فیلم Earth to Echo 2014

فیلم بدی است؛ بعید می‌دانم دوباره آن را ببینم و آن را توصیه نمی‌کنم. اولین بار که این را دیدم یادم می‌آید نسبتاً خوب به نظر می‌رسید، اما آن زمان در یک ویدکُن بودم و ممکن است هیجان محیط روی قضاوتم تأثیر گذاشته باشد. این فیلم نمونه‌ای از دلیل نفرت بعضی‌ها از سبک «پیدا‌شدنِ فیلم» است؛ انگار چیزها بی‌دقت کنار هم چیده شده‌اند و گویی یک نوجوان...

فیلم بدی است؛ بعید می‌دانم دوباره آن را ببینم و آن را توصیه نمی‌کنم. اولین بار که این را دیدم یادم می‌آید نسبتاً خوب به نظر می‌رسید، اما آن زمان در یک ویدکُن بودم و ممکن است هیجان محیط روی قضاوتم تأثیر گذاشته باشد. این فیلم نمونه‌ای از دلیل نفرت بعضی‌ها از سبک «پیدا‌شدنِ فیلم» است؛ انگار چیزها بی‌دقت کنار هم چیده شده‌اند و گویی یک نوجوان بی‌تجربه آن را ساخته، در حالی که شخص دوربین هم فعالانه روایت و تدوین می‌کند. خودِ سبکِ «پیدا‌شدنِ فیلم» باید حسِ کشف‌شدن بدهد؛ این اثر بیشتر شبیه گزارشِ اول‌شخص یا مستندِ ساختگی است. Echo خودش بامزه است (مذکر معرفی نمی‌شود)، اما بیشتر وقتش را پنهان می‌کند و ارتباط بین او و بچه‌ها یک‌طرفه است. اگر بتواند به گوشی هوشمند وصل شود، منطقی است که از آن به‌عنوان بلندگو برای ابراز چیزی که از بچه‌ها می‌فهمد استفاده کند، اما این نکته در فیلم به‌خوبی به‌کار برده نشده. بخش زیادی از فیلم صرف نمایش شیطنت‌ها و سرکشی پسرهای نوجوان می‌شود و شوخی‌های کودکانه درباره دخترها. فیلم در نقشِ درامِ «آدم بزرگ‌شدن» شکست می‌خورد، در نقشِ «رمانس» هم ناموفق است، و به‌زور به‌عنوان علمی-تخیلی یا داستان درباره یک «سازمان مخفی شرور» موفق می‌شود. این فیلم می‌توانست پتانسیل تبدیل‌شدن به یک «E.T.» جدید را داشته باشد، اما در طول طراحی و اجرا تصمیمات عجیبی گرفته شده‌اند که مانع از رسیدن به آن پتانسیل شده‌اند.