فیلم Marnie 1964

نیت من خودکشی بود، نه غذا دادن به ماهی‌ها. گاهی این فیلم به‌عنوان آخرین اثر قابل‌قبول هیچکاک معرفی می‌شود، اما در واقع «مرنی» باید بی‌هیچ شک و تردیدی به‌عنوان یکی از بهترین آثار این استاد به‌شمار آید. داستانی پیچیده و مرموز درباره سرکوب تمایلات جنسی و دروغ‌های آسیب‌زا، «مرنی» به‌نظرم یکی از آثار برجسته هیچکاک است. تیپی هدِرن در نقش مرنی بازی می‌کند؛ زنی که هم مبتلا...

نیت من خودکشی بود، نه غذا دادن به ماهی‌ها. گاهی این فیلم به‌عنوان آخرین اثر قابل‌قبول هیچکاک معرفی می‌شود، اما در واقع «مرنی» باید بی‌هیچ شک و تردیدی به‌عنوان یکی از بهترین آثار این استاد به‌شمار آید. داستانی پیچیده و مرموز درباره سرکوب تمایلات جنسی و دروغ‌های آسیب‌زا، «مرنی» به‌نظرم یکی از آثار برجسته هیچکاک است. تیپی هدِرن در نقش مرنی بازی می‌کند؛ زنی که هم مبتلا به دزدی اجباری و هم دروغ‌گوی مرضی است، اما ریشه مشکلات او بسیار عمیق‌تر از نشانه‌های ظاهری است. شان کانری نقش مارک راتلند را دارد؛ کسی که مرنی را هنگام دزدیدن از صندوق شرکتش می‌گیرد و پس از آن ما همراهِ این دو در سفری برای کاوش درونیات مرنی و یافتن ریشهٔ شیاطینی هستیم که او را می‌پوسانند — تا جایی که دیدن لکه‌های قرمز یا لمس مارک، او را در هراس فرو می‌برد. با پس‌زمینه‌های سرد و فضای آب‌وهوایی متغیر، هیچکاک تماشاگر را در دل روان آشفتهٔ مرنی فرو می‌برد، و اجرای متناسب و پرتنش هدِرن هم کاملاً جا افتاده است؛ فیلم آنچه از یک تماشای خوب هیچکاکی انتظار می‌رود ارائه می‌دهد. مانند همیشه، بعضی سکانس‌ها حقیقتاً مثال‌زدنیِ هیچکاک‌اند: یک قاب کابوس‌وار با دستی که به پنجره می‌کوبد دقیقاً به هدف می‌نشیند، و صحنه‌ای که در آن اسب نقش دارد، ضربان احساسات را شدت می‌بخشد و فیلم را به سوی پایانی ویژه هدایت می‌کند. کارگردانی استادانه و تجربهٔ کامل سینمایی؛ اثری برجسته از کارگردان بزرگ. امتیاز: 9 از 10.