فیلم Django 1966

دجنگو، تابوتت رو بکش، تابوتت رو بکش، تابوتت رو بکش. فیلم «دجنگو» به کارگردانی سرجیو کوربوچی و با بازی فرانکو نرو، خوزه بودالو، لوردانا نوسیاک، آنخل آلوارز و ادواردو فاخاردا ساخته شده است. دجنگو (نرو) که تابوتی را پشت سرش می‌کشد، زنی را از دست چند نفر راهزن نجات می‌دهد و به زودی خود را در وسط جنگی بین دو گروه می‌یابد که ممکن است بتواند از...

دجنگو، تابوتت رو بکش، تابوتت رو بکش، تابوتت رو بکش. فیلم «دجنگو» به کارگردانی سرجیو کوربوچی و با بازی فرانکو نرو، خوزه بودالو، لوردانا نوسیاک، آنخل آلوارز و ادواردو فاخاردا ساخته شده است. دجنگو (نرو) که تابوتی را پشت سرش می‌کشد، زنی را از دست چند نفر راهزن نجات می‌دهد و به زودی خود را در وسط جنگی بین دو گروه می‌یابد که ممکن است بتواند از آن به نفع خود استفاده کند. سال 1966 سالی درخشان برای وسترن‌های اسپگتی بود؛ لئونه در حال پایان دادن به سه‌گانه «دلار» خود بود، دامیانی یک فیلم سیاسی تاثیرگذار ساخت و سولیمای یکی از بهترین آثار «شکار انسان» این زیرژانر را خلق کرد. و حالا اینجا «دجنگو» قرار دارد، وسترن پاستا که با این فرم هم‌معناست. دجنگو یک تجربه لذت‌بخش است؛ خشن و بی‌رحم، خنده‌دار و جسور، و دل‌چسب برای چشم و گوش - به طور کلی تمام بهترین چیزهایی که موج اولیه وسترن‌های اسپگتی را جذاب کرد شامل می‌شود. به‌وضوح این فیلم به «یک مشت دلار» و «یو جیمبو» مدیون است، اما در عین حال کاراکتر خاص خود را دارد؛ یک اثر باروک گوتیک که به طرز مثبتی در نیهیلیسم غرق می‌شود. خشونت گرافیکی‌اش به طرز شگفت‌انگیزی کارتون‌گونه است و نمادگرایی آن بی‌حد و مرز است. نرو، با چشمانش که مانند تکه‌های یخ است، یکی از خفن‌ترین و بدترین مردان روی کره زمین را به تصویر می‌کشد. نوسیاک جذابیت و سوزش را به فیلم می‌آورد و شبیه راکل ولچ در اسپگتی‌ها به نظر می‌رسد، در حالی که شرورها به طرز دلپذیری زشت و کثیف هستند. محیط فیلم فوق‌العاده است؛ یک شهر سرد و گلی که یک خانه فساد به عنوان کانون داستان عمل می‌کند. البته یک قبرستان هم وجود دارد که میزبان برخی از نمادگرایی‌های ذکر شده قبلی خواهد بود. مذهب در اینجا به طرز معناداری دست‌کم گرفته شده و تعصب نژادی به طور تند و تیز بررسی می‌شود، در حالی که به ذکر این نکته می‌ارزد که نشانه‌هایی از واقع‌گرایی اجتماعی وجود دارد که در حین خون و رعد و برق به تصویر کشیده می‌شود. بله، داستان کم‌عمق است و حتی بهترین فیلم کوربوچی هم نیست، اما خشونت استایل‌دار، تصاویر زیبا و یک موسیقی متن فوق‌العاده به راحتی شما را از محتوای داستان دور می‌کند. این فیلم منجر به تولید تعداد زیادی از کپی‌برداری‌ها و تأثیرگذاری بر روی بسیاری از فیلم‌سازان شد، اما این فیلم اصل است. یک وسترن اسپگتی که ارزش دوباره دیدن را دارد تا نشان دهد زمانی این زیرژانر کیفیت داشت، قبل از اینکه صدها تقلیدکننده بی‌کیفیت نام وسترن اسپگتی را خراب کنند. 8.5/10 «دجنگو، آیا همیشه تنها بوده‌ای؟» آهنگی که توسط لوئیس باکالو نوشته و توسط راکی رابرتس اجرا شده، این سوال را مطرح می‌کند، در حالی که مردی ناشناس تابوتی را از میان گل کشیده است. آن مرد دجنگو است، یک تیرانداز که به تعریف یک ژانر پرداخته و قهرمان فیلمی خشن، پرخشونت و بسیار سرگرم‌کننده است. مردی که شایسته احترام است، این مطمئناً درست است. کارگردانی این فیلم بر عهده سرجیو کوربوچی است، همان هنرمندی که مسئول آثار کلاسیکی مانند «ناواک جو» و «سکوت بزرگ» است. این فیلم یکی از تأثیرگذارترین وسترن‌های اسپگتی است. داستان دجنگو (فرانکو نرو) را روایت می‌کند، قهرمانی غم‌زده با پس‌زمینه‌ای مرموز که به یک شهر در جنگ می‌رسد. سرهنگ جکسون (ادواردو فاخاردا) و مردانش سعی می‌کنند مکزیکی‌ها را که تحت رهبری ژنرال رودریگز (خوزه بودالو) هستند، که در تلاش برای ایجاد انقلاب خود هستند، نابود کنند. در بین این دو طرف ناتانیل (آنجل آلوارز)، صاحب بار، هتل و خانه فساد وجود دارد که باید به هر دو طرف خدمت کند. عملکردی که برای فرانکو نرو در این فیلم تعریف‌کننده و موفقیت‌آمیز است، یکی از عناصر موفقیت این فیلم است. شخصیت او با احساسی مداوم از اندوه تعریف می‌شود که نرو به آن عمق می‌بخشد: در حالی که هرگز آرامش خود را از دست نمی‌دهد، به ویژه با نگاه‌های قوی و مطمئنش، دجنگو به وضوح به عنوان یک مرد آشفته به تصویر کشیده می‌شود. بازیگران مکمل در ایجاد لحن سنگین فیلم نقش مهمی دارند، به ویژه لوردانا نوسیاک که عملکرد جسورانه‌ای به عنوان یک زن فاحشه ارائه می‌دهد که به شخصیت اصلی علاقه‌مند می‌شود. بخش قابل توجهی از جادو این فیلم، صحنه‌های اکشن است. در حالی که برای زمان خود بسیار خشن هستند، از جمله صحنه‌ای که در آن گوش یک مرد به طرز گرافیکی قطع می‌شود، آن‌ها به معنای واقعی کلمه تعریف‌کننده «کمپ» هستند. به جای خراب کردن فیلم، فقط تجربه را لذت‌بخش‌تر می‌کند. خشونت به طرز شگفت‌انگیزی حس شوخ‌طبعی را به خود می‌گیرد و حتی به عنوان یک تسکین از تمام جدیت‌های موجود در سایر نقاط فیلم عمل می‌کند. موسیقی متن فوق‌العاده است: نه تنها تم فراموش‌نشدنی برای شروع دارد، بلکه استفاده فوق‌العاده‌ای از لایت موتیف (یک عبارت موسیقیایی تکراری) نیز دارد. دجنگو در هر جنبه‌ای یک کلاسیک و نماینده استاندارد ژانر خود است. حتی با وجود صحنه‌های خشونت‌آمیز کمپ برای لذت عموم، فیلم هنوز داستان جدی‌ای را حفظ می‌کند و اجراهای دراماتیک فوق‌العاده‌ای دارد، به ویژه از سوی بازیگر اصلی. به عنوان پاسخ به سوال مطرح شده در آهنگ، پس از اینکه دجنگو طرفداران زیادی به دست آورد، می‌توان گفت که او دیگر تنها نخواهد بود.