فیلم Thunderbolt and Lightfoot 1974

فیلمی شبیه تارانتینو، دو دهه زودتر از ظهور او یک کشیش (کلینت ایستوود) با گذشته‌ای پنهان در شمال مونتانا توسط تیرانداز دیوانه‌ای (جورج کندی) تعقیب می‌شود. او به‌طور اتفاقی با جوانی شرور و شادِ لایت‌فوت (جف بریجز) همراه می‌شود و با چند نفر از هم‌دستان قدیمی‌اش نقشه‌ی سرقتی دیوانه‌وار می‌ریزند. «تاندربولت و لایت‌فوت» (1974)، ساخته و کارگردانی مایکل سیمینو، فیلمی است که از ابتدا تا انتها جلوه‌های...

فیلمی شبیه تارانتینو، دو دهه زودتر از ظهور او یک کشیش (کلینت ایستوود) با گذشته‌ای پنهان در شمال مونتانا توسط تیرانداز دیوانه‌ای (جورج کندی) تعقیب می‌شود. او به‌طور اتفاقی با جوانی شرور و شادِ لایت‌فوت (جف بریجز) همراه می‌شود و با چند نفر از هم‌دستان قدیمی‌اش نقشه‌ی سرقتی دیوانه‌وار می‌ریزند. «تاندربولت و لایت‌فوت» (1974)، ساخته و کارگردانی مایکل سیمینو، فیلمی است که از ابتدا تا انتها جلوه‌های سینمایی جذابی دارد. می‌توان تأثیر واضح آن بر آثار تارانتینو را دید؛ انگار که ویژگی‌های فیلم‌های تارانتینو دو دهه زودتر در این اثر حضور داشته‌اند. این فیلم ترکیبی از فیلم‌های گانگستری، جاده‌ای و اتومبیل‌رانی است که به آثاری مانند «بانی و کلاید» (1967)، «مری دیوانه، لاری دیوانه» (1974) و «جوی‌راید» (1977) شباهت دارد. نقدی که بر فیلم وارد شده این است که زنان عمدتاً به‌عنوان اشیای جنسی نمایش داده شده‌اند و شخصیت‌پردازی زن‌ها عمیق نیست. البته مردان نیز خیلی نجیب یا قابل‌تحسین نشان داده نمی‌شوند؛ اغلب سطحی، شیفته‌ی لذت، دروغگو، بی‌هدف و بی‌کفایت به تصویر کشیده شده‌اند، بنابراین انتقاد به هر دو جنس وارد است. می‌توان این فیلم را در قالب نوعی داستان پیکارِسک (picaresque) دانست؛ یعنی داستان‌هایی که قهرمانانشان راهزن‌ها، بوهمیان و ماجراجویانی دوست‌داشتنی اما آشفته هستند و روایت اغلب اپیزودیک و پر از طنز، کنایه و نقد اجتماعی است. در مقایسه با وسترن‌هایی که بیش از حد مورد ستایش قرار گرفته‌اند، این فیلم جذاب‌تر است چون شخصیت‌ها دوست‌داشتنی‌تر و دیدنی‌ترند و طبیعت باشکوه مونتانا به لذت تماشای آن کمک می‌کند. با وجود تصویر سطحی برخی شخصیت‌ها، نقش‌های زنانه در فیلم چندان کم‌اهمیت نیستند؛ جون فیِرفایلد به‌عنوان گلوریا نقش برجسته‌ای دارد، اریکا هگن نقش کوتاهی به‌عنوان پیشخدمت بلوند دارد و کاترین باخ نیز حضوری کوتاه اما قابل‌ذکر دارد. فیلم ۱ ساعت و ۵۵ دقیقه طول دارد و تماماً در منطقه‌ی گسترده‌ی گرِیت فالز در شمال مونتانا فیلم‌برداری شده است. بازی‌ها ترکیبی است: از نظر برخی، این یکی از ضعیف‌ترین بازی‌های کلینت ایستوود است، در حالی که جف بریجز با بازی شاد و درخشانش بهترین اجرا را ارائه می‌دهد و جورج کندی نیز نزدیک به سطح او قرار می‌گیرد. فیلم به‌عنوان کمدی چندان موفق نیست، اما به‌عنوان یک فیلم مسیر/سرقت با پایانی نسبتاً جدی کار می‌کند. ریتم فیلم خوب است و کشش لازم را دارد، اگرچه بخش‌هایی از پایان تا حدودی از هم می‌پاشد، اما در مجموع لحظاتی تأثیرگذار و لمس‌کننده دارد که رابطه‌ی شکل‌گرفته بین دو شخصیت اصلی را باورپذیر می‌کند. امتیاز: A-