فیلم هندی Baby 2015

نیت خوب، اجرا متوسط من از طرفداران آثار نیرج پاندی هستم، اما فیلم Baby در همان سطح Special 26 و A Wednesday که یک سروگردن بالاتر بودند، قرار ندارد. ممکن است بیشتر تماشاگران هندی این فیلم را دوست داشته باشند، اما برای من فیلمی متوسط بود که می‌توانست به اثری عالی بدل شود. چندین نقیصه وجود داشت (نه لزوماً اشکالات داستانی) و می‌شد حدود ۱۰ تا...

نیت خوب، اجرا متوسط من از طرفداران آثار نیرج پاندی هستم، اما فیلم Baby در همان سطح Special 26 و A Wednesday که یک سروگردن بالاتر بودند، قرار ندارد. ممکن است بیشتر تماشاگران هندی این فیلم را دوست داشته باشند، اما برای من فیلمی متوسط بود که می‌توانست به اثری عالی بدل شود. چندین نقیصه وجود داشت (نه لزوماً اشکالات داستانی) و می‌شد حدود ۱۰ تا ۱۵ دقیقه از آن را کوتاه کرد. برخی دیالوگ‌ها انگار صرفاً برای دل‌خوشی مخاطب گذاشته شده بودند، مثلاً همسر اکشای چند بار می‌گوید «نمیری». در حقیقت او از معدود بازیگران نامناسب در نقش بود و از همان صحنه اول نتوانستم با او ارتباط برقرار کنم. نیمه اول تا حدودی کش‌دار بود، اما نیمه دوم احتمالاً توجه اکثریت تماشاگران را جلب کرد. از نکات مثبت فیلم می‌توان به بازیگران و بازی‌ها اشاره کرد. اکشای کومار عالی بود—همان‌طور که معمولاً در چنین نقش‌هایی خوب ظاهر می‌شود—و سایر بازیگران نیز به‌خوبی از او حمایت کردند؛ چه در صحنه‌های درگیری تاپسی پاننو و چه در نقش‌های فرعی اَنوپام کر و رانا داگوباوتی. دنی دنگزونگپا به نظر در دور دومِ کارنامه‌اش است و دوست داشتم در این فیلم نقش طولانی‌تری می‌داشت. از دیگر نقاط قوت، جنبه‌های فنی فیلم و تحقیقاتی بود که مانند دیگر آثار کارگردان نتیجه‌بخش نشان داد. در نهایت، رشید ناز کاملاً برای نقش مولانا محمد رحمان مناسب به نظر می‌رسد. شخصاً فیلم D-Day که بر پایه خط داستانی مشابهی ساخته شده بود را خیلی بیشتر از Baby دوست داشتم، هرچند شاید اکثریت نظر دیگری داشته باشند. بنابراین نه می‌گویم از دیدن این فیلم پرهیز کنید و نه ضروری است؛ به تماشا بروید و خودتان قضاوت کنید.