فیلم State of Grace 1990

State of Grace ساختهٔ فیل جوانو و نوشتهٔ دنیس مک‌اینتایر است. در این فیلم شان پن، اد هریس، گری اولدمن، رابین رایت، جان تورτούرو و جان سی. ریلی بازی می‌کنند؛ موسیقی اثر از انیو موریکونه و فیلم‌برداری از جردن کروننوِت است. تِری نونان (با بازی شان پن) پس از سال‌ها به محلهٔ هلز کیچن بازمی‌گردد و درمی‌یابد بهترین دوستش جکی فلِنِری (گری اولدمن) نقش مهمی در...

State of Grace ساختهٔ فیل جوانو و نوشتهٔ دنیس مک‌اینتایر است. در این فیلم شان پن، اد هریس، گری اولدمن، رابین رایت، جان تورτούرو و جان سی. ریلی بازی می‌کنند؛ موسیقی اثر از انیو موریکونه و فیلم‌برداری از جردن کروننوِت است. تِری نونان (با بازی شان پن) پس از سال‌ها به محلهٔ هلز کیچن بازمی‌گردد و درمی‌یابد بهترین دوستش جکی فلِنِری (گری اولدمن) نقش مهمی در مافیا ایرلندی-آمریکایی دارد که توسط برادر بزرگ‌ترش، فرانکی فلِنِری (اد هریس)، اداره می‌شود. با بازیابی عشقِ قدیمی و داشتن رازی که جرأت فاش‌کردنش را ندارد، تری خیلی زود در گردبادی از خطر و وفاداری‌های آزمایش‌شده گرفتار می‌شود. این فیلم در سایهٔ «گودفلز» گم شد، اما هرچند به عظمت محبوب نقدی اسکورسزی نمی‌رسد، State of Grace قطعهٔ درخشانی از نوآر گانگستری مدرن است. داستان از کلیشه‌های ژانر بهره می‌برد—وفاداری‌های دوگانه، خیانت‌ها، پیوندهای خویشاوندی، انتقام، رقابت‌ها و مردانگی سرزمینی—که همه همراه با دیالوگ‌های تند و خشونت بیدرنگ عرضه می‌شوند. نکات قوت فیلم در اجراهای بازیگران اصلی، جلوه‌های بصریِ کروننوِت و جوانو، و موسیقی کلاسیک موریکونه نهفته است. شان پن و گری اولدمن هر دو نیرویی طبیعی‌اند: اولی آتشفشانی از احساسات، دومی دیوانه‌ای پرانرژی با گرایش‌های قاتلانه. اد هریس به‌عنوان رئیس عصبی و سلطه‌گر حضور سنگین و تهدیدآمیزی دارد و جو ویتَرِلی هم به‌عنوان مافیاباس حضور شریرانه‌ای ارائه می‌دهد. رابین رایت کمی در این فضا نامأنوس به نظر می‌رسد، جان تورتوُرو به‌قدر کفایت استفاده نشده، اما جان سی. ریلی با نقش محدودش خوب می‌درخشد و برگس مرتیِث یک cameo عالی ارائه می‌دهد. اگرچه فیلم نوآوری چشمگیری ندارد، اما به‌طور کلی اثری بسیار قدرتمند است؛ درامی انسانی دارد که مخاطب را جذب می‌کند و از نظر فنی نیز در همه جوانب تحسین‌برانگیز است. ۸/۱۰ ***** این فیلم عالی است؛ همه‌چیزش را دوست داشتم! بازی گروهی فوق‌العاده است و شان پن نقش شگفت‌انگیزی به‌عنوان نفوذی در میان دوستان سابق خلافکارش ایفا می‌کند. گری اولدمن با شدت و دیوانگیِ دینامیکِ شخصیتش فوق‌العاده است. رابین رایت نقش معشوقه را بازی می‌کند و می‌توان فهمید که چرا شخصیت شان پن، چه در فیلم و چه در دنیای واقعی، شیفتهٔ او شده است. موسیقی فیلم هم بسیار خوب است؛ یکی از ساندترک‌های درخشان. برگس مرتیِث یک نقش کوتاه دوست‌داشتنی دارد که احتمالا از آخرین نمایش‌های سینمایی او بوده است. صحنهٔ پایانی در جشن روز سنت پاتریک زیبا فیلم‌برداری شده است. کاملاً از فیلم لذت بردم—بیش از یک‌بار دیدمش!