فیلم Pickpocket 1959

مارتین لاسال در نقش جیب‌بر کوچک («میشل») اینجا بسیار مؤثر ظاهر شده؛ مردی که روزمره‌اش را می‌گذراند، همیشه همان کت‌وشلوار را می‌پوشد و در اتاقکی یک‌نفره زندگی می‌کند که حتی درش قفل ندارد. او بیشتر وقتش را با دوستش ژاک (پیر لماریه) می‌گذراند و هر دو کم‌وبیش به ژن (ماریکا گرین) علاقه‌مند می‌شوند، که همسایهٔ مادری است که به‌سرعت در حال افول است (دولی اسکال)....

مارتین لاسال در نقش جیب‌بر کوچک («میشل») اینجا بسیار مؤثر ظاهر شده؛ مردی که روزمره‌اش را می‌گذراند، همیشه همان کت‌وشلوار را می‌پوشد و در اتاقکی یک‌نفره زندگی می‌کند که حتی درش قفل ندارد. او بیشتر وقتش را با دوستش ژاک (پیر لماریه) می‌گذراند و هر دو کم‌وبیش به ژن (ماریکا گرین) علاقه‌مند می‌شوند، که همسایهٔ مادری است که به‌سرعت در حال افول است (دولی اسکال). راستش آن‌قدر اتفاق مهمی در این برشِ تماشایی از زندگی او که روبر برسون نشان می‌دهد رخ نمی‌دهد. کمی با ظرافت‌های شغلش و روش‌های پلیس آشنا می‌شویم—به‌ویژه بازرس مکار (ژان پلگری) که در طول این درام هفتاد و پنج دقیقه‌ای بازیِ گربه و موش با او دارد—برای دستگیری امثال او. فیلم عمدتاً لذت‌بخش اما ساده است؛ تصویربرداری صمیمیتی ایجاد می‌کند که بیننده را عمیق‌تر در موقعیت‌ها فرو می‌برد. مثل مگسی روی دیوار، تا حدودی درمی‌یابیم چه چیزی این شخصیت غمگین و نارضی را هدایت می‌کند؛ کسی که حاضر است همواره ریسک کند فقط برای به‌دست آوردن لقمه‌ای نان، و زندگی‌اش انگار از هدف خالی است و به کشف شدن دعوت می‌کند. حتی به نظر نمی‌رسد هنگام ارتکاب سرقت‌های کوچک یا فرار از دستگیری، حس هیجان شدیدی داشته باشد. دیالوگ‌ها و موسیقی بسیار محدودند؛ فیلم را باید از راه همین تصاویر دقیق و تخیل خود دنبال کرد—و این روش بسیار خوب عمل می‌کند. این اثر نمونه‌ای برجسته از اصل «کم‌تر، بیش‌تر است» است و تماشایش کاملاً ارزشمند است.