فیلم Flight of the Phoenix 2004

شاید روزی این فیلم جزو آن دسته فیلم‌هایی شود که «آن‌قدر بد است که جذاب می‌شود». این فیلم بازسازیِ یک اثر کلاسیک درباره مردانی است که پس از سقوط هواپیمای کوچک‌شان در بیابان در وضعیتی ناامیدکننده قرار می‌گیرند. امید وقتی برمی‌گردد که یکی از مردان فاش می‌کند می‌تواند هواپیما بسازد و دیگران به او ایمان می‌آورند. در چنین قصه‌ای، خطوط فرعی و روایت‌های جانبی روح...

شاید روزی این فیلم جزو آن دسته فیلم‌هایی شود که «آن‌قدر بد است که جذاب می‌شود». این فیلم بازسازیِ یک اثر کلاسیک درباره مردانی است که پس از سقوط هواپیمای کوچک‌شان در بیابان در وضعیتی ناامیدکننده قرار می‌گیرند. امید وقتی برمی‌گردد که یکی از مردان فاش می‌کند می‌تواند هواپیما بسازد و دیگران به او ایمان می‌آورند. در چنین قصه‌ای، خطوط فرعی و روایت‌های جانبی روح داستان را می‌سازند؛ اما در اینجا آن‌ها کارتونی و ساختگی‌اند. شخصیت‌ها کاملاً بی‌انگیزه‌اند و تقریباً می‌توان دید که بازیگران از حضور در چنین فیلمنامهٔ ضعیفی ناراضی‌اند. واقعاً آدم شک می‌کند که شاید این فیلمنامه عمداً طوری نوشته شده که روزی جزو «آن‌قدر بد که جذاب»ها شود. مطمئن نیستم؛ در این فیلم هیچ جذابیت، الهام یا انگیزه‌ای نیست و این به قدری بد است که حتی برای قرار گرفتن در فهرست «آن‌قدر بد که جذاب» هم مناسب نیست. برای انصاف، این بازاندیشیِ داستان تلاش کرده از نسخهٔ 1965 متفاوت باشد. مکان را تغییر داده‌اند و دیالوگ‌ها را به‌روزرسانی کرده‌اند تا تا حدی شانس موفقیت پیدا کند. هواپیما در طوفان شنِ بیابان گوبی گرفتار می‌شود و سقوط می‌کند. بر بازماندگان است که قبل از تمام شدن آب نقشه‌ای بریزند. متأسفانه، به‌جز تلاش‌های Giovanni Ribisi در نقش طراح «الیوت» (که گاه شبیه هاردی کروگر به نظر می‌رسد)، بازی‌ها تا حد زیادی ناامیدکننده‌اند. باید از Dennis Quaid قدردانی کرد که نقشِ جیمی استوارت را پذیرفت — کاری آسان نبود، اما او آن حضور خاص روی پرده را ندارد. بقیهٔ گروه ترکیبی از بازیگرانِ معمولی‌اند و کارگردانی John Moore کمکی به ایجاد حس خطر یا نومیدی نمی‌کند، در حالی که وضعیتشان وخیم‌تر شده و روابط شخصی‌شان پرتنش‌تر می‌گردد. فیلم ظاهراً قابل قبول به نظر می‌رسد، اما در نهایت چیزی بیش از یک فیلم تلویزیونیِ متوسط نیست و من ضرورت ساخت آن را زیر سؤال بردم. «طراحی عالی است؛ تنها ایراد این است که باید به تو برای پرواز آن تکیه کنیم.» از کودکی پوستر این فیلم را همیشه دیده بودم اما هرگز آن را ندیده بودم. حالا که دیده‌ام، می‌فهمم چرا: فیلم کمی کسل‌کننده و چندان جذاب نیست. چیزی به من می‌گوید نسخهٔ اصلی احتمالاً آن نسخه‌ای است که همهٔ طعم و مزه را دارد.