فیلم Dark City 1998

این نقد مربوط به نسخه کارگردان فیلم «شهر تاریک» است. به «ساحل صدف» خوش آمدید. «شهر تاریک» به کارگردانی الکس پرویاس است که او همچنین فیلمنامه را به همراه لئون دابز و دیوید اس. گوییر نوشته است. بازیگران اصلی این فیلم شامل روفوس سوئل، ویلیام هارت، جنیفر کانلی، کیفر سادرلند، ریچارد اوبراین و ایان ریچاردسون هستند. موسیقی این فیلم توسط تراور جونز ساخته شده و تصویربرداری آن...

این نقد مربوط به نسخه کارگردان فیلم «شهر تاریک» است. به «ساحل صدف» خوش آمدید. «شهر تاریک» به کارگردانی الکس پرویاس است که او همچنین فیلمنامه را به همراه لئون دابز و دیوید اس. گوییر نوشته است. بازیگران اصلی این فیلم شامل روفوس سوئل، ویلیام هارت، جنیفر کانلی، کیفر سادرلند، ریچارد اوبراین و ایان ریچاردسون هستند. موسیقی این فیلم توسط تراور جونز ساخته شده و تصویربرداری آن بر عهده داریوش وولسکی است. داستان فیلم از جایی آغاز می‌شود که مردی در حمام یک هتل کثیف بیدار می‌شود و پس از یافتن یک دختر مرده در اتاقی دیگر، متوجه می‌شود که هیچ خاطره‌ای از هویت خود ندارد و نمی‌داند چگونه به آنجا رسیده است... بسیاری از طرفداران «بلید رانر» هنوز منتظر فیلمی هستند که همتای جنسی آن باشد. آن‌ها نمی‌دانند که الکس پرویاس قبلاً چنین فیلمی را ساخته است. «شهر تاریک» به دلیل فروش ضعیف و مداخله‌های استودیویی، هرگز شروع خوبی نداشت و به‌ویژه با انتشار «ماتریکس» در سال بعد، مشکلات آن تشدید شد. محبوبیت «ماتریکس» و ارتباط علمی تخیلی آن با «شهر تاریک»، باعث شد بسیاری فکر کنند که فیلم پرویاس کپی‌برداری از «ماتریکس» است و این مسئله باعث دور شدن ناعادلانه آن از توجه‌ها شد. واقعیت این است که «شهر تاریک» به سینمای بزرگ سال‌های گذشته ادای احترام می‌کند، اما همچنین بر بسیاری از آثار بعدی تأثیر گذاشته است، به طوری که طرفداران «تلقین» می‌توانند متوجه شوند که نولان خود در حال یادداشت‌برداری بوده است... خاطرات دزدیده شده. «شهر تاریک» یک فیلم نوار تاریک است که در لباس‌های خیره‌کننده علمی تخیلی پوشیده شده است. تصاویر فوق‌العاده این فیلم باعث شده بسیاری بگویند فیلمی با سبک بسیار و محتوای کم است، چیزی که پرویاس به شدت با آن مخالفت کرده است؛ و او حق دارد، به‌ویژه زمانی که نسخه مورد نظر خود کارگردانش قابل مشاهده است. داستان این فیلم پیچیده است و با شخصیت‌های انسانی که در دنیایی بدون نور روز زندگی می‌کنند، پر از تنش و هیجان است. به‌سرعت روشن می‌شود که نژاد بیگانه‌ای ترسناک در حال نظارت بر اوضاع هستند. این بیگانگان که به طرز شگفت‌انگیزی در کت‌های بلند و کلاه‌های هماهنگ پوشیده‌اند و به کمک دکتر کیفر سادرلند که به‌نظر می‌رسد دچار لکنت زبان است، دارای قدرت‌های ویژه‌ای هستند و دلایل حضورشان به تدریج فاش می‌شود. یک مرد به نام جان مرداک (سوئل) در برابر آن‌ها قرار دارد، اما او دچار فراموشی است و مبارزه‌اش برای کشف آنچه در حال وقوع است، مأموریت ما نیز می‌شود. آیا شما زیاد به گذشته فکر می‌کنید، خانم مرداک؟ جستجو برای هویت و حقیقت، داستان را به جلو می‌برد. مرداک در وضعیت گیج‌کننده‌اش نه تنها در مرکز یک معضل وجودی قرار دارد، بلکه همچنین کانون یک تحقیق درباره یک قتل زنجیره‌ای نیز هست. او همچنین در تلاش است تا با مسایل قلبی‌اش کنار بیاید، زیرا به نظر می‌رسد همسر زیبایی (کانلی) دارد و ممکن است او به او خیانت کرده باشد؟ و چرا او به مکانی به نام «ساحل صدف» جلب می‌شود؟ آیا این داستان ساده‌ای است که در پس زیبایی‌های بصری پنهان شده است؟ نگذارید بخندید! اما واقعاً باید گفت که طراحی بصری و جو فیلم بسیار جلب توجه می‌کند. من به هیولایی تبدیل شده‌ام که قرار بود باشی. با شخصیت‌های نوار فیلم در جای خود؛ کارآگاه عبوس هارت، مرد فراموشکار سوئل و خواننده جذاب کانلی، پرویاس به وفور از اکسپرسیونیسم آلمانی استفاده می‌کند و در عین حال رنگ‌های نئو-نوار چشم‌نواز را مدیریت می‌کند. سبزها و قرمزها از صفحه نمایش پرتاب می‌شوند، در حالی که قهوه‌ای‌های کدر و طلایی‌ها در خیابان‌های زاویه‌دار شهر به تغییر ادراکات و افشاگری‌های داستان کمک می‌کنند. موتیف‌های تکراری در سراسر فیلم وجود دارد، با چرخش‌ها و دایره‌ها که در احساسات و معانی نقش دارند، در حالی که در میانه فیلم، ترفندهای پرویاس را مشاهده می‌کنیم که در آن شهر جابه‌جا می‌شود و به دیدار متروپلیس و گاتهام می‌رسد، در حالی که انسان‌ها در خواب هستند. به ساعت‌ها توجه کنید... شما می‌دانید که من باید چگونه احساس کنم. آن شخص من نیست... هرگز نبوده است. شما می‌خواستید بدانید چه چیزی در مورد ما انسانیت را به ما می‌دهد. خوب، شما نخواهید یافت... عملکردهای بازیگری چندان در سطح اول نیستند (به‌ویژه سادرلند بیشتر آزاردهنده است تا تأثیرگذار)، اما واقعاً نیازی به این نیستند و همه آن‌ها در لباس‌های خود فوق‌العاده به نظر می‌رسند. داستان البته عجیب و غریب است و من خودم متوجه شدم که در حین نوشیدن مشروبات الکلی زیاد، بسیار بهتر از آنچه که هست، به نظر می‌رسید! (من این فیلم را در ۴۸ ساعت سه بار دیدم!) در حالی که پرویاس خود به‌وضوح گفته که این فیلم نقص‌های زیادی دارد. او دوباره حق دارد، اما همچنین می‌داند که فیلمش هنوز undervalued است و نیاز به بیشتر برای جستجوی نسخه کارگردانش دارد. راجر ایبرت فقید با اشتیاق زیادی «شهر تاریک» را ستایش کرد و نظرات بسیار خوبی در دی‌وی‌دی ارائه داد. مانند راجر، باید گفت که این یک تجربه منحصربه‌فرد و فوق‌العاده در ژانر علمی تخیلی است. فیلمی که واقعاً شایسته تماشا در کنار «بلید رانر» است؛ و من این را به‌راحتی نمی‌گویم. ۹ از ۱۰ **_ترکیب جوی، تاریک فیلم نوار، وحشت کتاب کمیک و علمی تخیلی_** مردی (روفوس سوئل) یک شب به رازهای بزرگی بیدار می‌شود: یک فاحشه مرده در نزدیکی اوست که او به قتلش متهم می‌شود، اما نمی‌تواند بسیاری از چیزها را به یاد بیاورد. چندین نفر در ساعات شب بزرگ شهر به دنبال او می‌گردند: یک دکتر دیوانه (کیفر سادرلند)، یک کارآگاه (ویلیام هارت)، همسر جداشده‌اش (جنیفر کانلی)، یک زن جذاب شب (ملیسا جورج) و گروهی از مردان کچل و رنگ‌پریده در کت‌های مشکی. او سعی می‌کند واقعیت را تکه‌تکه کند و از این شهر تاریک بی‌پایان فرار کند. «شهر تاریک» (۱۹۹۸) به کارگردانی الکس پرویاس کاملاً در صحنه‌های سایه‌دار پیچیده با پس‌زمینه‌های CGI و غیره اتفاق می‌افتد. اولین باری که سعی کردم آن را تماشا کنم، بعد از ۲۰ دقیقه تسلیم شدم. اما اگر در حالت مناسبی باشید، این یک فیلم علمی تخیلی جالب با عناصر فیلم نوار و معما/وحشت است که اندیشه‌برانگیز است و هرگز به زباله‌های پیش‌بینی‌شده بلاک‌باستری تبدیل نمی‌شود. افشاگری‌های پایان فیلم به‌خوبی انجام شده‌اند. به علاوه، سوئل به‌عنوان یک قهرمان درجه یک عمل می‌کند و ویلیام هارت نیز مؤثر است. بسیاری از بازی او در نقش کیفر گلایه می‌کنند، اما این نقش به آن نیاز داشت. اگر از آن خوشتان نمی‌آید، نویسندگان را سرزنش کنید. در جبهه زنانه، شما جنیفر کانلی را دارید که در آن زمان هنوز خوش‌اندام و جذاب بود (تا اوایل ۲۰۰۰، او خیلی وزن کم کرد و بنابراین جذابیتش را از دست داد). در همین حال، ملیسا جورج در نقش کوچک خود به‌عنوان یک دختر تلفنی بسیار زیباست. علاقه من به «شهر تاریک» تحت تأثیر تمجیدهای پرشور راجر ایبرت قرار گرفت. او از توهم مقیاس وسیع شهر بسیار تحت تأثیر قرار گرفت که می‌توان به پس‌زمینه‌های CGI به‌خوبی انجام شده و تزئینات فراتر از صحنه‌های برجسته مربوط دانست. البته، این امروز مسئله بزرگی نیست، اما در آن زمان هنوز فناوری نسبتاً جدیدی بود. برخی افراد «شهر تاریک» را با «ماتریکس» مقایسه می‌کنند و دلیل خوبی هم دارد زیرا آن‌ها تم‌های مشابهی دارند و «ماتریکس» واقعاً بر روی برخی از همان صحنه‌ها فیلم‌برداری شد، اما آن فیلم یک سال بعد در ۱۹۹۹ منتشر شد. همچنین شباهت‌هایی با «گاتاگا» وجود دارد که ۴.۵ ماه زودتر در اواخر ۱۹۹۷ منتشر شد. «ماتریکس» به موفقیت بسیار بزرگی در باکس آفیس دست یافت، در حالی که «شهر تاریک» با وجود بخش‌های درخشانش به بن‌بست رسید. چرا؟ برای من، شخصیت‌ها نیاز به توسعه بیشتری داشتند تا جذابیت انسانی بیشتری پیدا کنند. برخی از آن‌ها وجود دارند، اما کافی نیستند. بنابراین، مخاطبان به‌طور کلی این فیلم را عجیب، گیج‌کننده و بی‌محتوا یافتند. اما علاقه‌مندان به علمی تخیلی باید از آن استقبال کنند. این فیلم از «گاتاگا» برتر است، اما به خوبی «ماتریکس» نیست. مدت زمان فیلم ۱ ساعت و ۴۰ دقیقه است و نسخه کارگردان یک دقیقه بیشتر؛ این فیلم در صحنه‌هایی در سیدنی، استرالیا فیلم‌برداری شده است. امتیاز: B-/B فیلمی جذاب در ژانر علمی تخیلی این یکی از فیلم‌های مورد علاقه من در میان فیلم‌های مربوط به موضوعات فلسفی است. این گروه شامل «ماتریکس» (که در اینجا توسط من بررسی شده است)، «طبقه سیزدهم» و «گاتاگا» می‌شود. این فیلم را سال‌ها پیش دیدم و از آن زمان در ذهنم باقی مانده است. از توصیف من از این فیلم‌ها به‌عنوان «فلسفی» ناامید نشوید - آن‌ها در درجه اول سرگرمی هستند. موضوع فلسفی این فیلم، به گمانم، همان بحث قدیمی طبیعت در برابر پرورش است. آیا «جوهر» خاصی برای هویت انسانی وجود دارد؟ برای استفاده از مثال دیگری غیر از آنچه در فیلم آمده است... اگر هیتلر به‌عنوان یک کودک خردسال در یک یتیم‌خانه مذهبی یا چیزی شبیه به آن پرورش یافته بود، آیا او به یک فرد خوب تبدیل می‌شد؟ یا او یک دانه بد بود که همچنان میوه‌های فاسد به بار می‌آورد؟ به گمانم، برعکس آن این است که پاپ چگونه در شرایط هیتلر زندگی می‌کرد. این فیلم به این نوع موضوعات به شیوه‌ای جالب می‌پردازد. نمی‌خواهم به جزئیات بیشتری بروم. من نقدی از این فیلم را در راهنمای فیلم هالی‌ول خواندم و تعجب کردم که امتیازش چقدر پایین بود. مطمئن نیستم، اما شاید منتقد به اشتباه فکر می‌کرد این فیلم سبکی است در حالی که بسیار فراتر از آن است. دوباره، هالی‌ول به بسیاری از فیلم‌ها که من آن‌ها را شاهکار می‌دانم، به‌خصوص فیلم‌های استرالیایی مانند «مکس دیوانه ۲» و «بدبختی بابی» نظرات ضعیفی داده است. شاید این به خاطر خودپسندی آمریکایی باشد؟ این یک فیلم عالی در ژانر است که نباید از دست برود... به همراه دیگر فیلم‌هایی که بالاتر ذکر کردم.