرگ عجیب و کارزاری حفظ می‌کند، اما در مجموع این فیلم برای من نبود.