فیلم Borderlands 2024

هرگز بازی را تجربه نکرده‌ام، اما از فیلم لذت بردم. من از بازی ویدیویی که فیلم «مرزها» (Borderlands) بر اساس آن ساخته شده، شنیده‌ام، اما دانش من درباره آن صرفاً به همین یک واقعیت محدود می‌شود. اطلاعات بیشتری در این زمینه ندارم، بنابراین نمی‌توانم نظری درباره چگونگی سازگاری فیلم با بازی ارائه دهم. اما به عنوان یک فیلم، از آن لذت بردم. البته داستان می‌توانست بهتر باشد،...

هرگز بازی را تجربه نکرده‌ام، اما از فیلم لذت بردم. من از بازی ویدیویی که فیلم «مرزها» (Borderlands) بر اساس آن ساخته شده، شنیده‌ام، اما دانش من درباره آن صرفاً به همین یک واقعیت محدود می‌شود. اطلاعات بیشتری در این زمینه ندارم، بنابراین نمی‌توانم نظری درباره چگونگی سازگاری فیلم با بازی ارائه دهم. اما به عنوان یک فیلم، از آن لذت بردم. البته داستان می‌توانست بهتر باشد، اما آنچه تولید شده باعث شد تا تمام مدت آن را تماشا کنم – در کل فیلم قابل مشاهده‌ای است. بازیگران و شخصیت‌ها را دوست داشتم و همه آن‌ها را به‌طور مناسبی جالب یافتم. کیت بلانشت در نقش اصلی بسیار سرگرم‌کننده است، کوین هارت شاید کمی کمتر از حد انتظار استفاده شده باشد، اما در عین حال رضایت‌بخش است و آریانا گرین‌بلات هم تأثیرگذار است. جک بلک کسی بود که بیشتر از همه از او لذت بردم، و البته این موضوع تعجب‌آور نیست زیرا من طرفدار او به عنوان یک بازیگر هستم. می‌توانم بگویم شخصیت او برعکس رولند (با بازی کوین هارت) است؛ به نظر من سازندگان فیلم باید از او کمتر استفاده می‌کردند - او برای یک شخصیت فرعی زمان زیادی روی پرده دارد. با این حال، چون بلک صدای کلپ‌ترپ را به عهده دارد، نمی‌توانم بگویم که از دیدنش خوشم نیامد. به هر حال، به نظر می‌رسد که فیلم تلاش کرده تا شباهتی به «نگهبانان کهکشان» داشته باشد. 10 دقیقه از فیلم گذشته و بازیگری شروع به آزارم کرده است. چرا همه آن‌ها این‌گونه لبخند می‌زنند، گویی همه‌چیز یک شوخی است؟ این کاملاً با پس‌زمینه یا حال و هوای صحنه تناسب ندارد. چگونه می‌تواند فیلمی با طراحی صحنه و لباس پیچیده و elaborate چنین شخصیت بی‌روح و فراموش‌شدنی و داستان کسل‌کننده‌ای داشته باشد؟ فکر می‌کنم این تقصیر فیلم نیست، زیرا داستان بر اساس یک بازی ویدیویی ساخته شده؟ اما واقعیت این است که تعداد شخصیت‌ها زیاد و زمان کافی برای بررسی هر یک از آن‌ها وجود ندارد. آن‌ها می‌توانستند فقط یک یا دو شخصیت را برای این فیلم انتخاب کنند و سپس در دنباله بعدی کمی بیشتر به آن‌ها بپردازند. آیا واقعاً اینقدر بد است؟ درست است که در طول صد دقیقه فیلم، هیچ فکر اورجینالی وجود ندارد و به نظر می‌رسد که ارتباط ضعیفی با بازی ویدیویی دارد، اما ترکیب «ماد مکس» و «باگ راجرز» تقریباً من را سرگرم کرد. داستان درباره «لیلیت» (کیت بلانشت) است که یک شکارچی مشهور است و توسط «اتلاس» (ادگار رامی‌رز) ثروتمند مأمور شده تا دخترش «تینا» (آریانا گرین‌بلات) را پیدا کند. اما او قبلاً توسط «رولند» (کوین هارت) نجات یافته و تمایلی به بازگشت به آغوش پدرش ندارد. در حین تلاش برای پیدا کردن او، «لیلیت» با ستاره واقعی فیلم یعنی ربات «کلپ‌ترپ» مواجه می‌شود، که یک توده زباله کنایه‌آمیز است و تصمیم می‌گیرد به او کمک کند، خواه او بخواهد یا نه، و بنابراین آن‌ها به جستجوی بچه می‌روند. بله – همه‌چیز دقیقاً همان‌طور پیش می‌رود که انتظار دارید، به جز مشارکت گیج‌کننده جیمی لی کورتس (و عینک‌های قرمزش) که به نظر می‌رسد واقعاً در صحنه لذت می‌برد، اما مانند بلانشت، او هم کاملاً در خارج از آب است زیرا دیالوگ‌های بی‌روح و صحنه‌های مبارزه، کل پروژه را به دست توسعه‌دهندگان CGI می‌سپارد. این فیلم هیچ چیز خاص یا به یاد ماندنی ندارد، فقط یک فیلم اکشن پیش‌بینی‌پذیر است که «جنگ‌های رباتی» را به بیابان می‌آورد، اما اگر با توقع کم به آن نگاه کنید و روحیه‌ای که به وضوح در نظر گرفته شده است را بپذیرید، این یک ماجراجویی تابستانی کاملاً قابل مشاهده است. فقط یک سؤال در مورد اینکه هالیوود در چه دنیایی زندگی می‌کند که فکر کند این فیلم می‌تواند موفق شود. ما چند بار اعتصاب نویسندگان برای دستمزد بهتر داشته‌ایم و این نتیجه برای افرادی که از آن‌ها حمایت می‌کنند چیست؟ نه، ببخشید، من طرفدار بازی «مرزها» نیستم، این بازی به سادگی برای من جذاب نیست، اما می‌توانم ببینم که چه چیزی باعث محبوبیت آن برای بسیاری از افراد، به ویژه با دوستان می‌شود. با این حال، من هنوز با شخصیت‌ها آشنا هستم و دیدن اینکه این فیلم شخصیت‌ها را به‌طور کامل نابود می‌کند، برایم ناامید‌کننده است. اگر قرار نیست به داستان یا منبع هر کتاب یا بازی‌ای که از آن می‌گیرید احترام بگذارید، اصلاً آن را نسازید. پی‌نوشت - کوین هارت به عنوان رولند؟ واقعاً؟ چند تا از داروها در کالیفرنیا قانونی است؟ این یکی از بدترین فیلم‌هایی است که تاکنون دیده‌ام. می‌خواهم پیش از آن بگویم که من هیچ چیزی درباره بازی‌های ویدیویی «مرزها» نمی‌دانم – هرگز آن‌ها را بازی نکرده‌ام و هیچ تعصبی نسبت به آن‌ها ندارم. با این حال، با ترس به این فیلم نزدیک شدم، زیرا می‌دانستم که سابقه الی راث در مدیریت دیگر IP‌ها چندان خوب نبوده است. از ابتدا، «مرزها» به وضوح تلاشی برای کپی‌برداری از «نگهبانان کهکشان» به نظر می‌رسد. تأثیر آن غیرقابل انکار است، اما راث به وضوح آنچه که باعث خاص بودن «نگهبانان» شده را از دست داده است. «مرزها» یک صحنه رقص فاصله دارد تا به یک کپی مستقیم تبدیل شود، اما حتی اگر راث یک صحنه رقص هم اضافه کرده بود، احتمالاً یک رقاص الماسیک استرالیایی را انتخاب می‌کرد - انتخابی نامناسب که نماد این است که این فیلم چقدر از هدف دور است. فیلم تماشاگر را در یک بمباران از پیچش‌ها و چرخش‌های بی‌معنی قرار می‌دهد که فاقد انسجام یا هدف هستند. روایت به طور مداوم تغییر می‌کند، اما هرگز به گونه‌ای که ارگانیک یا معنادار به نظر برسد، نیست. عدم وجود یک طرح منسجم باعث می‌شود که درگیر بمانید و فیلم به سرعت خسته‌کننده می‌شود. مشکل دیگر این است که فیلم هیچ ارتباط معناداری بین شخصیت‌های اصلی خود ایجاد نمی‌کند. در «نگهبانان کهکشان»، شیمی بین تیم یک نیروی محرکه است که ماجراجویی‌های آن‌ها را هم هیجان‌انگیز و هم احساسی می‌کند. در مقابل، «مرزها» به طور کامل از این هدف غافل است. شخصیت‌ها بسیار سطحی هستند و توسعه‌ای ندارند و تعاملات آن‌ها فاقد جرقه‌ای است که باعث شود تماشاگر نسبت به سفر آن‌ها اهمیت قائل شود. در بعد بصری، فیلم نیز ناامیدکننده است. انتخاب‌های زیبایی‌شناسی، از طراحی صحنه تا جلوه‌های بصری، نتوانسته‌اند دنیای جذاب یا غوطه‌وری ایجاد کنند. تلاش فیلم برای به تصویر کشیدن انرژی وحشی و پرهرج و مرج جهان «مرزها» نافرجام است و منجر به تجربه‌ای بصری بی‌روح و بی‌الهام می‌شود. در کل، «مرزها» یک فیلم واقعاً خسته‌کننده است که فاقد توسعه شخصیت، انسجام داستانی یا جذابیت بصری است. این فیلم نه تنها به روح منبع خود احترام نمی‌گذارد، بلکه به عنوان یک اثر سینمایی سرگرم‌کننده نیز نمی‌تواند بر روی پای خود بایستد. تلاش الی راث برای به دست آوردن جادوی «نگهبانان کهکشان» نادرست و در نهایت ناموفق است و منجر به تجربه‌ای فراموش‌شدنی و ناامیدکننده می‌شود. این فیلم یادآوری می‌کند که تنها تقلید از فرمول‌های موفق بدون درک آنچه که باعث کارایی آن‌ها می‌شود، یک دستورکار برای فاجعه است. بی‌جان، خسته‌کننده و با انتخاب بازیگران بد، در «مرزها» چیز زیادی برای دوست داشتن وجود ندارد. روزی روزگاری باهوش، کنایه‌آمیز و فراتر از حد انتظار، یک تجربه جذاب و رنگارنگ، به نظر من این فیلم بازتابی از آنچه که فرانچایز «مرزها» به آن تبدیل شده، است. کسل‌کننده، بی‌روح، بی‌الهام و بخشی از دیالوگ‌های بی‌معنا که به طور بی‌فکری آنچه را که زمانی بود، تقلید می‌کند. به نظر من، بسیاری از بازیگران با این نوع ژانر اکشن افراطی تناسب ندارند. به همین دلیل بسیاری از اجراها احساس می‌شود که کمی ناهموار هستند. آیا جنبه مثبتی وجود دارد؟ ارزش‌های تولید قابل قبولی، فکر می‌کنم... در خلاصه، اینجا چیز زیادی برای دوست داشتن وجود ندارد. دیالوگ‌های بی‌روح و کسل‌کننده با یک تغییر ظاهری از «مرزها»، بدون تمام چیزهای خوبی که فرانچایز بازی‌های اولیه «مرزها» را جذاب کرده بود. پس از خواندن تمام نقدهای بد (برخی در اینجا) درباره «مرزها»، تصمیم به تماشای آن گرفتم. به‌طور کاملاً صادقانه، واقعاً از آن لذت بردم. قطعاً فیلمی نیست که دوباره تماشا کنم، اما به اندازه‌ای سرگرم‌کننده بود که اگر مجبور به انتخاب باشم، ترجیح می‌دهم آن را به جای هر یک از فیلم‌های «مرد مورچه‌ای» دوباره ببینم. مایکل داگلاس و پل راد واقعاً در عرصه علمی تخیلی خوب عمل نمی‌کنند - به‌ویژه پل راد. فکر می‌کنم اجرای کیت بلانشت اصلاً بد نبود و به‌طور صادقانه، برخی از نقدهای اینجا به نظر می‌رسد خالصانه در حال تهاجم به فیلم هستند.