فیلم The Omen 1976

من هرگز تا به حال «نشان» (The Omen) را ندیده بودم و با اینکه برخی لحظات خوبی داشت، به‌ویژه ۱۰-۱۵ دقیقه آخر فیلم، بخش میانی آن با سرعتی کند پیش می‌رفت و چندان صحنه جالبی در آن وجود نداشت. در کل، فیلم خوب بود، اما شاید کمی بیش از حد مورد ستایش قرار گرفته است. **۳.۲۵ از ۵** به تازگی این فیلم و بازسازی آن را...

من هرگز تا به حال «نشان» (The Omen) را ندیده بودم و با اینکه برخی لحظات خوبی داشت، به‌ویژه ۱۰-۱۵ دقیقه آخر فیلم، بخش میانی آن با سرعتی کند پیش می‌رفت و چندان صحنه جالبی در آن وجود نداشت. در کل، فیلم خوب بود، اما شاید کمی بیش از حد مورد ستایش قرار گرفته است. **۳.۲۵ از ۵** به تازگی این فیلم و بازسازی آن را دوباره تماشا کردم... و مقایسه عادلانه‌ای بین آن‌ها وجود ندارد. گریگوری پک نسبت به لیو شریبر بهتر عمل می‌کند، اما در واقع پک بازیگر بهتری است. لی رمیك خیلی قابل‌باورتر از جولیا استایلز است که به نظر نمی‌رسد همان حس ترس و بدبینی را منتقل کند. دیوید توماس بازیگر خوبی است، اما در نقش‌های کوچک همیشه به نظر می‌رسد که فقط بازی می‌کند و دیوید وارنر به عنوان عکاس بسیار قابل‌باورتر است. به‌طور کلی، «نشان» ۱۹۷۶ تاریخ‌گذشته است، اما این موضوع بد نیست و در این مورد حس می‌شود که آن‌ها در حال تلاش برای ایجاد چیزی تازه و واقعاً ترسناک بودند... و موفق شدند. در مقایسه، بازسازی فیلم تنها یک کپی بی‌روح است و چیزی جدیدی ارائه نمی‌دهد. فیلم ۱۹۷۶ به‌وضوح ترسناک‌تر، دراماتیک‌تر و معماگونه‌تر از فیلم ۲۰۰۶ است. ۱۹۷۶ قابل‌باورتر است. خب، در برخی مواقع این فیلم کمی دور از واقعیت به نظر می‌رسد، حتی برای یک فیلم ترسناک، اما هنوز هم فکر می‌کنم بهترین فیلم از ژانر ترسناک در دهه ۱۹۷۰ است. از یک شروع نسبتاً مبهم در یک بیمارستان رومی، گریگوری پک و همسرش لی رمیك به لندن می‌روند، جایی که او قرار است سفیر ایالات متحده باشد - به همراه پسر نوزادشان "دیمین" (با صدای ویولن‌های ناله‌کننده). پس از مدتی از ورودشان، پرستار آن‌ها به طرز gruesome‌ای خودکشی می‌کند - که باعث ورود "خانم بایلاک" (با بازی تهدیدآمیز بیلی وایتلاو) می‌شود. با بزرگ‌تر شدن پسر و پیش‌بینی‌های وحشتناکی که پاتریک تروتن در نقش "کشیش برنن" می‌کند، پک به تدریج به این نتیجه می‌رسد که در مورد او چیزی مشکوک وجود دارد. اما آیا او می‌تواند شر را که در این کودک نهفته است متوقف کند؟ ریچارد Donner به خوبی احساس خطر را از همان ابتدا در این فیلم ایجاد و حفظ می‌کند - که به‌خوبی به وسیله موسیقی جری گلدسمیت که از آوازهای کُر دیوانه‌وار و سازهای زهی استفاده می‌کند، تقویت می‌شود. پک در بهترین حالت خود نیست و برخی صحنه‌ها - به ویژه در قبرستان با سگ‌های باسکرویل - تخیل را به چالش می‌کشند، اما به‌طور کلی توجه شما را جلب می‌کند و حفظ می‌کند. باید اعتراف کنم که از پایان فیلم ناامید شدم - چرا پلیس باید تعقیب کند؟